Παρασκευή, Μαΐου 19, 2006

Συλλογική αυτοκτονία



«H γενικευμένη ποινικοποίηση του παρελθόντος αποτελεί μια μορφή συλλογικής αυτοκτονίας». Πιερ Νορά, συνιδρυτής της οργάνωσης Ελευθερία για την Ιστορία.

H υπόθεση Ίρβινγκ δεν τους δίδαξε τίποτα. Ο θόρυβος που προκάλεσε η δίκη και καταδίκη του θλιβερού αρνητή του Ολοκαυτώματος για τις εξίσου θλιβερές απόψεις του δεν εμπόδισε τους Γάλλους σοσιαλιστές να προωθήσουν στην Εθνοσυνέλευση σχέδιο νόμου που προβλέπει αυστηρές ποινές για όποιον αρνείται την αρμενική γενοκτονία. Μια τέτοια πρωτοβουλία δεν έχει ασφαλώς σχέση ούτε με τον σοσιαλισμό ούτε με την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Αποσκοπεί απλώς στην όξυνση των σχέσεων ανάμεσα στην Ευρώπη και την Τουρκία, ώστε να δυσκολέψει ακόμη περισσότερο η ευρωπαϊκή προοπτική της τελευταίας. Είναι απολύτως θεμιτό να διαφωνεί κανείς με την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ περισσότερο τη στιγμή που η Άγκυρα δεν κάνει τίποτα για να τη διευκολύνει. Είναι όμως απολύτως απαράδεκτο να μεταμφιέζεται αυτή η θέση σε δήθεν υπεράσπιση μιας μειονότητας.

Αντίθετα με τον Ίρβινγκ, ο Μπέρναρντ Λιούις είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ιστορικός με σημαντικό έργο γύρω από την ιστορία της Μέσης Ανατολής και το Ισλάμ. Ύστερα από έρευνες που κράτησαν 15 χρόνια, ο άνθρωπος αυτός έφτασε στο συμπέρασμα ότι η σφαγή των Αρμενίων ήταν ένα στυγερό, αλλά όχι προμελετημένο έγκλημα, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να χαρακτηριστεί γενοκτονία. Είναι πολύ πιθανό να έχει άδικο, και η στάση του να χαρακτηρίζεται από φιλοτουρκική προκατάληψη. Δικαιολογεί όμως το γεγονός αυτό τη σύλληψη και φυλάκισή του του μόλις πατήσει στο γαλλικό έδαφος; Θα αποπειραθεί άραγε η Γαλλία να ποινικοποιήσει στη συνέχεια την άρνηση και άλλων εγκλημάτων, που έχουν διαπραχθεί στο Κόσοβο, την Τσετσενία, τη Ρουάντα; Θα συμπεριλάβει αυτή η υστερία και την αποικιοκρατία, τη δουλεία, τις φυλετικές διακρίσεις;

Το να αγωνίζονται οι Αρμένιοι για την ιστορική αναγνώριση της τραγωδίας τους είναι απολύτως κατανοητό, λέει ο Γάλλος ιστορικός Πιερ Νορά στη Φιγκαρό. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν αυτή η αναγνώριση λαμβάνει τη μορφή νόμου και μετατρέπεται σε επίσημη αλήθεια. Δεδομένου ότι όλοι οι υπεύθυνοι του εγκλήματος είναι νεκροί, εκείνοι που καλούνται να πληρώσουν είναι οι ιστορικοί που αμφισβητούν αυτή την αλήθεια. Και να σκεφτεί κανείς ότι η Τουρκία έχει δεσμευτεί να αναγνωρίσει τα επιστημονικά συμπεράσματα μιας επιτροπής Τούρκων και Αρμενίων ιστορικών. Σιγά-σιγά θα είναι πιο εύκολο να μιλήσει κανείς για το αρμενικό ζήτημα στην Κωνσταντινούπολη παρά στο Παρίσι!

Ο ρόλος του ιστορικού έχει αλλάξει, επισημαίνει ο Νορά. H σύγχρονη ιστορία είναι τόσο χαοτική ώστε βραχυκυκλώνει τον χρόνο που απαιτείται για τη σκέψη. Αντί να προσπαθεί να κτίζει τις γέφυρες που συνδέουν το παρελθόν με το μέλλον, ο ιστορικός κάνει τον διαιτητή στις καυτές αντιπαραθέσεις γύρω από κοινωνικά ζητήματα. Και συχνά πέφτει θύμα πνευματικής τρομοκρατίας. Αναβάλλοντας χθες επ' αόριστον τη συζήτηση για το Αρμενικό, η γαλλική Εθνοσυνέλευση απέτρεψε τα χειρότερα.

