Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006

Tο μουσείο των χαμένων ερώτων



Τα εκθέματα αυτού του μουσείου είναι διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Όχι μόνο επειδή είναι εικονικά. Αλλά επειδή περιέχουν πάθος, ένταση, πόνο, νοσταλγία.

H Ολίνκα Βίστιτσα και ο Ντράζεν Γκρούσμπισιτς δεν είναι πια μαζί. Είναι αλήθεια ότι είχαν ορκιστεί αιώνια πίστη και αφοσίωση, αλλά έτσι είναι πολλοί ερωτευμένοι, νομίζουν πως τα αισθήματά τους θα κρατήσουν για πάντα και κάποια στιγμή προσγειώνονται απότομα. Μερικές φορές μάλιστα φτάνουν στο άλλο άκρο, τσακώνονται για το πώς θα μοιράσουν τα υπάρχοντά τους, ποιος θα πάρει το ψυγείο και ποιος το πλυντήριο, αν ένα δώρο ανήκει σ' αυτόν που το έδωσε ή σ' εκείνον που το πήρε. Οι δύο πρώην εραστές από το Ζάγκρεμπ δεν ανήκουν σ' αυτή την κατηγορία. Χώρισαν, αλλά δεν ξεκατινιάστηκαν. Αντί να φθαρούν σε μια επώδυνη διαδικασία καταμερισμού των αντικειμένων που τους ένωναν, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα εικονικό μουσείο και να τα καταθέσουν εκεί. Ζήτησαν μάλιστα κι από άλλα πληγωμένα ζευγάρια να κάνουν το ίδιο.

«Σε εγκατέλειψαν πρόσφατα και θέλεις να σβήσεις τα ίχνη του δεσμού σου; Το μουσείο αυτό σου επιτρέπει να λυτρωθείς από τα πράγματα που σου ξυπνούν οδυνηρές αναμνήσεις». Αυτή την υπόσχεση δίνουν οι δημιουργοί της ιστοσελίδας www.brokenships.com στους θαμώνες του παγκόσμιου χωριού των προδομένων και των απατημένων. Κι εκείνοι ανταποκρίνονται με μια απροσδόκητη προθυμία. Όπως γράφει ο Μπρούνο Βεντάβολι στη Στάμπα, οι πιο πολλοί στέλνουν φωτογραφίες, ψηφιακές ή τις παλιές Πολαρόιντ. Εδώ η Λυν αγκαλιάζει τον πρώην φίλο της τις παλιές, καλές ημέρες, εκεί η Βίρους απεικονίζεται ξαπλωμένη σ' ένα κρεβάτι που δεν μοιράζεται πια με κανέναν. Στις περισσότερες φωτογραφίες οι πρωταγωνιστές είναι χαρούμενοι και γελαστοί, τα βλέμματά τους είναι γλυκά κι αγαπημένα, δεν λείπουν όμως και τα αισθήματα οργής, αίφνης ένας νεαρός που μοιάζει λίγο με τον Μέριλιν Μάνσον φαίνεται να κρατά στα χέρια του μια καρδιά, πλαστική πρέπει να είναι, δύσκολα την ξερίζωσε από το σώμα της παλιάς του αγαπημένης.

Άλλοι είναι πιο εφευρετικοί. Στέλνουν, ας πούμε, άδεια μπουκάλια από κρασί, φόρο τιμής στα μεθύσια που έριξαν για να ξεχάσουν, ή κουτάκια από χάπια που πήραν για να ξεπεράσουν τον πόνο. Άλλοι προτιμούν να καταθέσουν στο μουσείο σχισμένες ερωτικές επιστολές ή κομματιασμένα δακτυλίδια: δεδομένου ότι για να μπουν στο site πρέπει να δώσουν την ηλεκτρονική τους διεύθυνση, δεν αποκλείεται να ελπίζουν με τον τρόπο αυτό σε μια επανασύνδεση ή, ακόμα καλύτερα, σε ένα νέο δεσμό. H πιο πρωτότυπη δωρεά, πάντως, είναι ένα τεχνητό πόδι. Ανήκε σε έναν Κροάτη που τραυματίστηκε στον πόλεμο. Ερωτεύτηκε τη φυσικοθεραπεύτριά του και ήλπιζε να κτίσει μια καλή σχέση, όμως κάτι πήγε στραβά κι έμεινε μόνος. «Αυτό το πόδι κράτησε περισσότερο από τον έρωτά μας», γράφει. «Μάλλον είναι φτιαγμένο από καλύτερο υλικό».

