Πέμπτη, Μαρτίου 23, 2006

Οι δύο συμβιβασμοί



Ο τίτλος των ημερών δημοσιεύθηκε στο χθεσινό φύλλο της Ελ Παΐς: «H Γαλλία είναι ένα όπλο μαζικής καταστροφής».

Στο «Ημερολόγιο του Πολέμου με τα Γουρούνια» (1969), ο Αδόλφο Μπιόι Κασάρες περιγράφει ένα εφιαλτικό σενάριο που εκτυλίσσεται σε μια πόλη με πολλά κοινά σημεία με το Μπουένος Άιρες. Μια μέρα, οι νέοι αποφασίζουν πως οι ηλικιωμένοι (τα «γουρούνια») είναι άχρηστοι. Βγαίνουν λοιπόν στους δρόμους κι αρχίζουν και τους πυροβολούν. Παρ' όλο που ο Αργεντινός συγγραφέας έχει πει ότι έγραψε αυτό το βιβλίο όταν αισθάνθηκε πως άρχιζε να γερνάει, οι εικόνες που περιγράφει δεν γέρασαν με τον χρόνο. Αυτές τις εικόνες θυμήθηκε πρόσφατα ο Φιλίπ Βαλ, διευθυντής του σατιρικού εντύπου Charlie Hebdo, μιλώντας για το σημερινό χάσμα γενεών στη Γαλλία και τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αν δεν αντιμετωπιστεί. Το πρόβλημα των συντάξεων ­ γράφει - βαραίνει όλο και πιο πολύ στους ώμους μιας νεολαίας που γνωρίζει μια πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά χρόνια επαγγελματική ανασφάλεια. Για να μη δεχθεί μια μέρα επίθεση από τους νέους, κι αρχίσουν οι σφαγές στους δρόμους, η γηράσκουσα κοινωνία της Δύσης θέτει κατά καιρούς σε εφαρμογή διάφορα μέτρα με στόχο τη διατήρηση των νέων σε κατάσταση αδυναμίας και εξάρτησης. Το Συμβόλαιο Πρώτης Πρόσληψης δεν αποτελεί παρά μια εκδήλωση αυτής της προσπάθειας να εξουδετερωθεί η νεολαία.

Ο συμβιβασμός μεταξύ των γενεών είναι έτσι το πρώτο ζητούμενο για την επίλυση αυτής της κρίσης, που δεν αφορά μόνο τη Γαλλία όπως υποστηρίζουν διάφοροι περισπούδαστοι αναλυτές, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη. Για πρώτη φορά τα τελευταία 60 χρόνια, όλα τα νήματα που διατηρούν ακέραιη την κοινωνία έχουν σπάσει: το νήμα που συνδέει τη μια γενιά με την επόμενη, το νήμα που συνδέει τον εργαζόμενο με το συνδικάτο που υποτίθεται ότι τον εκπροσωπεί, το νήμα που θα έπρεπε να συνδέει τις προσδοκίες όλων των πρωταγωνιστών του οικονομικού γίγνεσθαι, δηλαδή των εργαζομένων που παράγουν, των πολιτών που καταναλώνουν και των μετόχων. H αποκατάσταση αυτού του τελευταίου νήματος είναι ο δεύτερος αναγκαίος μεγάλος συμβιβασμός.

Για να είναι εξασφαλισμένη η παραγωγή σε μια κοινωνία, παρατηρεί η Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη Στάμπα, πρέπει πρώτα απ' όλα ο εργαζόμενος να αισθάνεται ασφάλεια. Πρέπει, στη συνέχεια, να αισθάνεται εμπιστοσύνη ο καταναλωτής, διότι σε αντίθετη περίπτωση θα στραφεί σ' εκείνους που πουλάνε πιο φτηνά τα προϊόντα τους, δηλαδή τους Ινδούς ή τους Κινέζους. Πρέπει, τέλος, να διατηρούνται και τα κέρδη των μετόχων σε ικανοποιητικά επίπεδα, ώστε να μην αδιαφορούν για τις κοινωνικές εντάσεις - όπως συμβαίνει στη Γαλλία - ούτε να τα μαζεύουν και να πηγαίνουν σε χώρες με φτηνό εργατικό δυναμικό.

