Τρίτη, Απριλίου 11, 2006

H γενιά των χιλίων ευρώ



Δύο αντιφατικά μηνύματα έστειλε η χθεσινή ημέρα. Στη Γαλλία ηττήθηκαν το αμερικανικό οικονομικό μοντέλο, η αλαζονεία και ο αυταρχισμός. Στην Ιταλία, ήλθαν ουσιαστικά ισόπαλες η χυδαιότητα με την ανικανότητα. Τα διδάγματα είναι πολλαπλά.

Ο Κλάουντιο είναι ένας 27χρονος πτυχιούχος πανεπιστημίου που εργάζεται στο τμήμα μάρκετινγκ μιας πολυεθνικής του Μιλάνου. Κερδίζει 1.028 ευρώ τον μήνα, αλλά θα χάσει τη δουλειά του μόλις ολοκληρωθεί το πρότζεκτ για το οποίο προσλήφθηκε. Στη συνέχεια μπορεί να υπογράψει στην ίδια επιχείρηση μια καινούργια σύμβαση ή να αναζητήσει δουλειά αλλού. Μένει σε ένα προάστιο του Μιλάνου, μαζί με άλλα τρία άτομα που προσπαθούν κι αυτοί να τα βγάλουν πέρα με ένα ανάλογο εισόδημα. Είναι η λεγόμενη «γενιά των χιλίων ευρώ», και πρωταγωνιστεί σ' ένα βιβλίο που κυκλοφορεί προς το παρόν μόνο στο Διαδίκτυο (www.generazione1000.com). Σ' αυτήν τη γενιά ανήκουν και οι δύο συγγραφείς. Ο 30χρονος Αλεσάντρο Ριμάσα δηλώνει ότι δεν έχει κερδίσει ποτέ πάνω από 1.000 ευρώ εδώ και έξι χρόνια που τελείωσε την Αρχιτεκτονική. Για τον Αντόνιο Ινκόρβια, που είναι έναν χρόνο μεγαλύτερος, ο Κλάουντιο αντιπροσωπεύει εκατομμύρια νέων ανθρώπων που αισθάνονται αόρατοι και υποτιμημένοι, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν εισβάλει τον τελευταίο καιρό δυναμικά στο πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης. Στη Γαλλία, πέτυχαν μια σημαντική νίκη με την απόσυρση του νόμου για εύκολη πρόσληψη - εύκολη απόλυση, που γίνεται ακόμα σημαντικότερη αν σκεφτεί κανείς ότι είχαν απέναντί τους όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του διεθνούς Τύπου. Ο εξευτελισμός των εμπνευστών αυτού του νόμου ήταν τόσο μεγάλος, ώστε δύσκολα θα αποτολμήσει κάποιος στο προσεχές μέλλον να προχωρήσει σε ανάλογη πρόκληση. Στην Ιταλία, ο Κλάουντιο και η παρέα του ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους ανθρώπους που εξακολουθούν να διεκδικούν την αξιοπρέπεια και την κοινή λογική, με σκοπό να απομακρύνουν από την εξουσία έναν πρωθυπουργό που την τελευταία τετραετία είδε τα κέρδη της αυτοκρατορίας του να αυξάνονται κατά 56%.

H Κεντροαριστερά ήλπιζε να επωφεληθεί από αυτές τις εξελίξεις. Αλλά το παιχνίδι είναι πιο πολύπλοκο απ' ό,τι νομίζει. Όπως επισημαίνει ο Μαρκ Λαζάρ στη Ρεπούμπλικα, οι Γάλλοι σοσιαλιστές μπορεί να τάχθηκαν καθαρά τις τελευταίες εβδομάδες με το μέρος των φοιτητών, δεν έχουν ξεκαθαρίσει όμως τι μεταρρυθμίσεις θα προωθήσουν οι ίδιοι αν έλθουν στην εξουσία. Πώς θα συμβιβάσουν την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη με την ανάγκη για μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας; Πώς θα συμφιλιώσουν τις εσωτερικές τους αντιθέσεις ώστε να μπορέσουν να ακολουθήσουν μια πολιτική με συνοχή και αποτελέσματα; Όσο για την Ιταλία, η εναντίωση σ' έναν αδίστακτο άνθρωπο αποδείχθηκε ότι δεν είναι αρκετή για να φέρει μια καθαρή εκλογική νίκη. Εκτός από την άρνηση χρειάζονται και θέσεις. Εκτός από τις καταγγελίες, χρειάζεται και όραμα.

