Δευτέρα, Απριλίου 03, 2006

Θαυμασμός, μίσος, οίκτος



«Οι Γάλλοι αποτελούν το πιο λαμπρό και το πιο επικίνδυνο έθνος στην Ευρώπη, συγχρόνως δε το ιδανικότερο για να αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού, μίσους, οίκτου ή τρόμου, αλλά ποτέ αδιαφορίας». Αλέξις ντε Τοκβίλ

H ΕΠΙΣΤΟΛΗ. «Αγαπημένε μου πατέρα. H γενιά που διευθύνει σήμερα τη Γαλλία έχει βγει από μια περίοδο ισχυρής ανάπτυξης και έχει σπουδάσει εκείνη την ευλογημένη περίοδο που ήταν αρκετό να δουλεύεις για να προοδεύεις. Σήμερα, η δουλειά και οι σπουδές δεν είναι πια αρκετές. Το χειρότερο όμως δεν είναι η έλλειψη δυναμισμού της οικονομίας και ο κοινωνικός μαρασμός. Είναι ότι απέναντι σ' αυτά τα προβλήματα η γενιά μας αισθάνεται πως δεν την καταλαβαίνουν και, ακόμη σημαντικότερο, δεν τη στηρίζουν. Αποτελεί καινούργιο φαινόμενο στην Ιστορία της ανθρωπότητας μια γενιά υπερήφανη για την επιτυχία της να αποστρέφει το βλέμμα από τα προβλήματα της επόμενης γενιάς και να ανέχεται η κατάσταση να είναι χειρότερη από αυτή που η ίδια έζησε. Λες πάντα ότι πρέπει να γινόμαστε αυτό που θέλουμε να γινόμαστε. Αλλά πώς; Αυτή η εποχή κι αυτή η χώρα είναι τόσο θλιβερές...». Αλίς Ρουφό (25 ετών, απόφοιτος Πολιτικών Επιστημών).

H ΝΥΞΗ. Μετά το διάγγελμα που απηύθυνε την περασμένη Παρασκευή ο πρόεδρος Σιράκ, ο ηγέτης του κεντροδεξιού κόμματος UDF Φρανσουά Μπερού δήλωσε: «Για να αποφύγουμε την κρίση, διακινδυνεύουμε τη γελοιότητα. Ελπίζω να μην αποκτήσουμε και τα δύο».

H ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΗ. Σύμφωνα με τον ποιητή και πρωθυπουργό Ντομινίκ ντε Βιλπέν, «η Γαλλία μοιάζει με τη γυναίκα που λαχταρά να την πάρουν». Όμως η Γαλλία δεν είναι ούτε μια γυναίκα ούτε μια οικογένεια ή ένα κοπάδι, επισημαίνει στη Λιμπερασιόν ο ιστορικός Τιερύ Πες. Οι ανταγωνισμοί που τη διαπερνούν είναι βαθείς, αλλά η ηγετική τάξη δεν μπορεί να τους δει, να τους νιώσει, να τους διαχειριστεί.

H ΔΡΑΣΗ. «Οι νέοι, μαθητές ή φοιτητές, από το κέντρο ή από τα προάστια, διαδηλώνουν για να πάρουν στα χέρια τους το μέλλον τους», γράφει στην ίδια εφημερίδα ο Μπρουνό Ζυλιάρ, πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Φοιτητών της Γαλλίας (Unef). «Τους έλεγαν ατομιστές, διαλέγουν τη συλλογική δράση. Το σημαντικό σήμερα δεν είναι ποιος θα βγει νικητής από αυτό το μπρα-ντε-φερ, αλλά να έχει το δικαίωμα η νεολαία αυτής της χώρας να κτίσει το μέλλον της».

H ΑΠΑΝΤΗΣΗ. «Αγαπημένη μου κόρη. Αν έχεις δίκιο, είναι τρομερό για τη γενιά μου. Παρά ταύτα, η συζήτηση, η ανταλλαγή απόψεων, μου φαίνεται ο μοναδικός τρόπος για να βγούμε από αυτή τη σύγκρουση. Και εξακολουθώ να πιστεύω στη σημασία των εξετάσεων, των διπλωμάτων, της μαθητείας. H εργασία είναι μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία που έχει κάποιος για να κτίσει την προσωπικότητά του και να αποκτήσει αυτοεκτίμηση. Να δουλεύεις καλά και να μη με θεωρείς υπερβολικά γέρο». Μαρσέλ Ρουφό (παιδοψυχίατρος).

4 Comments:

At 3/4/06 12:33 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Ισως είναι πολύ νωρίς να "περάσουμε απ'το ταμείο", αλλά με απασχολεί ο ερχόμενος απολογισμός τών κινητοποιήσεων, το φόντο των οποίων είναι η Γαλλία που τόσο κομψά φωτογραφίζεις με το σημερινό κείμενο...