28 Comments:

At 27/4/06 1:30 μ.μ., Anonymous Αθήναιος said...

Ωραίο!

 
At 27/4/06 1:51 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Πως ;
Πως μπορείς να στείλεις εκεί, στο Μουσείο των Χαμένων Ερώτων, μια ανάμνηση που σε έχει στοιχειώσει, μια πληγή που δεν λέει να κλείσει ;
Πως μπορείς να στείλεις τις άγρυπνες νύχτες, τον πόνο που έχει φωλιάσει μέσα ;
Πως μπορείς να στείλεις μια σκέψη, ένα δάκρυ, ένα " μη μ'αφήσεις " ;
Πως μπορείς να στείλεις είκοσι χρόνια μοναξιάς ;
Πως μπορείς να στείλεις ένα στίχο που της έγραψες, και της το έστειλες νοερά, τόσα χρόνια μετά :
Σε δαχτυλίδι χάραξα μια μέρα τ’όνομα σου,
Κι έχω κρατήσει όλα μου τα δάχτυλα γυμνά..


Πως μπορείς να στείλεις την ψυχή σου ;
Πως να εκτεθείς ;
Πως να λυτρωθείς ;
Πως ;

 
At 27/4/06 3:21 μ.μ., Blogger Deepest Blue said...

Σαν πολύ μεγάλη αξία να δίνουμε στον έρωτα…

Μόνο αυτό το διαδικτυακό Heartbreak Hotel μας έλειπε τώρα. Δεν έφτανε η συντριπτική πλειοψηφία των τραγουδιών, μυθιστορημάτων, ταινιών που περιστρέφονται γύρω τα ίδια 2 θέματα: 1) Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς = τι καλά, 2) Σ’ αγαπώ, δε μ’ αγαπάς = τι απαίσια.

Εκτός από τον έρωτα, υπάρχει και η ζωή.

ΥΓ. Μπορεί κάποιος να συνεισφέρει το όνομα αυτού του γάλλου λογοτέχνη που είχε πει: «Έρωτας είναι να γινόμαστε χαζοί και οι δύο»;

 
At 27/4/06 7:02 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Πάντα ανατρίχιαζα στήν σκέψη των μουσείων κέρινων ομοιομάτων.
ΕΛΕΟΣ!

 
At 27/4/06 10:16 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Αγαπητέ Ιχνηλάτη,θεωρώ ότι περιγράφετε ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα.Αν εχω καταλάβει αυτό πού θέλετε να πείτε,νομίζω ότι οφείλετε να το αντιμετωπίσετε με κάποιο τρόπο.

 
At 27/4/06 10:41 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Μαριέλε, κι εμείς καταλάβαμε τι θέλει να πει ο Ιχνηλάτης, αλλά πώς πιστεύεις δηλαδή ότι πρέπει να το αντιμετωπίσει;

 
At 27/4/06 10:42 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Πως ;

 
At 27/4/06 10:47 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Ιχνηλάτη,
Αυτό εσείς πρέπει να το
αποφασίσετε ,εγώ είμαι υποχρεωμένη να το πώ.

Πρός Μιχάλη.
Μιχάλη στεναχωρήθηκα ειλικρινά με το χθεσινό σας σχόλιο.Τώρα το είδα.
Πρός θεού,Μιχάλη,δέν εννοούσα κάτι τέτοιο.

 
At 27/4/06 10:58 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μαριέλε, εντάξει. Εγώ θα το αντιμετωπίσω. Να δούμε όμως πως θα αντιμετωπίσεις εσύ την ευαισθησία του Μιχάλη :)

 
At 27/4/06 10:58 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Βρε Μαριέλε, δεν μας παρατάς με το "σεις" και με το "σας"; Πόσων χρόνων μας κάνεις δηλαδή, τίποτα χούφταλα; Πρόσεξε, γιατί θα αρχίσω κι εγώ τα "κυρία Μαστροκάλου" και δεν θα σ'αρέσει καθόλου...

 
At 27/4/06 11:02 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Μιχάλη,χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί δεν σε γνωρίζω από κοντα.
Δεν μού απάντησες ομως

 
At 27/4/06 11:04 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Ιχνηλάτη,ευαίσθησια δεν εχει μονο ο Μιχάλης...