Ο αγώνας της «γενιάς των χιλίων ευρώ» συνεχίζεται.

18 Comments:

At 11/4/06 2:05 μ.μ., Blogger Darthiir the Abban said...

Ευτυχώς γιατί τα είχαμε να μας έρχονται και εδώ...
Ελπίζω να συνετιστούν κάποιοι

 
At 11/4/06 2:12 μ.μ., Blogger Λαμπρούκος said...

Τα χίλια κωλοευρω της ζωής μας. Η ίδια μας η ζωή κι ο θάνατος μας. Όλα μας τα όνειρα κι οι εφιάλτες μας χίλια ευρώ!

 
At 11/4/06 2:39 μ.μ., Anonymous yossarian said...

einai kai afto mia stroggilopoihsh

 
At 11/4/06 2:40 μ.μ., Blogger Πάνος said...

H Κεντροαριστερά ήλπιζε να επωφεληθεί από αυτές τις εξελίξεις. Αλλά το παιχνίδι είναι πιο πολύπλοκο απ' ό,τι νομίζει

Το παιχνίδι δε θα αλλάξει, όσο υπάρχει ακόμα προς πώληση στην πιάτσα το ανύπαρκτο εμπόρευμα "κεντροαριστερά" - κάτι σαν σκορδαλιά χωρίς σκόρδο, δηλαδή. Ο όρος είναι για τον πιπιλίζουν όσοι η μοίρα τους έταξε να καθυστερήσουν (κατά δύναμιν - όσο μπορούν) την γέννηση της ευρωπαϊκής αριστεράς του 21ου αιώνα.

Εμείς, γιατί τσιμπάμε στον καημό του Πρόντι; Δεν έχω ασχοληθεί ιδιάιτερα, αλλά μου φαίνεται χειρότερος ακόμα και από τον Σημίτη...

 
At 11/4/06 4:01 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Πάνο, η ευγένεια επιβάλλει να μη προσβάλλουμε τον οικοδεσπότη :)

Αλήθεια, ο άλλος σημιτικός της παρέας, ο φίλος μου ο doh, που εξαφανίστηκε ;

 
At 11/4/06 4:25 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Ρε συ Πάνο, έλεος με το "τι Πλαστήρας τι Παπάγος". Τα ίδια λέει κι η Παπαρρήγα, είναι δυνατόν;
Λαμπρούκο, μου άρεσε αυτό, ήταν πολύ τρυφερό.

 
At 11/4/06 4:25 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Eδώ, μάλλον χρειαζόμαστε τις προβλέψεις του Φ. Φουκογιάμα, σε συνδιασμό με αυτές του Αμάρτια Σέν.

 
At 11/4/06 7:24 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Ιχνηλάτη, γιατί με μαλώνεις;

:-)

Τον οικοδεσπότη τον τιμώ με τον τρόπο μου: παρόλο που διαφωνούμε στον πυρήνα της πολιτικής (μας) αντίληψης, παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις "Διαστάσεις" - και αφήνω τα σχόλιά μου για τα θέματα που θίγονται, όπως τα αντιλαμβάνομαι. Μπορεί αυτό να θεωρηθεί "προσβολή;" - για τ' όνομα του ...Σημίτη! Δεν περιμένω φυσικά να συμφωνήσει ο Μιχάλης μαζί μου - αλλά κι αυτός δε φαντάζομαι πως επιθυμεί να τον διαβάζουν αποκλειστικά οι Σημιτικοί, δηλαδή οι ελάχιστοι που απόμειναν (δυό στην Αθήνα, ένας στο Κιλκίς κι ένας Πομάκος στον Εχίνο - δηλώνει σημιτικός για να κάνει πλάκα στους συγχωριανούς του)

*

Μιχάλη, πέρα από το "τι Παπάγος τι Πλαστήρας" υπάρχουν κι άλλα, πολύ πιο σημαντικά και ενδιαφέροντα διλήμματα, που αφορούν την αριστερά του μέλλοντος - η οποία έχει τόση σχέση με τους Πρόντι και τους ΓΑΠ, όση και ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Η Παραρρήγα, δεν έχει καμιά σχέση με τα διλλήματα αυτά, όπως δεν έχει καμιά σχέση και με την αριστερά που ανάφερα πριν.