29 Comments:

At 19/5/06 11:06 π.μ., Blogger cyrusgeo said...

Δεν καταλαβαίνω αυτή την απόφαση (ούτε εκείνη με τον Ίρβινγκ) -- είμαστε τόσο πρόθυμοι να καταργήσουμε τη δημοκρατία προκειμένου να την υπερασπιστούμε;

 
At 19/5/06 11:42 π.μ., Anonymous Αθήναιος said...

Φοβάμαι πως κ σήμερα θα έχουμε στεναχώριες! ΛΟΛ

Ο Ίρβινγκ, είναι ένας αξιολογότατος --κατά τα άλλα ιστορικός κ ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς τους Β'Παγκοσμίου Πολέμου γιαυτό κ μένα με σοκάρει τόσο πολύ η περίπτωσή του.

Όσον αφορά στο θέμα, το καλύτερο το έχει πει ο κ. Μανδραβέλης "Δεν γίνεται να ποινικοποιούμε τη βλακεία".

 
At 19/5/06 11:48 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Επειδή δεν μπορώ να σβύσω το προηγούμενο σχόλιο ώστε να το επαναδιατυπώσω σαφέστερα, συμπληρώνω για να επισημάνω την όποια διαφωνία μου : "Αντίθετα με τον Ίρβινγκ, ο Μπέρναρντ Λιούις είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ιστορικός με σημαντικό έργο γύρω από την ιστορία της Μέσης Ανατολής και το Ισλάμ. "

Ο Irving δεν είναι ούτε Zundel, ούτε Hoffman, ούτε Faurisson.

 
At 19/5/06 12:27 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος said...

ΤΙ ΤΑ ΘΕς, ΟΙ ΛΑΟΊ ΔΕ ΔΙΑΚΙΏΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΝΌΜΟΥΣ ΚΑΙ ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ. ΠΟΛΛΩ ΔΕ ΜΑΛΛΟΝ ΌΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥς ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΝΕΕς ΓΕΝΙΚΤΟΝΙΕς ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝ ΣΤΑ ΨΗΛΑ!

 
At 19/5/06 12:34 μ.μ., Blogger cp said...

Για να καταλάβω, φροντίζουν να συνδυάζουν έναν νόμο παράλογο με κάποια γεγονότα "ταμπού" και αυταπόδεικτα (τουλάχιστον για τη μια πλευρά), ώστε να τον συνηθίσω και να τον αποδέχομαι για όλα όσα θα θεωρηθούν ιστορικά γεγονότα στο μέλλον? Δε θα έχω το δικαίωμα να κρίνω αφού ακουσω και την άλλη πλευρά? Ο νόμος θα καθορίζει την ιστορική αλήθεια?

 
At 19/5/06 1:45 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Ο νόμος ( οφείλει να ) είναι μια λογική απαλλαγμένη και απελευθερωμένη από το πάθος.
Αριστοτέλης.

Στην - κλασική πλέον – τηλεοπτική σειρά Planet of the Apes δύο αστροναύτες προσγειώνονται σε κάποιο παράξενο πλανήτη, για να ανακαλύψουν στην πορεία ότι πρόκειται για τη Γη και ότι βρίσκονται στο έτος 3085. Οι δύο αστροναύτες διαπιστώνουν έντρομοι ότι ο πλανήτης μας κυβερνάται από ανθρωποειδείς πιθήκους και ότι οι άνθρωποι είναι δούλοι των πιθήκων.
Οι δύο αστροναύτες καταφέρνουν όμως να πείσουν έναν συμπαθή πίθηκο ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι σωστό, και τον ρωτούν γιατί το ανέχεται και δεν κάνει τίποτα γι’αυτό. " But this is the Law" απαντά ο πίθηκος.

Η.. εντελώς άσχετη αυτή σκηνή μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας το σημερινό άρθρο του Μιχάλη.
Φοβάμαι ότι έτσι όπως πάμε δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε μέχρι το 3085 για να ζήσουμε το εφιαλτικό σενάριο της τηλεοπτικής σειράς.