Για να επιτευχθούν αυτοί οι συμβιβασμοί, χρειάζεται διάλογος μεταξύ των ενδιαφερομένων. Αυτή την αναγκαιότητα αγνόησε ο αλαζόνας Ντε Βιλπέν. Αυτή την «ηθική της συζήτησης» καταπάτησε.

7 Comments:

At 23/3/06 11:41 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Πράγματι, αυτό είναι το νέο παραμύθι: οτι αυτό που βλέπουμε δεν είναι ταξικός αγώνας, αλλά "νέοι ενάντια σε γέρους" και τούμπαλιν.
Πρέπει να ομολογήσω οτι αυτή τη φορά ο υποστηρικτής του Σαρόν, Φιλίπ Βαλ (που βάλλεται πολύ και μέσα στην εφημερίδα του) πρόλαβε τον... Αλαίν Τουρέν στη διαπίστωση οτι η σύγκρουση δεν μπορεί να κατανοηθεί με όρους ταξικούς :-))
Ενα ερώτημα πλανάται επίσης για την κ.Σπινέλι: τι θα πει "ικανοποιητικά κέρδη των μετόχων"; Στη Γαλλία δημοσιεύτηκαν πριν λίγες μέρες τα αποτελέσματα των επιχειρήσεων του CAC40: μέσο κέρδος πάνω από 30%. Να τ'αφήσουμε, κ.Σπινέλι;
Πάω σε λίγο στη διαδήλωση των νέων - σοφότερος, αφού γνωρίζω πλέον οτι δρω ενάντια στο συμφέρον μου.

 
At 23/3/06 3:30 μ.μ., Blogger ckak said...

Είπες ότι έχει σπάσει "το νήμα που θα έπρεπε να συνδέει τις προσδοκίες όλων των πρωταγωνιστών του οικονομικού γίγνεσθαι, δηλαδή των εργαζομένων που παράγουν, των πολιτών που καταναλώνουν και των μετόχων".
Δεν νομίζεις ότι αυτοί που παράγουν σε μεγάλο βαθμό ταυτίζονται με αυτούς που καταναλώνουν;
Νομίζω ότι το πραγματική διάκριση είναι μεταξύ όσων παράγουν/καταναλώνουν αφενός και των μετόχων αφετέρου. Τώρα πια που οι μέτοχοι, ελέω παγκοσμιοποίησης, έχουν γίνει πια αόρατοι, η εργατική τάξη ψάχνει αντίπαλο και, αν δεν τον βρει σύντομα, προφανώς θα φάει τις σάρκες της...

 
At 23/3/06 3:40 μ.μ., Blogger doh said...