Το δίλλημα "τι Παπάγος τι Πλαστήρας" μπλοκάρησε τη σκέψη της αριστεράς για δεκαετίες. Φτάνει τόσο! Μπορεί να απασχολεί πολλούς πολιτικούς / στελέχη κλπ της αριστεράς του παρελθόντος όταν αναζητούν ένα θεωρητικό σχήμα (άλλοθι) για να ενταχθούν στο ΠΑΣΟΚ, αλλά εμένα δε με αφορά και δεν με ενδιαφέρει.

*

Και κάτι για να χαρεί ο Μιχάλης, αν δεν το ξέρει: Λίγο πριν τις 4 το απόγευμα, διαβάστηκε από ένα ραδιόφωνο της ΕΡΤ ολόκληρο το σημερινό κείμενο των "Διαστάσεων" - με αναφορά στο συντάκτη του. Οι "Διαστάσεις" κυκλοφορούν ταυτόχρονα σε εφημερίδα, ραδιόφωνα και μπλόγκς!

 
At 11/4/06 7:38 μ.μ., Anonymous controcorrente said...

υπερβολες...η Γαλλια ειναι η χωρα με την μηδενικη αναπτυξη της οικονομιας, την υψηλη ανεργια, τις μπαλνιου που καιγονται και που φτανει ενας καυσωνας για σκοτωσει 10 με 15 χιλιαδες ηλικιωμενους το καλοκαιρι του 2004
και ολα πριν τον νομο του Βιλεπεν (νομος που εφαρμοζεται τους κοινωνικους παραδεισους της Σκανδιναβιας) και το "αμερικανικο μοντελο".....
ελλας γαλλια συμαχια....ενας ζουραρης θα μας σωσει...τρομαρα μας...

 
At 11/4/06 9:43 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Στις 29.3.06 διαβάσαμε/σχολιάσαμε για τον SLAVOJ ZIZEK, τον σλοβένο φιλόσοφο και συγγραφέα, διευθυντή του Ινστιτούτου Κλασικών Σπουδών Μπέρκμπεκ του Λονδίνου.
Την Κυριακή δημοσιεύθηκε ένα, ενδιαφέρον, πιστεύω άρθρο του ίδιουεδώ για όσους δεν το πρόσεξαν.

 
At 11/4/06 10:04 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Φίλε cesar, μόλις διάβασα το άρθρο του Ζιζεκ στο ΒΗΜΑ, κατόπιν προτροπής σου.
Τόσες πολλές αντιφάσεις και ad hominem επιχειρήματα δεν έχω ξαναδεί.
Οπότε, ξαναδημοσιεύω αυτούσιο το σχόλιο που είχα γράψει τότε :

At 3:58 μμ, ιχνηλάτης said...
Λέγεται ότι ο Αβικένας διάβασε σαράντα φορές Τα Μεταφυσικά του Αριστοτέλη μέχρι να τα καταλάβει.

Εγώ με μια μόνο ανάγνωση των λεγομένων του Ζίζεκ τον κατάλαβα αμέσως. Είναι από αυτούς που δεν καταλαβαίνω :)

 
At 11/4/06 10:59 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

...τελικά, ποιός βγήκε;
Με ποιά κυβέρνηση θα παίρνει η (γηράσκουσα) νέα γενιά το χιλιάρικο;
-Γιατί εκεί είναι το πρόβλημα: η κρίση είναι τέτοια που εμποδίζει ακόμα και τη φυσική αναπαραγωγή του πληθυσμού...
-Στην Ιταλία τουλάχιστο, το κεφάλαιο δεν φαίνεται να επιθυμεί κανέναν συγκερασμό συμφερόντων, κανένα μοίρασμα του βάρους της κρίσης, καμμία παραγωγική σύνθεση απόψεων. Ο μόνος ορατός στόχος, όπως αποτυπώνεται ανάμεσα στις γραμμές του πολυσέλιδου προγράμματος της συμμαχίας Πρόντι, είναι να διασκορπιστεί η ανασφάλεια που μαστίζει τη γενιά των χιλίων ευρώ σε όλους τους εργαζόμενους, και μ'αυτόν τον τρόπο να "αραιώσει" χωρίς να πληγούν τα - ήδη άσχημα - οικονομικά του κράτους. Η πολιτική που προωθείται σε όλη την Ευρώπη δηλαδή.
-Η ιταλική οικονομία, χάνει σε έδαφος και ανταγωνιστικότητα τα τελευταία χρόνια. Σ'αυτό το φόντο, κάθε "δομική μεταρρύθμιση" χωρίς τη συνεισφορά του κεφαλαίου, χωρίς να θιχτούν τα κέρδη του, θα έχει σαν αποτέλεσμα την εξαφάνιση των νέων του χιλιάρικου, με την αντικατάστασή τους από διπλάσιους του χιλιοδιακοσάρικου.
Δεν μπορούν όμως να ζήσουν έτσι. Με καμμιά κυβέρνηση!

