Τρίτη, Μαρτίου 28, 2006

Tο πάρτυ της J.



Είναι 24 ετών, έζησε πολλά χρόνια στο εξωτερικό και πριν από την εισβολή εργαζόταν ως προγραμματίστρια. Το συγκλονιστικό μπλογκ της Riverbend (στην οποία έχει αναφερθεί κι άλλες φορές η στήλη) είναι τώρα υποψήφιο για το βρετανικό λογοτεχνικό βραβείο Samuel Johnson.

«Πριν από λίγες μέρες συγκεντρωθήκαμε στο σπίτι της θείας μου για τα γενέθλια της ξαδέλφης μου της J., που έκλεισε τα δεκάξι. Ήταν μια μικρή σύναξη: τα τρία ξαδέλφια, οι γονείς μου και η καλύτερη φίλη της εορτάζουσας, η T. Γύρω στις 8 το βράδυ είχαμε φάει, είχαμε κόψει την τούρτα και οι μεγάλοι είχαν πάει για ύπνο. Είχαμε βάλει τις πυζάμες μας και η T. έπαιζε με το κινητό της προσπαθώντας να στείλει ένα μήνυμα, όταν ξαφνικά διαπίστωσε ότι δεν είχε σήμα. Το ίδιο πρόβλημα είχαμε κι εμείς. "Την τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο", είπε η J., "είχε γίνει εισβολή στη γειτονιά". Ξύπνησε τους γονείς της και πήγε στο υπνοδωμάτιο να αλλάξει. "Θα μπουν στο σπίτι, δεν θέλω να με δουν με τις πυζάμες".

H θεία της βάλθηκε να στρώνει το κρεβάτι μονολογώντας: "Είναι η τρίτη φορά μέσα σε δύο μήνες που οι μπάσταρδοι εισβάλλουν στη γειτονιά. Αν δεν τους ανοίξεις σε τρία δευτερόλεπτα, θα σπάσουν τις πόρτες. Το έκαναν την περασμένη φορά στο σπίτι του δύστυχου Αμπού H. και του έσπασαν τον ώμο". Εκείνη τη φορά πήραν μαζί τους τέσσερις άνδρες μόνο από τον δρόμο της θείας μου. Οι δύο απ' αυτούς ήταν φοιτητές, ο τρίτος ένας παππούς εξήντα ετών. Δεν υπήρχε πρόβλημα ούτε οποιαδήποτε κατηγορία. Απλώς τους φόρτωσαν σ' ένα ημιφορτηγό και τους πήραν μαζί τους, μαζί με αρκετούς ακόμη άνδρες από τη γειτονιά. Από τότε, οι οικογένειές τους επισκέπτονται κάθε μέρα το νεκροτομείο μήπως μάθουν κάποιο νέο.

Οι ασφαλίτες του Νέου Ιράκ μπήκαν στο σπίτι γύρω στις 4 το πρωί. Φορούσαν μάσκες, κρατούσαν κάτι τεράστιους φακούς και ο ένας απ' αυτούς μας σημάδευε με ένα Καλάσνικωφ. "Υπάρχει άλλος στο σπίτι εκτός από σας; " φώναξε. "Όχι", απάντησε η θεία μου. Άρχισαν να ανοίγουν ντουλάπες και συρτάρια και να κοιτούν πίσω από τις πόρτες. Εμείς μείναμε σιωπηλοί. Δεν ακουγόταν παρά η θεία μου που προσευχόταν και το μικρό μου ξαδελφάκι που πιπίλιζε το δάκτυλό του με τα μάτια ορθάνοιχτα από τον τρόμο. Εγώ κοιτούσα την εφημερίδα στα πόδια μου και προσπαθούσα να διαβάσω τους τίτλους.

Ξαφνικά, κάποιος φώναξε κάτι και οι εισβολείς έφυγαν τρέχοντας. Εμείς ήμασταν όλοι καλά, αλλά ένας γείτονας είχε πάθει καρδιακή προσβολή. H θεία μου άρχισε να μαζεύει τα πεταμένα ρούχα, μουρμουρίζοντας: "Βρώμικο, βρώμικο, βρώμικο". Κι η ξαδέλφη μου ορκίστηκε ότι δεν θα ξαναγιορτάσει ποτέ τα γενέθλιά της».