Σε πρόσφατο άρθρο του Μιχάλη για την υπόθεση Ίρβινγκ και για το αντικομμουνιστικό μανιφέστο είχα γράψει ότι η ιστορική αλήθεια δεν επιβεβαιώνεται ούτε διαψεύδεται με νόμους.

Τώρα όμως, και με αφορμή τις έντονες συζητήσεις για νομική κατοχύρωση διαφόρων γενοκτονιών σκέφτομαι ότι ο Νόμος, στην αρχή, αποσκοπούσε στην ποινικοποίηση της Πράξης. Αργότερα, χρησιμοποιήθηκε για την ποινικοποίηση της Γνώμης. Και τώρα προσπαθούν να το μετατρέψουν σε εργαλείο για την ποινικοποίηση της ΜΝΗΜΗΣ.
Δεν είναι μακριά η μέρα που ο νόμος θα καθορίζει τη σκέψη, το λόγο, το γούστο, τον έρωτα, την προσωπική ζωή, ίσως και τον ατομικό θάνατο..

Mένω μονάχος στο παρόν μου
Να σώσω οτιδήποτε, αν σώζεται
Κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
Συνένοχο στο φόνο δεν θα μ'έχετε.

Π. Σιδηρόπουλος.

 
At 19/5/06 2:29 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

''Δύο τρόποι υπάρχουν γιά την επίλυση τών τραγωδιών.
Ο σαιξπηρικός και ο τσεχωφικός.
Στο τέλος μιάς σαιξπηρικής τραγωδίας η σκηνή είναι σπαρμένη με πτώματα καί ίσως να αιωρείται κάπου ψηλά το φάσμα τής δικαιοσύνης.
Στήν τσεχωφική τραγωδία ,από τήν άλλη,ο επίλογος βρίσκει όλους τούς ήρωες ψυχικά ράκη ,δυστυχείς,πικραμένους,αποκαρδιωμένους,αλλά πάντως,ζωντανούς.
Προτιμώ λοιπόν τήν τσεχωφική και όχι τη σαιξπηρική λύση ...''
Αμος Οζ

Αυτό το βαρύγδουπο θυμήθηκα όταν διάβασα το άρθρο,ισως γιά να εξορίσω τήν πλήξη τών Βρυξελλών και τής Γαλλίας!

 
At 19/5/06 2:40 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Με συγχωρείτε, φίλε Ιχνηλάτη αλλά το λεγόμενο " αντικομμουνιστικό μανιφέστο" δεν έχει καμία σχέση με νόμους σαν κ αυτούς για τους οποίους συζητούμε εδώ.

Το πρώτο ήταν μια αναγνώριση κάποιων εγκλημάτων που έχουν συμβεί, διαπιστωμένα.

Κ αν γνωρίζετε ( που θα γνωρίζετε) καθόλου από Νομικά, το πρώτο στάδιο στην απονομή Δικαιοσύνης, είναι η αναγνώριση ότι κάποιο έγκλημα έχει όντως διαπραχθεί.

Κ ο κομμουνισμός, έχει διαπράξει εγκληματα.

 
At 19/5/06 2:54 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Οταν μια μέρα αυτός ο κόσμος καταστραφει και πρεπει να αρχισει από την αρχή,μαλλον από τον Αριστοτέλη θα αρχίσει!..

 
At 19/5/06 7:39 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Κ ο κομμουνισμός, έχει διαπράξει εγκληματα

Πότε;;;;;;;;;,

 
At 19/5/06 8:43 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Ας σημειώσω κι εγώ μία σκέψη μου ,μιά και το 'εφερε η κουβέντα.[!!!]
Θυμάστε τότε πού ήταν να μπεί ή να μην μπεί η Ελλάδα στήν ΕΟΚ?
Με έναν Σωκράτη και έναν Αριστοτέλη ,ανήκει άραγε στήν Ευρώπη η Ελλάδα?
Η Τσεχία με έναν Κάφκα ανήκει ή όχι στήν Ευρώπη?...
Αυτά γιά την αφόρητη πλήξη των Βρυξελλών...

 
At 19/5/06 10:38 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Ουαί τοις ηττημένοις.