Πράγματι Βαμπίρ κ Κανίβαλοι (από το γνωστό βιβλίο του Μ.Ανδρουλάκη)
Σε λίγο οι νέοι δε θα έχουν εργασία κ οι ηλικιωμένοι δε θα έχουν σύνταξη
Το κοινωνικό κράτο από πλευρά κόστους δεν αντέχει.Στην εποχή
του μεγάλου μπαμ τις παγκοσμιοποίησης απελευθερώθηκε η επιθυμία της
της οικονομίας.Δηλαδή το πρόταγμα της οικονομικής επιλογής για
επένδυση με όλο κ λιγότερους όρους δέσμευσης σε σχέση με το κράτος
Αυτό συμβαίνει ως απρόθετος όρος ανταγωνιστικότετας μέσα σ'ένα
περιβάλλον σε διαρκή οικονομική μεταβολή.Στη μεγάλη αυτή οικονομική
πίεση είναι η πρώτη φορά που τα αστικά κράτη καλούνται να λογοδοτήσουν
απέναντι στην κοινωνία κ στην οικονομία.Κ συγκέκριμένα το Κράτος,έτσι
όπως εκφράστηκε στο μετα-φορντικό σύστημα κ που ήδη εδώ κ
χρόνια δε μπορεί να πιάσει πάτο.Κανείς δε μπορεί να παίζει με τους αριθμούς,εκτός
κ αν δεν τον ενδιαφέρει ο χρόνος κ οι κοινωνική συνοχή.Κ αυτό που φαίνεται
καθαρά είναι μια πολύ μεγάλη απόκλιση μεταξύ κόστους κ κοινωνικού
κράτους έτσι τουλάχιστον όπως εκφράζεται στην ΕΕ κ ιδιαίτερα
σε ένα από τα πιο
καθυστερημένα μοντέλα ανάπτυξης όπως είναι το Ελληνικό.Εδώ που
επιπροσθέτως θεωρείται δε, το "επιχειρήν" έγκλημα καθοσιώσεως κ με τις
ευλογίες του πολιτικού κόσμου στο σύνολό του.Η μεν γιατί δε χόρτασαν ακόμη
από την παλαιοαριστερή ιδεολογική παντοδυναμία ή δε γιατί είναι συνεπείς
κρατιστές που εκφράζουν ένα εσώκλειστο σύστημα αναδιανομής υπέρ
των ημετέρων.Δηλ. το ίδιο πράγμα Κ οι δύο πλευρές ευνοούν μια ατροφική
ανάπτυξη που δεν έρχεται ποτέ.Υπάρχει όμως κ μια άλλη πλευρά που
γνωρίζει αλλά δε μιλάει, όπως θα έπρεπε, κ όπως είπε ο Ζαν Κλωντ
Γιούνγκερ "γιατί ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε,αλλά δε ξέρουμε πως να
κερδίσουμε τις εκλογές".Στη Γαλλία το πρόβλημα έσκασε γιατί εκεί,
ενώ μπορεί να δείχνει κ να είναι εκρηκτικό, το κράτος (παρότι
σταθέρα αυτιστικό με όρους παγκοσμιοποίησης) είναι αρκετά σοβαρό
για να θέσει το πρόβλημα στην πράξη,αναλαμβάνοντας την πρωτοβουλία,
κ οι πολιτικές δυνάμεις πιο "ευέλικτες" κ πιο προνοητικές από τις εδώ.(Αν
κ δε πάει κ πολύς καιρός που έστειλαν το Λε πέν στο τελικό,για να μη
ξεχνιόμαστε..). Ωστόσο κ τα πιο "αναίμακτα" μέτρα μέσα από το διάλογο
περνάνε.Μόνο που αυτός πρέπει να είναι εκτός από εξαντλητικός-όποτε
χρειάζεται- κ περιεκτικός...Οι συμβιβασμοί είναι το αναγκαίο
εργαλείο κοινωνικής άμυνας γιατί όταν η ουτοπία βρίσκεται για τα καλά στο παρελθόν* μπορεί να είναι ένα αποτελεσματικό όπλο μαζικής καταστροφής.

*από τον επίλογο της συνέντευξης του Francois Dubet ,Le Monde αναδ/ση στο www.ppol.gr

 
At 23/3/06 5:27 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

"Για να επιτευχθούν αυτοί οι συμβιβασμοί χρειάζεται διάλογος μεταξύ τών ενδιαφερομένων.Αυτή τήν αναγκαιότητα αγνόησε ο αλαζόνας Ντε Βιλπέν .Αυτή τήν ηθική τής συζήτησης καταπάτησε".

Η φωνή πού δέν ακούγεται μεταμορφώνεται σε κραυγή.
Η αλαζονεία μεταμορφώνει τήν έννοια τής λέξης πολιτισμός,σε ένα κενό από νόημα ρητορικό σχήμα.

Μία δημοκρατία περισσότερο πολιτιστική έχει ονειρευτεί ο Αλέν Τουρέν.
Και αυτό το όραμα επιλέγω να ονειρεύομαι.

 
At 23/3/06 6:04 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

ΥΓ.Να σημειώσω ότι "το ημερολόγιο τού πολέμου τών χοίρων" του Αντολφο Μπιόι Κασαρές κυκλοφορεί στα ελληνικα [εκδ.Κανάκη].
Δικό μου αγαπημένο "η εφεύρεση τού Μορέλ" [εκδ.Αγρα]
Ο λόγος τού Κασαρές ανήκει στη λογοτεχνία του φανταστικού και εχει συγκριθεί με αυτόν τού Κάφκα.

 
At 23/3/06 7:57 μ.μ., Blogger untouched said...

Διάλογος μπορει να γίνει μόνο ή δυναμική της εξέγερσης ανησυχήσει τη δύναμη του Ισχυρού.
Και αυτός μόνο για να εκτονώσει τη δυναμική που απειλεί την εξουσία του Ισχυρού.
Αρα, διάλογος με ουσιαστικό αποτέλεσμα δεν μπορεί ναγίνει υπο οποιεσδήποτε συνθήκες

 
At 24/3/06 10:52 π.μ., Blogger CAESAR said...

Σε αδιέξοδο λοιπόν: < a href="www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=84373688"/a >

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home