 
At 27/4/06 11:12 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ποτέ δεν είναι αργά, Μαριέλε. Για το χθεσινό σχόλιο μην ανησυχείς, πλάκα έκανα.

 
At 27/4/06 11:14 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Ούτε κι εσυ Ιχνηλάτη απάντησες.
Θα μού ηταν πολύ ευκολο να τρωω αμεριμνη χαζευοντας τις φραουλες μου ,αλλά σκέφτηκα οτι αν αυτό ειναι ενα αληθινό πρόβλημα αξιζει τον κοπο να ξεβολευτω και να μιλήσω.

 
At 27/4/06 11:25 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μαριέλε, θα ήθελα να μου μιλάς κι εμένα στον ενικό..
Κι ας μη ξέρεις από κοντά..

Εγώ τουλάχιστον σου απαντάω ! Όχι σαν τον Μιχάλη :)

 
At 27/4/06 11:27 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Καλά, μέχρι να γράψω με διέψευσε ο άλλος !

( Φράουλες ; γιαμ γιαμ :)

 
At 27/4/06 11:28 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗ!
Που ειναι η απαντηση σου στο ΠΡΟΒΛΗΜΑ?Τι παει να πει θα το αντιμετωπισω?

 
At 27/4/06 11:40 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Ποιο πρόβλημα ;
:)

 
At 27/4/06 11:42 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Ελπιζω να μη με δουλευεις αλλά εγω θα συνεχισω.
Η κατασταση που περιγραφεις στο πρωτο σου μηνυμα ,την οποια καταλαβε και ο Μιχαλης οπως λεει,ειναι αληθινη?

 
At 28/4/06 12:00 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μαριέλε, για αυτά τα πράγματα δεν μιλάει κανείς δημόσια..
Και για το συγκεκριμένο δεν θέλω να μιλάω ούτε ιδιωτικά.

( Μιχάλη, εσύ φταις ! )

 
At 28/4/06 12:03 π.μ., Blogger Μαριέλε said...

Αλιμονο δεν θελω να μιλησεις.
Μπορείς ομως να μιλησεις με εναν επιστημονα.Σκεψου το .Δεν θελω απαντηση.
Το σεβομαι οτι δεν μιλας σε κανενα γι αυτο.

 
At 28/4/06 12:18 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μαριέλε, προσπερνάω την.. επιστημονική συμβουλή σου, και παίρνω το θάρρος να σου κάνω μια αδιάκριτη ερώτηση :

Επειδή μου έκανε εντύπωση αυτό με τις φράουλες, μήπως κάνεις δίαιτα ; Εγώ σε φαντάζομαι λεπτή !

 
At 28/4/06 12:23 π.μ., Blogger Μαριέλε said...

Τι συνειρμος κι αυτός?!!!
Ειχα φαει γιά βραδυ και ετρωγα φρούτο!!!Κεφτεδακια με πατατες τηγανητες.
Δεν εχω κανει ποτε διαιτα,ειμαι βουλιμικη αναγνωστρια μόνο,και ειμαι κανονικος ανθρωπος και ψηλή!!!
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ?ΓΝΩΡΙΜΙΩΝ ?

 
At 28/4/06 12:31 π.μ., Blogger Μαριέλε said...

Και βεβαιως αποφασισα ως συνηθως να βοηθησω εναν ανθρωπο και μου βγηκαν απο τη μυτη!!!!!!!!!!!!!

 
At 28/4/06 12:36 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Λεπτή και ψηλή, ε ; !
Κι εγώ λεπτός και ψηλός είμαι !

Καληνύχτα Ιχνηλάτη. Όνειρα γλυκά..

 
At 28/4/06 9:40 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ουφ! Φτηνά τη βγάλαμε χθες το βράδυ. Προς στιγμήν φοβήθηκα το χειρότερο. Δεν μπορώ να μην επισημάνω όμως τη διακριτικότητα - ή την τρελή περιέργεια - των υπολοίπων συντρόφων...

 
At 28/4/06 12:12 μ.μ., Blogger Πάνος said...

!!!!!!!

(δε γράφω τίποτα, κινδυνεύω να πάρω ...παραπεμπτικό!)

:-))))

 
At 28/4/06 1:26 μ.μ., Blogger Anastasia said...

vermeer ε?

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home