Φίλε Αθήναιε,
δεν σου κρύβω ότι με απογοητεύεις. Είχα την εντύπωση ότι η κρίση σου ήταν πιο διαυγής.
Νομίζω ότι αδικείς τον εαυτό σου με τέτοια σχόλια.
Η δογματική θεώρηση της Ιστορίας, οι αβασάνιστοι αφορισμοί, οι υπεραπλουστευτικές γενικεύσεις, οι εκδικητικές καταδίκες -ισμών και οι μακαρθικοί διωγμοί, δεν συνάδουν με τις δημοκρατικές αρχές.
Οι ιδέες, φίλε Αθήναιε, δεν σκοτώνουν. Οι άνθρωποι, ως φορείς ιδεών, είναι που σκοτώνουν.
Η σύγκρουση των ιδεών είναι πάντα αναίμακτη και δημιουργική.
Αντιθέτως, η σύγκρουση των ανθρώπων είναι πάντα αιματηρή και καταστροφική.
Δεν είμαι συνήγορος του κομουνισμού. Αλλά διαφωνώ πλήρως με την πολιτική, νομική και ηθική του καταδίκη και απαξίωση. Και σίγουρα δεν τον κατατάσσω στις εγκληματικές ιδεολογίες, αλλά στις ανθρωπιστικές. Το αν απέτυχε κατά την εφαρμογή του είναι μια άλλη ιστορία.
Άλλωστε, εγκλήματα έχουν διαπραχθεί απ'όλους τους ισμούς. Ή μάλλον, για να το πω σωστά, στο όνομα όλων των ισμών.
Και θα έχεις ακούσει φαντάζομαι ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές.
Η δημοκρατία ( οφείλει να ) είναι γενναία στη μάχη, αξιοπρεπής στην ήττα, και μεγαλόψυχη στη νίκη.
Αυτά.

 
At 19/5/06 11:08 μ.μ., Anonymous νυκτοφύλακας said...

Το σημερινό κείμενο του Μιχάλη θυμίζει ένα άλλο «κρούσμα λογοκρισίας» (ευτυχώς χωρίς την απειλή ποινής) που σημειώθηκε πρόσφατα στη Γαλλία: την ιστορία του διευθυντή της Κομεντί Φρανσέζ Μαρσέλ Μποζολέ, ο οποίος αφαίρεσε από το πρόγραμμα του θεάτρου ένα έργο του Πέτερ Χάντκε όταν έμαθε ότι ο αυστριακός συγγραφέας πήγε στην κηδεία του Μιλόσεβιτς. Ο ελληνικός Τύπος μετέφερε τη διαμάχη που ξέσπασε στη Γαλλία για την απόφαση του Μποζολέ, αλλά εδώ δεν έγινε και πολλή συζήτηση για την ουσία της υπόθεσης.

Ο Μποζολέ κατηγορήθηκε για λογοκρισία, δηλαδή στην ουσία για «ποινικοποίηση» πολιτικών απόψεων. Ο ίδιος (που πάντως θυμήθηκε λίγο αργά το θαυμασμό του Χάντκε για τον Μιλόσεβιτς) δήλωσε υπερασπιζόμενος τη στάση του ότι του είναι αδύνατο να σφίξει το χέρι του απολογητή ενός εγκληματία πολέμου. Δεν φαίνεται να έπεισε και πολλούς. Για παράδειγμα ο Κοστουρίτσα απάντησε από τη Λιμπερασιόν με ένα εξαιρετικού χιούμορ κείμενο καλώντας μεταξύ άλλων τον Μποζολέ να επεκτείνει το κριτήριο στους γάμους και τα βαφτίσια.

Ωραία η πλάκα, αλλά ο – έστω και «πολιτικά ορθός» - Μποζολέ είναι λογοκριτής; Έχει το δικαίωμα ένας εκδοτικός οίκος να μην δημοσιεύσει ένα βιβλίο επειδή ο ιδιοκτήτης του δεν συμφωνεί με τις απόψεις του συγγραφέα; Ένα βιβλιοπωλείο μπορεί να απαγορεύσει την είσοδο σε όσους συνοδεύουν σκυλιά ή ένα εστιατόριο να δείξει την πόρτα σε όσους καπνίζουν; Νομίζω ότι αντίθετα με το νόμο για τη γενοκτονία των Αρμενίων που απειλεί με ένα χρόνο φυλάκιση τους Ιρβινγκ και τους Λιούις, στην περίπτωση αυτή συμβαίνει το εξής: υπάρχουν πολλά θέατρα, πολλά βιβλιοπωλεία και πολλά εστιατόρια. Για τον Χάντκε, τους επίδοξους συγγραφείς, τους φιλόζωους και τους καπνιστές.

