Τετάρτη, Απριλίου 26, 2006

Στη γέφυρα του Mπρούκλιν



«Βρίσκομαι εδώ σήμερα επειδή ένας δικαστής με έκρινε ένοχο για περιφρόνηση του δικαστηρίου. H αλήθεια είναι ότι δεν αισθάνομαι τίποτα άλλο από περιφρόνηση για ένα σύστημα που επιτρέπει στους εργοδότες να εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους».

Αυτά δήλωσε προχθές το απόγευμα ο Ρότζερ Τούσεντ έξω από τους «Τάφους» (The Tombs), τις φυλακές του Μανχάταν όπου θα εκτίσει ποινή δέκα ημερών για την οργάνωση μιας παράνομης απεργίας. Ο Τούσεντ είναι πρόεδρος του «Local 100», του συνδικάτου δημοσίων μεταφορών της Νέας Υόρκης στο οποίο ανήκουν 34.000 εργαζόμενοι. Και η απεργία για την οποία καταδικάστηκε είχε ως αποτέλεσμα να παραλύσει η Νέα Υόρκη για 60 ώρες τον περασμένο Δεκέμβριο και να προκληθούν ζημιές που υπολογίζονται σε ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Προτού διαβεί την πόρτα των φυλακών, ο Τούσεντ και 1.200 υποστηρικτές του είχαν πραγματοποιήσει πορεία στη Γέφυρα του Μπρούκλιν, τραγουδώντας το «Get Up, Stand Up» του Μπομπ Μάρλεϋ και θυμίζοντας τις ένδοξες ημέρες της δεκαετίας του '60. Όπως δήλωσε άλλωστε ο ίδιος ο Αμερικανός συνδικαλιστής, τις τελευταίες του ημέρες ελευθερίας τις πέρασε διαβάζοντας ένα βιβλίο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ: τα Γράμματα από τις Φυλακές του Μπέρμιγχαμ...

Σύμφωνα με τον Τούσεντ, η καταδίκη του αποτελεί μια πολιτική πράξη με στόχο την αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος: δεν είναι τυχαίο ότι εκτός από τη φυλάκισή του, επιβλήθηκε στο συνδικάτο πρόστιμο 2,5 εκατομμυρίων δολαρίων και η απαγόρευση να εισπράττει εισφορές από τα μέλη του, μια ποινή που μπορεί να το οδηγήσει στη χρεοκοπία. H θέση αυτή περιπλέκεται όμως από το γεγονός ότι ο άνθρωπος που ζήτησε αυτές τις εξοντωτικές ποινές είναι ο δημοφιλής δικαστής Έλιοτ Σπίτζερ, επονομαζόμενος και «σερίφης της Ουώλ Στρητ», που θα είναι υποψήφιος με το Δημοκρατικό Κόμμα για τη θέση του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης. Όπως επισημαίνει η Κοριέρε ντέλα Σέρα, τα συνδικάτα στην Αμερική δεν αποτελούν απλώς συμμάχους του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά τον βασικό εκλογικό του μηχανισμό και μια σημαντική πηγή χρηματοδότησής του.

Ο Τούσεντ, που γεννήθηκε στο Τρινιντάντ πριν από 50 χρόνια και είναι γνωστός για τις ριζοσπαστικές του θέσεις, προσπαθεί στην πραγματικότητα να αξιοποιήσει τις δέκα ημέρες στη φυλακή για να βγάλει το συνδικάτο από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει. Δεν είναι μόνο οι διαμαρτυρίες των πολιτών για την ταλαιπωρία που υπέστησαν από την απεργία. Είναι και ο κίνδυνος να χαθούν 130 εκατομμύρια δολάρια με τα οποία επιδοτείται το συνταξιοδοτικό ταμείο του συνδικάτου: ο απερχόμενος κυβερνήτης Τζωρτζ Πατάκι χαρακτήρισε αυτό το ποσό «απαράδεκτο δώρο προς κάποιον που παραβίασε τον νόμο». Ο αρχηγός του «Local 100» βλέπει όμως πολύ μακρύτερα: ελπίζει να συνδέσει το όνομά του με την κατάργηση του «νόμου Τέιλορ», που απαγορεύει στους δημοσίους υπαλλήλους της Νέας Υόρκης να απεργούν...

17 Comments:

At 26/4/06 1:34 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά το ευχαριστήθηκα αυτό το κομμάτι...

 
At 26/4/06 2:07 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

να σε βοηθήσω λίγο Πάνο? επειδή είδες τις λέξεις "περιφρόνηση για ένα σύστημα" να εκφέρονται από κοτζάμ πρόεδρο συνδικάτου στη για πολλούς υποταγμένη Αμερική.

 
At 26/4/06 2:31 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος said...