Εχει βέβαια δίκιο ο Μπαϋρού και φαντάζομαι οτι πρώτος ο Σιράκ έχει συνείδηση του πράγματος. Οι (μη-)αποφάσεις του όμως, απηχούν τη συνισταμένη των αντίθετων πιέσεων που ασκούνται στο εσωτερικό της κυβέρνησης, και έξω απ'αυτήν (από την εργοδοσία διεθνώς, τα συνδικάτα και τους νέους).
Το νομοσχέδιο-προεδρική παραγγελία το συντάσσει ο Σαρκοζύ (το... κόμμα), οι προεδρικές υποδείξεις είναι αυτά που έχει ήδη δεχτεί η εργοδοσία πριν από δυό βδομάδες.

-Η κοινή γνώμη έχει πάντως συνειδητοποιήσει, όχι χωρίς δυσφορία, οτι καμμία σημασία δεν έχουν οι νομικοθεσμικές μανούβρες μπρος στον πολιτικό χαρακτήρα του ζητήματος. Οταν το ίδιο το συνταγματικό συμβούλιο ψηφίζει ακριβώς σύμφωνα με την πολιτική ένταξη των μελών του (οι δύο "του Μιττεράν", κατά της συνταγματικότητας - οι επτά του Σιράκ, υπέρ - ο Ζισκάρ στην Κίνα :-)). Οταν ο νόμος δημοσιεύεται, αλλά η αρχή που τον δημοσιεύει δηλώνει οτι δεν θα ισχύσει. Σε ένα καθεστώς με τόσο ισχυρή προσήλωση των πολιτών στη δημοκρατία, αυτό είναι σύμπτωμα μεγάλης όξυνσης της κρίσης.
-Ο "ποιητής" αποκαλύπτει στη χτεσινή του συνέντευξη στη Journal du Dimanche, οτι αναμένει 80000 νέες θέσεις εργασίας χάρις στο CPE, αποσιωπά όμως την πρώτη αποτίμηση του ομόλογου CNE, που δείχνει οτι... τρίχες θέσεις δημιουργήθηκαν...
-Η πρόεδρος της εργοδοτικής ένωσης, αποκαλύπτει οτι στη Γαλλία ένας στους τέσσερεις "ατομικώς" απολυμένους, προσφεύγει στα διαιτητικά δικαστήρια, κι από τις προσφυγές, οι δύο στις 3 δικαιώνονται. Συνολικά δηλαδή, 16% των ατομικών απολύσεων ακυρώνεται - το μεγαλύτερο ποσοστό ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ. Κι αυτό στο στόχαστρο...
- Σ'αυτό το φόντο, οι αυριανές κινητοποιήσεις αναμένονται μεγάλες!

 
At 3/4/06 1:37 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Καλημέρα - ή μήπως πρέπει να πω Bonjour?

Έγραψα και αλλού, ότι οι Γάλλοι, όπως και οι Νεοέλληνες, θεωρούν ότι είναι οι μεγαλύτεροι μάγκες που υπάρχουν.

Η διαφορά μας με αυτούς;;;

Ότι αυτοί, ΕΙΝΑΙ.

Σ;)

 
At 3/4/06 4:28 μ.μ., Blogger CAESAR said...

...Παρά ταύτα, η συζήτηση, η ανταλλαγή απόψεων, μου φαίνεται ο μοναδικός τρόπος για να βγούμε από αυτή τη σύγκρουση...

"Για τους Έλληνες της αρχαιότητας η συζήτηση είναι μια ευγενής δραστηριότητα. Έχει ένα συγκεκριμένο στόχο: να πείσεις το συνομιλητή σου με τα λόγια...
Στα στάδια, οι αθλητές ανταγωνίζονται σε αγωνίσματα του σώματος, στις πλατείες γίνονται αγώνες λόγου. Ανταλλάσσονται επιχειρήματα. Όχι χτυπήματα... Κι αυτό είναι το θεμελιακά καινούργιο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Για πρώτη φορά η σκέψη έχει ως αντικείμενο τη σκέψη."
Απόσπασμα από το βιβλίο (Le theoreme du perroquet) του Denis Guedj, Καθηγητή της ιστορίας των επιστημών στο Πανεπιστήμιο ParisVIII.
Μήπως θα ήταν καλύτερα τα πράγματα αν ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν είχε για σύμβουλό του τον Denis Guedj ?

 
At 3/4/06 5:25 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Επίσης βρίσκω αρκετά ενδιαφέρον το άρθρο του Δ/ντή της Le monde, Ignacio Ramonet ("Η άρρωστη" Γαλλία) ...Η Γαλλία, που σήμερα κατηγορείται από τη δεξιά ότι είναι ο "άρρωστος της Ευρώπης", είναι, αντίθετα, μια χώρα που αντιστέκεται...Περισσότερα εδώ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home