 
At 12/4/06 1:42 π.μ., Blogger Achilleas said...

Μιχαλη γιατι γραφεις οτι στη Γαλλια ηττηθηκε το Αμερικανικο μοντελο και οχι το Βρετανικο η το Σκανδιναβικο???

Επισης δεν κατανοω την επιχειρουμενη συνδεση του χαμηλου μισθου με το νομοσχεδιο στη Γαλλια. Δηλαδη αν κερδιζαν 1000 ευρω και ηταν μονιμοι θα ειχε λυθει το προβλημα? Τι θα ελεγες στην περιπτωση που ειχαν μισθο 2000 ευρω αλλα μπορουσαν να χασουν τη δουλεια τους απο τη μια μερα στην αλλη? Θα ηταν προτιμοτερο μηπως να ειναι ανεργοι και να ζουν με το επιδοματα?

Αυτη τη στιγμη εργαζομαι και εγω με συμβολαιο για 6 μηνες σε μια πολυεθνικη στο Λονδινο και κερδιζω περιπου 2000 λιρες το μηνα. Μηπως θα επρεπε να βγω και εγω στο δρομο να διαδηλωσω με τους Γαλλους φοιτητες να καταργηθουν τα προσωρινα συμβολαια? Μηπως να απεχω απο τη δουλεια μου ωστε να στειλω μηνυμα διαμαρτυριας για την 'υποτιμηση' που υφισταμαι? Στο κατω κατω γιατι να θελω να μεινω μονιμα στη δουλεια μου: θα μπορω να βρω πολυ καλυτερη με την εμπειρια που θα εχω αποκτησει οταν τελειωσει το συμβολαιο μου.

Απο τη δικη μου οπτικη το ευκολη προσληψη-ευκολη απολυση δεν ειναι κακο. Για να ξοδεψουν χρονο και χρημα για να προσλαβουν καποιον σημαινει οτι σκοπευουν να τον κρατησουν, εκτος και αν αποδειχθει αχρηστος η τα οικονομικα της επιχειρησης αλλαξουν και δεν μπορουν να δικαιολογησουν επιπλεον εργαζομενους. Αλλιως γιατι να μπουν στον κοπο να κανουν προσληψεις?

Στην Ιταλια μπορει οι μισθοι να ειναι χαμηλοι αλλα αυτο δεν ειναι αποτελεσμα της απροθυμιας του κεφαλαιου να συνεργαστει, οπως λεει το Μαυρο Προβατο, αλλα συνεπεια της αναιμικης οικονομικης αναπτυξης τα τελευταια χρονια. Λυσεις υπαρχουν, αλλα σε πολλες περιπτωσεις τα παραμυθια της αριστερας εχουν εισχωρησει τοσο βαθια στην κοινωνια που ειναι αδυνατο να εφαρμοστουν απο κυβερνησεις ισχνης πλειοψηφιας. Οι κατηγοριες για αντιλαικα μετρα ευκολα μπορουν να διατυπωθουν, αλλα οι ψηφοι κερδιζονται με προτασεις και οχι με ευχολογια.

Πριν απο λιγο καιρο ειχες γραψει ενα σχετικο αρθρο για το νομοσχεδιο στη Γαλλια. Σαν πηγες ειχες βαλει το ιστολογιον
, στο οποιο αναδημοσιευονται στοιχεια απο ενα αλλο μπλογκ, κατι σαν την κολοκυθια δηλαδη. Αν παει κανεις ομως στα σχετικα λινκς για να δει τις "δηθεν" πηγες θα βρει πως το ατομο γραφει γενικα οτι του κατεβει. Οποιος δεν πιστευει ας ακολουθησει τα σχετικα λινκς για να δει μονος του. Το www.insee.fr που υποτιθεται οτι εχει τα στοιχεια που αποδυκνειουν οτι η ανεργια των νεων στη Γαλλια ειναι στην πραγματικοτητα χαμηλη, την βγαζει στο 22%. Lies, damn lies and statistics δηλαδη.