(Από το μπλογκ «H Βαγδάτη Καίγεται», riverbendblog.blogspot.com)

5 Comments:

At 28/3/06 12:03 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Είναι η διαδικασία εκδημοκρατισμού και εκπολιτισμού μιας χώρας;

 
At 28/3/06 3:29 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Καλά μπήκαν... πως θα βγούν, να δούμε!

Στο τέλος θα νοσταλγήσουν το Βιετνάμ - γιατί μπροστά στο Ιράκ θα μοιάζει "υγειινός περίπατος..."

 
At 28/3/06 4:18 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Πάνο, συγγνώμη, αλλά μιλάμε για ιρακινούς ασφαλίτες, έτσι; Αρα, η προοπτική δεν είναι να βγουν, αλλά να "ενταχθούν"...

 
At 28/3/06 4:48 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Μιχάλη, φεύγοντας οι αμερικάνοι, οι ιρακινοί ασφαλίτες έχουν εξασφαλισμένο μέλλον - μην ανησυχείς γι αυτούς, θα τους περιποιηθούν οι δικοί τους. Εκτός αν τους πάρουν φεύγοντας μαζί τους στο Κεντάκυ...

 
At 28/3/06 4:58 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μιχάλη, θυμάμαι πολύ καλά την προηγούμενη αναφορά σου στο συγκεκριμένο μπλογκ. Ηταν για την ιστορία του Αλαν, του ντι τζει σε κατάστημα δίσκων στη Βαγδάτη, που λάτρευε τους Πινκ Φουντ, ιδιαίτερα το Goodbye Blue sky, και σκοτώθηκε αφήνοντας πίσω του ένα μικρό αγοράκι.
Θυμάμαι και το σχόλιο που έγραψα τότε, και τα σχόλια των άλλων φίλων, και το δικό σου.
Δεν ξέρω πως, αλλά εκείνη τη φορά δεν είχα κάνει τον κόπο να επισκεφθώ το μπλογκ της νεαρής Ιρακινής.
Σήμερα το έκανα. Και διάβασα αρκετά ποστ της. Και συγκινήθηκα πολύ.
Η κοπέλα είναι άξια κάθε τιμής και θαυμασμού. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα του θριάμβου της ανθρώπινης θέλησης για ζωή, για ελευθερία, για όνειρα, μέσα στην κόλαση της κατοχής, του πολέμου, της φυλετικής και θρησκευτικής βίας, της βαρβαρότητας.
Κρίμα που δεν μπορούμε να γράφουμε σχόλια στο μπλογκ της. Για κάποιο λόγο τα σχόλια είναι κλειστά. Και ήθελα τόσο να της γράψω κάτι, να την εμψυχώσω, να της πω ότι είμαστε πολλοί, και ότι είμαστε αλληλέγγυοι με την ίδια και με το λαό της στην τρομερή δοκιμασία που περνούν, που δεν ξέρουν από που να προφυλαχτούν ( από τους αμερικανοβρετανούς του..Aμπου Γκρέιμπ ; από τους σιίτες ασφαλίτες του Μουκτάντα Σάντρ ; από τους σουνίτες κυνηγούς κεφαλών του Ζαρκάουι ; ) από που να πιαστούν, που να ακουμπήσουν.

Εριξα και μια ματιά στους φετινούς υποψήφιους του βραβείου Samuel Johnson. Είναι πολλοί. Και είναι όλοι αξιόλογοι θαρρώ.
Εγώ πάντως θα ψήφιζα υπέρ της νεαρής Ιρακινής μπλογκερ. Χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ετσι, για το γαμώτο.

ΥΓ
Οσοι επισκεφθείτε το μπλογκ δείτε το ρητό που διάλεξε για μοτο. Το διάβασα και βούρκωσα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home