 
At 19/5/06 11:20 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Tην είδα αργά τη συζήτηση - και είμαι πολύ κουρασμένος, αν και ...σκανδαλίζομαι από ορισμένα χωρία του κειμένου και (κυρίως) των σχολίων. Γι αυτό περιορίζομαι να παραθέσω την αντιγραφή του "γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον", όπου φαίνεται και ο δημιουργός του τραγουδιού Διονύσης Τσακνής.

Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Ερμηνευτές: Διονύσης Τσακνής, Γιώργος Νταλάρας, Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας



Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε

Στ' αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις
το έργο το 'χω δει μη με τρελαίνετε
το πλοίο των ονείρων μου με πάει
σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε

Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται -
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας
ξεγράψτε με απ' τα κατάστιχά σας
στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε
αφού η ιστορία σας ανήκει
σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε

Μένω μονάχος στο παρόν μου
να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται -
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου
συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε

 
At 19/5/06 11:39 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Δηλαδή ρε Πάνο πέρασες από δω μόνο και μόνο για να με βγάλεις ψεύτη ;! :)

Είχα την εντύπωση ότι το έλεγε ο Σιδηρόπουλος το τραγούδι.

Ουδείς άσφαλτος !

 
At 19/5/06 11:42 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

anthrwpistikh ideologia o kommounismos;; ta 100000000 nekrwn einai mia mikrh istorikh leptomereia; tha mou peite apetuxe, giati omws; giati den petyxe; mhpws telika apetyxe giati egarmostike poly kala; poios milhse gia DIKTATORIA tou proletariatou; gia thn BIA ws kinhthras toy kosmou;
ta pernoume me ton Mpous pou kanei polemo sto arxhalhtara Santam alla taytoxronws eimaste etoimoi na onomasoume ton kommounismo anthrwoistiko. An o kommounismos einai anthrwpistikos h fileleutherh dhmokratikh kapitalistikh konwnia sthn opoia zoume kai par ola ta elattwmata ths exei prosferei polla se olous mas ti einai;

 
At 19/5/06 11:57 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Με αφορμή το σχόλιο του φίλτατου Πάνου ξαναδιάβασα όλα τα σχόλια για να δω ποια μπορεί να τον σκανδάλισαν, και διαπίστωσα ότι έπρεπε να σκανδαλιστώ εγώ πρώτος από τα λεγόμενα του - σκανδαλωδώς υπερτιμημένου - Αμος Οζ, που παραθέτει η φίλη Μαριέλε.

" Δύο τρόποι υπάρχουν γιά την επίλυση τών τραγωδιών.
Ο σαιξπηρικός και ο τσεχωφικός.. "


Μα είναι δυνατόν να μην έχει ακούσει τίποτα για την Κάθαρση ;;;!!!

 
At 20/5/06 12:20 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Με χαρά βλέπω πως παρά το προχωρημένο της ώρας (ή μήπως ακριβώς χάρις σ'αυτό;) γίνονται σοβαρές αναλύσεις.
Χρωστάω μια λέξη για τον Χάντκε. Ο διευθυντής της Κομεντί Φρανσέζ έκανε πολύ κακό με την τελευταία του απόφαση. Οφειλε να γνωρίζει τις (προκλητικές) θέσεις που έχει ο Χάντκε εδώ και χρόνια για τη Σερβία και τον Μιλόσεβιτς και να αναλάβει από την αρχή τις ευθύνες του. Εάν λαμβανόταν μια συλλογική απόφαση αποκλεισμού του συγγραφέα, με το επιχείρημα ότι δεν μπορεί να διαχωριστεί το έργο από τον άνθρωπο, νομίζω πως οι διαμαρτυρίες θα ήταν πολύ λιγότερες.

 
At 20/5/06 12:41 π.μ., Blogger Μαριέλε said...

Το Ισραήλ εχει την τιμητική του σήμερα,και συνεχίζω με τον Αβρααμ Γεοσούα ,πού ειχε πει οτι στο Ισραήλ οι συγγραφεις απολαμβανουν ενα ειδος ασυλιας ,κανεις δεν τους πειραζει οτι κι αν πουν και ολοι τους ακουν οταν μιλανε.