America, America, γη της επαγγελίας και της καταγγελίας, γη της ελευθερίας και της παραπλάνησης, γη της δημοκρατίας και της τρομοκρατίας (όσων δε συμφωνιούν με τη δημοκρατία που τους επιβάλουμε).

Δε μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον Πάνο...

 
At 26/4/06 2:31 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Εμένα μου άρεσε η σκηνή με την πορεία στη Γέφυρα του Μπρούκλιν.
Επειδή, φυσικά, λατρεύω τον Μπομπ Μάρλεϋ !

 
At 26/4/06 2:37 μ.μ., Blogger Deepest Blue said...

Αφήνοντας κατά μέρος όλα τ’ άλλα, επισημαίνω απλώς τον τρόπο σκέψης των Αμερικανών να ζυγίζουν τα πάντα επάνω στη χρηματική ζυγαριά: Οι ζημιές που προκλήθηκαν από την απεργία υπολογίζονται σε $1.000.000.000, το ύψος της επιδότησης είναι -κατά Πατάκι- απαράδεκτο δώρο για έναν τέτοιον παρανομούντα όπως το Local 100 κ.λπ.

Η ελληνική πρόταση είναι να περιβάλλονται τα πάντα από το νεφελώδες ασπόνδυλο της «ανθρωπιάς», του «κοινωνικού οφέλους», της «υπεραξίας» (όπως αυτής των Ολυμπιακών Αγώνων που –κατά Καραμανλή- αξιοποιούμε τώρα) και άλλων τέτοιων άυλων αξιών που δεν καλύπτουν επιταγές και δεν πληρώνουν λογαριασμούς.

Όποιος δεν έχει ζήσει στην Αμερική, δεν μπορεί να καταλάβει την ιερότητα της φράσης: «χρήματα των φορολογουμένων» («Πού πάνε;»).

 
At 26/4/06 9:36 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Τί σημαίνει get up,stand up?

 
At 26/4/06 10:28 μ.μ., Blogger Πάνος said...

"Θαρσείν χρή" σημαίνει, στα αμερικανο-τζαμαϊκανά. Όποιος το αποφασίζει, σηκώνει το κεφάλι και (ξανα)γίνεται άνθρωπος.

 
At 26/4/06 10:32 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Αυτό το αρχαιοελληνικό ''θαρσείν χρή ''περίμενα να ακούσω Πάνο!
Ειλικρινά.
Γιατί ,ποιοί μάς έμαθαν να΄είμαστε όρθιοι?

 
At 26/4/06 10:38 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μαριέλε, επειδή μόνο εγώ εδώ μέσα σε νοιάζομαι πραγματικά, έψαξα και σου βρήκα τους στίχους του τραγουδιού του Μπομπ Μάρλεϋ. Είμαι βέβαιος ότι θυμάσαι τη μουσική. Πάμε μαζί λοιπόν :

Get up, stand up: stand up for your rights!
Get up, stand up: stand up for your rights!
Get up, stand up: stand up for your rights!
Get up, stand up: don't give up the fight!

Preacherman, don't tell me,
Heaven is under the earth.
I know you don't know
What life is really worth.
It's not all that glitters is gold;
'Alf the story has never been told:
So now you see the light, eh!
Stand up for your rights. Come on!

Get up, stand up: stand up for your rights!
Get up, stand up: don't give up the fight!
Get up, stand up: stand up for your rights!
Get up, stand up: don't give up the fight!

Most people think,
Great God will come from the skies,
Take away everything
And make everybody feel high.
But if you know what life is worth,
You will look for yours on earth:
And now you see the light,
You stand up for your rights. Jah!

Get up, stand up! (Jah, Jah!)
Stand up for your rights! (Oh-hoo!)
Get up, stand up! (Get up, stand up!)
Don't give up the fight! (Life is your right!)
Get up, stand up! (So we can't give up the fight!)
Stand up for your rights! (Lord, Lord!)
Get up, stand up! (Keep on struggling on!)
Don't give up the fight! (Yeah!)

We sick an' tired of-a your ism-skism game -
Dyin' 'n' goin' to heaven in-a Jesus' name, Lord.
We know when we understand:
Almighty God is a living man.
You can fool some people sometimes,
But you can't fool all the people all the time.
So now we see the light (What you gonna do?),
We gonna stand up for our rights! (Yeah, yeah, yeah!)

So you better:
Get up, stand up! (In the morning! Git it up!)
Stand up for your rights! (Stand up for our rights!)
Get up, stand up!
Don't give up the fight! (Don't give it up, don't give it up!)
Get up, stand up! (Get up, stand up!)
Stand up for your rights! (Get up, stand up!)