*

Ιχνηλατη γιατι δεν τον καταλαβαινεις τον Ζιζεκ? Αν και επιδιδεται σε ενα ζιγκ ζαγκ σκεψεων, το συμπερασμα στο οποιο καταληγει δεν φαινεται να ειναι διαφορετικο απο τις αποψεις του John Stuart Mill και των λοιπων libertarians.

 
At 12/4/06 1:51 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Αchilleas, κατά τη γνώμη σου, γιατί ξεσηκώθηκε όλη η νεολαία (και όχι μόνο) στη Γαλλία;

 
At 12/4/06 9:14 π.μ., Blogger CAESAR said...

@Achilleas: πράγματι, όταν συνδυάζεις θεωρία και πράξη, οι απόψεις, οι εκτιμήσεις και τα συμπεράσματα είναι συνήθως πιο ολοκληρωμένα.

 
At 12/4/06 11:52 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

achilleas μου, τον Ζίζεκ δεν τον καταλαβαίνω μάλλον επειδή στα 25 μου δεν δούλευα σε πολυεθνική του Λονδίνου με μηνιαίο μισθό 2000 λίρες :))))

 
At 12/4/06 4:24 μ.μ., Blogger philos said...

Η γενιά των χιλίων ευρώ είναι γεγονός όχι μόνο στην Ιταλία, στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.
Το αν είναι λίγα ή όχι τα 1000 ευρώ το μήνα είναι κάτι το οποίο είναι το λιγότερο αυτονόητο.
Το πρόβλημα τελικά το έχουν οι ίδιες οι εταιρείες και οι στρατιές ανίκανων μάνατζερ που γαλουχούν κάτω από το πρόσχημα της παγκοσμιοποίησης και της δήθεν φιλελευθεροποίησης της αγοράς. Αυτές βρίσκονται πίσω από κάθε αλλαγή νόμου και εδώ και παντού. Ποια σοβαρή εταιρεία με όραμα και μακρόπνοους στόχους θα επέμενε σε αυτή τη βλακώδη ρύθμιση του γαλλικού νόμου? Δηλαδή προσλαμβάνοντας χωρίς έλεγχο υπαλλήλους μιας και όποιος υπάλληλος δεν της κάνει θα απολύεται χωρίς άμεσες οικονομικές συνέπειες? Αυτό είναι σοβαρότητα? Ένας νέος υπάλληλος που θα μπορεί να απολύεται κάθε ώρα και στιγμή μπορεί να σου προκαλέσει πολλαπλάσιες ζημιές από όσος είναι ο μισθός του (στο προφίλ της εταιρείας, σε αποζημιώσεις, σε χίλια δυο πράγματα). Μόνο σούπερ μαρκετ και άλλα εμπορικά μπορεί αυτό να συνέφερε και αυτό πάντα πολύ πρόσκαιρα. Οι εταιρείες όμως που κρατάνε ψηλά την ανάπτυξη μιας χώρας, για να παράγουν έργο, θα ασχοληθούν αρκετά με αυτόν που θα προσλάβουν και θα του δώσουν και πάνω από 2000 λίρες μισθό για 6 μήνες. Και αν τους κάνει πραγματικά δεν είναι χαζές να τον απολύσουν, αλλά θα του δώσουν και μπόνους. Αυτή είναι η ελεύθερη οικονομία και δεν έχει ανάγκη από νόμους για να εφαρμοσθεί.
Αν όλοι μειώσουν τους μισθούς για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, στο τέλος σε ποιον θα πουλήσουν? Στους γιαπωνέζους ή στους εκατομμυριούχους αυτού του κόσμου. Οι εργάτες και οι υπάλληλοι είμαστε η μεγάλη πλειοψηφία των καταναλωτών. No money, no shopping, no profit.
Οι νέοι της Γαλλίας πέτυχαν μια μεγάλη νίκη όχι μόνο απέναντι σε μια ανίκανη χωρίς όραμα κυβέρνηση, αλλά απέναντι σε όλους τους κοντόφθαλμους που διοικούν και καθοδηγούν στην ουσία όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου («δεξιές» και «σοσιαλιστικές»).

 
At 12/4/06 4:28 μ.μ., Blogger philos said...

Ξέχασα επίσης να δώσω τα συγχαρητήρια μου στον συγγραφέα αυτού του blog, για τα πάντα πολύ ενδιαφέροντα θέματα του, και τσιγλώντας μας, να μας δίνει την δυνατότητα μέσα από τις διαστάσεις να εκθέτουμε τις απόψεις μας.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home