 
At 20/5/06 4:02 π.μ., Blogger suigenerisav said...

Θα είμαι ξεκάθαρος:
Για λόγους που σχετίζονται με το νομικό περιεχόμενο του όρου γενοκτονία μετά το Λέμκε, την αποδειξιμότητα της οργανωμένης μεθόδευσης που αποδίδεται στην τουρκική πλευρά και τα ιστοριογραφικά προβλήματα (τεκμηρίωσης) που παρουσιάζει το εγχείρημα, δεν θεωρώ πιθανό το ενδεχόμενο λεκτικού αναπροσδιορισμού των τουρκικών σφαγών σε βάρος του αρμενικού πληθυσμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα, σε 'γενοκτονία'.
Τουλάχιστον όχι στη βάση μεταφοράς μιας δικανικού τύπου λογικής από τις αίθουσες της Θέμιδος στους χώρους που θεραπεύει η Κλειώ.
Δεν προκύπτει εύκολα.

Από εκεί και πέρα τίθενται άλλα διόλου ελάσσονα θέματα.
Η σύνθεση αυτών που (συν)αποφασίζουν θεσμικά για να προσδιορίσουν ένα συντελεσμένο ιστορικό φαινόμενο και τα κριτήρια επιλογής για την όποια διαδικασία στοχασμού πάνω στο ζήτημα.
Η συμβολική διάσταση μιας απόφασης και το πραγματικό βάρος της.
Η διαμόρφωση κάθε επιμέρους εθνικής κοινής γνώμης και ο επηρρεασμός συγκεκριμένων οργάνων της διεθνούς κοινότητας.

Για να αποφύγω τις παρερμηνείες της θέσης μου:
Δεν αναφέρομαι με ερωτηματικό στη 'σφαγή' ή στην 'εξόντωση' ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων-μελών μιας εθνοπολιτισμικής ομάδας, των Αρμενίων από τους Νεότουρκους. Αυτό είναι ορατό ως και λυμένο για όσους έχουν την ελάχιστη συνάφεια με το ζήτημα.

Αλλά σχολιάζω και παρατηρώ τα όσα σχετίζονται με το φετιχοποιημένο [εύλογα για τον κοινό άνθρωπο] φορτισμένο λεκτικό προσδιορισμό της γενοκτονίας.
Δεν πρόκειται ούτε για αυτονόητη, ούτε για γραμμική αναγωγή λόγω του αριθμού ή του ειδικού βάρους των ανθρώπινων απωλειών.
Αλλά για δυσδιάκριτες, σύνθετες και λεπτές διαδικασίες τεκμηρίωσης.
Διαδικασίες ανοιχτές που όμως σκιάζονται από παρένθετους παράγοντες.
Εξωτερικές, από κάθε άποψη δυνάμεις.
Συμφέροντα-ποικίλα.
Πάθος που πηγάζει από την ακρωτηριασμένη συλλογική μνήμη ενός λαού.
Υπερβολές, λαϊκισμό και δημαγωγία τρίτων.
Κατ' αυτό τον τρόπο, το μεγεθυμένο προκαταβολικά πρόβλημα οξύνεται περαιτέρω, αντί να κοπάζει.


Καταλήγει στο άρθρο [ο διαπρεπέστατος δάσκαλος και συνάδελφος Π. Νορά ή ο οικοδεσπότης, αγνοώ..] πως,
"Αναβάλλοντας χθες επ' αόριστον τη συζήτηση για το Αρμενικό, η γαλλική Εθνοσυνέλευση απέτρεψε τα χειρότερα."

Παρακάμπτοντας το σκληρό πυρήνα του ιστορικού ζητήματος, των αναγνώσεων του και των πολιτικών επενδύσεων στη συγκυρία, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να σημειώσω πως ανεξαρτήτως του τι ακριβώς απέτρεψε η γαλλική Εθνοσυνέλευση, δεν απέφυγε ένα σκόπελο.
Τη διατήρηση της πολιτικής φερεγγυότητας του κοινοβουλευτικού σώματος.
Όχι γιατί δεν προχώρησε στην ουσιαστική συζήτηση του ζητήματος και στη λήψη σχετικής απόφασης.
Με την όποια κατάληξη.
Αλλά γιατί η επ' αόριστον αναβολή (που πιθανότατα ισοδυναμεί με αναβολή στις 'ελληνικές καλένδες'), προέκυψε ως απότοκο ισχυρότατων εξωτερικών πιεσεων. Υπό την άποψη αυτή, η ενδοτικότητα που επεδειξαν οι Γάλλοι βουλευτές δεν "εκτονώνει την κρίση", αλλά εγγράφει τους ίδιους με τις άστοχες επιλογές τους μέσα σ' αυτή.
Τους καθιστά μέρος της...