Εντάξει κορίτσι μου ;)

 
At 26/4/06 10:45 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Ευχαριστώ!!!!!
{Εχω όμως μία προτίμηση στήν κλασσική μουσική!}

 
At 26/4/06 11:01 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

πάντως οι στίχοι τού τραγουδιού αισθάνομαι ότι εδωσαν ανάσα στό άρθρο,το ζωντάνεψαν.

 
At 27/4/06 12:56 π.μ., Blogger Πάνος said...

Ιχνηλάτη, ΕΥΓΕ!

*

Μαριέλε - και που να διαβάσεις τα αντίστοιχα επαναστατικά τραγούδια του Ιχνηλάτη! Θα νοιώσεις "το πάτωμα να τρεκλίζει" ενώ εσύ θα λες "μα, σωστά βαδίζω!". Ναι για, δεν κάνω πλάκα!

*

(Ολόκληρο το τραγούδι του Ιχνηλάτη στο πρόσφατο ποστ των "μτΚ" για το ζεϊμπέκικο - να κάνουμε και λίγη διαφήμηση του σεμνού και ταπεινού ιστολογίου μας!)

 
At 27/4/06 1:19 π.μ., Blogger talos said...

Να σημειώσω μόνο την ευτυχή σύμπτωση της συνωνυμίας: Toussaint ήταν το μικρό όνομα του L'Ouverture, του ηγέτη της πρώτης σύγχρονης επανάστασης των σκλάβων.

 
At 27/4/06 11:13 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ευχαριστώ Μαριέλε που βρίσκεις τα κομμάτια μου πεθαμένα. Ευχαριστώ Ιχνηλάτη που είσαι πάντα on alert. Συγγνώμη που απουσίασα από το διάλογο, αλλά προσπαθούσα να αποδείξω σε άλλο blog ότι δεν είμαι ...αντισημίτης!

 
At 27/4/06 11:33 π.μ., Blogger Anastasia said...

ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της Αμερικής -και βασική διαφορά ως προς την Ελλάδα- είναι ποικιλια/ανομοιομορφία σε ολα τα πεδια, έτσι που είναι έως και άδικο να χαρακτηριζουμε με ένα επίθετο την Αμερική (κατι που παραδεχομαι οτι κανω συνεχως αλλά με διαφορετικά κινητρα).

Αναφορικά ως προς το ποστ λοιπόν, η αντιδραση του Τουσεντ, ειναι μια "φυσιολογική" αντιδραση ναι μεν αλλα με σημαντικές συνέπειες δε. Γιατι στην Αμερική οπως πολυ σωστά επεσημανε o deepest blue κοστολογουνται τα παντα ακομα και ο αερας και ως εκ τουτου το "δε βαριεσαι και τι έγινε" που μαστίζει την Ελλάδα ειναι έννοια αγνωστη στην Αμερική.

Το αν ο Τουσεντ θα καταφερει να μεινει στην ιστορια ειναι συνισταμενη παραγοντων αλλά βασικο πλεονεκτημα που υπαρχει στην Αμερική ειναι η οργανωση η οποια διεπει ολα τα επιπεδα και φυσικά τα συνδικατα. Α και κατι τελευταιο. Στην Αμερική (καποιοι)συνεχιζουν και ονειρευονται, και αυτο επισης βοηθαει.

 
At 27/4/06 3:53 μ.μ., Blogger Deepest Blue said...

Σαφώς και στην Αμερική υπάρχουν όνειρα. Ακόμα και τρελά όνειρα.
Η χώρα είναι ζυμωμένη με τη νοοτροπία του thing big: κάνε κάτι σπουδαίο, μεγάλο, μοναδικό στον κόσμο. Η σύγκριση με την ελληνική υποκοριστική πραγματικότητα, που όλοι πηγαίνουν στη δουλίτσα τους, τρώνε το φαγάκι τους, γυρνάνε στο σπιτάκι τους, είναι τραγική.
Α, επίσης όλοι έχουν το χωραφάκι τους με τα 30 ή 40 στρεμματάκια. Στην Αμερική μετράνε με το εκτάριο, εμείς εδώ με το στρέμμα(τάκι). Ο καλός Χριστούλης κι η Παναγίτσα να μας φυλάει...

Η Αμερική έχει χώρο. Τόσο με τη γεωγραφική έννοια, όσο και με τη μεταφορική. Η χώρα αποτελεί πεδίο δράσης αναρίθμητων τάσεων, προσώπων, συμφερόντων, απόψεων, ρευμάτων. Πέφτω κι εγώ συχνά στην παγίδα να χαρακτηρίζω μονολεκτικά πολλές φορές την Αμερική -για να το μετανοιώσω αμέσως μετά.

 
At 27/4/06 5:17 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος said...

Mιχάληόταν λες αντισημίτης εννοείς εναντίον του Σημίτη, φαντάζομαι όχι γιατί τότε θα γραφόταν με κεφαλαίο το Σ!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home