 
At 20/5/06 8:55 π.μ., Blogger CAESAR said...

Πολύ ενδιαφέροντα όλα τα σχόλια - άλλωστε μ' αυτό τον τρόπο μια στήλη εφημερίδας "ζωντανεύει"- και να διατυπώσω το ερώτημα, πόσο κοντά είναι και πάλι ο, από το 1948, Τζ. Όργουελ !?

 
At 20/5/06 9:20 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Και ήθελα να σου στείλω, βρε suigenerisav, ένα e-mail να έρθεις να εκφράσεις άποψη για τον Ίρβινγκ κ ότι δεν είναι μπάζο ιστορικός ο άνθρωπος. Όμως εσύ το προχώρησες! :-)

Ιχνηλάτη. Ω, Ιχνηλάτη, αφείστε τις κρίσεις για την κρίση μου η οποία μπορεί κ να είναι μέχρι κ ανύπαρκτη κ ελάτε να δούμε μαζί τα γεγονότα που μου τα τυλίξετε σε μια... κρούστα από συναισθηματικούς λεκτικούς ακροβατισμούς, που θα λέγαμε κ στη μαγειρική.

Νάμπερ ουάν: Τί σχέση έχει η νομοθεσία για την οποία συζητάμε με την αναγνώριση των εγκλημάτων του κομμουνισμού. Τί σχέση έχει ως : φιλοσοφία, διατύπωση, διαδικασία.

Δεν έχει καμία.

Νάμπερ Του:Λέτε πως οι ιδέες δεν σκοτώνουν. Σε ποιο σημείο του " μανιφέστο" καταδικάζονται οι ιδέες κ δεν το πρόσεξα;

Νάμπερ Θρη: Ιχνηλάτη,έγιναν εγκλήματα στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού; Ναι ή όχι;

Γιατί να καταδικάζουμε τη σφαγή των Αρμενίων κ να μη καταδικάζουμε τα μαζικά πογκρόμ των αντιφρονούντων απέναντι στο συγκεκριμένο καθεστώς;

Κ ο Μακκαρθισμός ιδέα ήταν. Σύμφωνα με τι δική σας λογική, δεν θα έπρεπε να τον αγγίζουμε γιατί οι ιδέες δεν σκοτώνουν!

 
At 20/5/06 12:53 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Επιτρέψτε μου, από το φιλόξενο μπλόγκ σας, να μνημονεύσω και να υπογραμμίσω τον καταπληκτικό επίλογο των "Δρόμων" αριστερά των "Διαστάσεων" (.....οι άνθρωποι που λένε πως κάνουν πολιτική με τον σταυρό στο χέρι και με τις οικογενειακές αξίες γραμμένες στο μέτωπο είναι ουσιαστικά οι νταβαντζήδες σε αυτό το απέραντο νησιωτικό μπορντέλο.)

 
At 20/5/06 3:55 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αθήναιε, ω, Αθήναιε,
όσο καταλαβαίνω εγώ από μαγειρική !..

:)

 
At 21/5/06 12:34 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Αν υπονοείτε, ως Ιχνηλάτα, ότι δεν έχω ιδέα από πολιτική, this is a very astute observation που λένε κ στο χωριό μου. Γιαυτό κ συζητώ. Για να μάθω κ να πειστώ. Με επιχειρήματα όμως όχι με συναισθηματικές εκρήξεις.

Είμαι πολύ συναισθηματικός τύπος όταν σκοπεύω να βάλω πραγματα στην καρδιά μου. Για να βάλω κάτι στο κεφάλι μου, ε, απαιτώ να υπάρχει κ ένα μίνιμουμ συγκροτημένης επιχειρηματολογίας η οποία αυτή τη φορά δεν μας έκανε την τιμή... :-)

 
At 27/5/06 5:00 μ.μ., Blogger ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ said...

Η δίκη μιας ιδεολογίας-φιλοσοφίας-θρησκείας είναι απολύτως αυθαίρετη, είτε δικαζόμενος είναι ο εθνικοσοσιαλισμός (συγκριτικώς προκάλεσε τους λιγότερους θανάτους (καίτοι τόσους πολλούς και φρικτούς)), είτε ο κομμουνισμός (προκάλεσε διπλάσιους σχεδόν θανάτους), είτε ο καπιταλισμός (προκάλεσε πολύ περισσότερους θανάτους, και δεν έχει κανείς παρά να ψάξει λίγο στο google με λέξεις κλειδιά όπως "casualties" κ.ά., για να τό διαπιστώσει). Άλλωστε, είχε γίνει επί μακρόν συζήτηση προ ετών σχετικώς με την "Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού" και την "Μαύρη Βίβλο του Καπιταλισμού", η οποία είχε εκδοθεί εις απάντησιν. Αυτονόητα, εάν υποθέσουμε ότι η ιστορική έρευνα μπορεί να γίνεται αντικείμενο νομικής δίκης (κάτι που είναι αηδιαστικό, είτε αφορά τους νόμους για την "αμφισβήτηση του ολοκαυτώματος" στην "δημοκρατική" Ευρώπη, είτε για την δίκη του κομμουνισμού σήμερα (ιστορική έρευνα-επιστήμη και ποινικές διώξεις είναι πράγματα ασύμβατα - ναι, εάν διαφωνείς με τον Αχμαντινετζάντ να τόν κατατροπώσεις με στοιχεία), είτε για οποιοδήποτε άλλο ιστορικό ζήτημα), και εάν λοιπόν υποθέσουμε, όσο αηδιαστικό και εγγενώς αντίθετο με την ελευθερία εάν είναι, ότι μπορεί να τίθεται ζήτημα δίκης, μία δίκη οφείλει να εξετάζει όλες τις καταγγελίες. Γιατί όμως τότε δεν γίνεται δίκη για τα εγκλήματα του καπιταλισμού; Στην συγκεκριμένη περίπτωση με την δίκη κατά του κομμουνισμού δεν πρόκειται παρά για συμφέροντα των πρώην συνεργατών των ναζί Βαλτικών "Δημοκρατιών", τις οποίες, μαζί με όλους τους πεινάλες ανατολικούς μπανανίες των ΗΠΑ μάς φόρτωσαν με το ζόρι οι ΗΠΑ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. (Χάρη στους Γάλλους δημοκράτες που έγραψαν ένα νέο 1789 με το πρόσφατο δημοψήφισμα, απέτυχαν προς το παρόν να μάς φορτώσουν και τους τούρκους).

Ο νόμος περί ποινικής διώξεως των αρνητών της γενοκτονίας των Αρμενίων, είναι, ως εκ τούτου, απαράδεκτος, αλλά η ύπαρξή του δεν είναι παρά αναπόφευκτη παράπλευρη συνέπεια (μη επιθυμητή, όμως, και, ως εκ τούτου, καταπολεμηθείσα από τα δυτικά συμφέροντα) της υπάρξεως των νόμων περί αρνήσεως του εβραϊκού ολοκαυτώματος, αντισημιτισμού, αντιρατσισμού κλπ. Βεβαίως, καίτοι αναπόφευκτος η εφαρμογή αναλόγου πολιτικής για τους Αρμενίους (οι οποίοι, έστω και μια χούφτα άνθρωποι με μια σταλιά χώρα και στο στόμα του λύκου, έχουν την αξιοπρέπεια και την γενναιότητα να υπερασπίζονται με αφοσίωση την εθνική τους μνήμη· όχι σαν τους χαμερπείς γραικύλους της "μεγάλης και ισχυρής Ελλάδας"), μπορεί να παραπέμπεται διαρκώς εις τας Ελληνικάς καλένδας, καθ' ότι μόνον ένας λαός στον κόσμο αυτόν έχει σήμερα το δικαίωμα να επικαλείται γενοκτονίες για το γένος του.

 
At 8/6/06 8:50 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Your are Nice. And so is your site! Maybe you need some more pictures. Will return in the near future.
»

 
At 19/7/06 5:06 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Very pretty design! Keep up the good work. Thanks.
»

 
At 22/7/06 9:42 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Great site loved it alot, will come back and visit again.
»

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home