Πέμπτη, Μαρτίου 16, 2006

Xωρίς αρχηγούς



Μας έλεγαν πως είναι άχρωμοι, άοσμοι, άτονοι, παθητικοί, απολίτικοι, σκλάβοι της τηλεόρασης. Και να που μιλούν, εξηγούν, φωνάζουν, γελούν, χωρίς να αποκλείουν και να περιφρονούν κανέναν. Και το κυριότερο: χωρίς αρχηγούς.

«Τα κοινωνικά δικαιώματα καταργούνται το ένα μετά το άλλο. Οι πλούσιοι γίνονται κάθε μέρα και πλουσιότεροι. Τα κέρδη των επιχειρήσεων ήταν φέτος τα μεγαλύτερα στην ιστορία, αλλά για τους καθημερινούς ανθρώπους οι ευκαιρίες είναι ελάχιστες. Αν χάσουμε αυτόν τον πόλεμο, το μέλλον μας θα είναι στα σκουπίδια, ποτέ δεν θα αποκτήσουμε ασφάλεια ούτε θα μπορέσουμε να κτίσουμε οτιδήποτε». Μονίκ P., 21 ετών, φοιτήτρια Βιολογίας

«Ο υπουργός Παιδείας μάς αποκαλεί βίαιους αριστεριστές και επικίνδυνους αναρχικούς, λέει ότι καίμε βιβλία και θέλουμε το χάος. Εγώ ήμουν στη Σορβόννη το βράδυ της Παρασκευής, και μπορώ να σας βεβαιώσω ότι ήμασταν απόλυτα ήρεμοι μέχρι τη στιγμή που εμφανίστηκαν κάποιοι τύποι τους οποίους βλέπαμε πρώτη φορά. Θα πρέπει να μπήκαν από τα παράθυρα της σκεπής. Άρχισαν να καταστρέφουν τις καρέκλες και να σπάνε πράγματα. Τότε είδαμε από το παράθυρο ότι έμπαινε η αστυνομία και βγήκαμε γρήγορα για να μη μας ταυτίσουν μ' αυτούς τους τύπους». Κριστιάν, αγνώστων λοιπών στοιχείων.

«Οι φοιτητές διαδηλώνουν και για μας. Ο νόμος θα κάνει τους νέους ανθρώπους πιο ευάλωτους στις απολύσεις. Το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με το χρώμα σου ή με το αν μένεις στα προάστια. Αφορά όλους τους νέους ανθρώπους - λευκούς, μαύρους και Άραβες». Ντόνγκα Μπραχίμ, 21 ετών, Γάλλος από το Μαλί, προσωρινά απασχολούμενος σε ένα συνεργείο.

Λένε πως εναντίον του νόμου για τη διευκόλυνση της πρόσληψης (και της απόλυσης) των νέων έχουν ταχθεί εκείνοι ακριβώς που θα επωφεληθούν περισσότερο από αυτόν το νόμο. Λένε πως η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεννοηθεί με αυτούς τους νέους, που στην πλειονότητά τους είναι νέες, γιατί δεν έχουν αρχηγούς, δεν έχουν εκλέξει εκπροσώπους, δεν ακολουθούν κάποιους γκουρού. Λένε πως όταν έχεις μια ανεργία μεταξύ των νέων που φτάνει και το 40%, πρέπει να πάρεις μέτρα, να κάνεις μεταρρυθμίσεις, να γίνεις ενδεχομένως αντιπαθής. Λένε πολλά αυτές τις μέρες οι εκπρόσωποι της γαλλικής κυβέρνησης, και σε κάποια απ' αυτά που λένε μπορεί να έχουν δίκιο. Το πρόβλημα είναι πως δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τη νεολαία, η οποία είναι φοβισμένη, θυμωμένη και δύσπιστη. Αυτό εννοούσε ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ όταν είπε ότι ο πρωθυπουργός, αντί να στείλει την αστυνομία στη Σορβόννη, θα έπρεπε να εμφανιστεί μπροστά στο Πανεπιστήμιο με μερικά μπουκάλια κρασί και να ζητήσει να μιλήσει με τους καταληψίες. Αλλά ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν - ο κάθε Ντομινίκ ντε Βιλπέν - δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο. Το θεωρεί υποτιμητικό, ανάξιο της θέσης που κατέχει, επικίνδυνο. Κατά βάθος, αυτός φοβάται περισσότερο από τους νέους.

11 Comments:

At 16/3/06 12:53 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

λετε πραγματι να "φοβαται περισσοτερο απο τους νεους";

 
At 16/3/06 1:05 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Επίκαιρο ξανά το γαλλικό σύνθημα του ΄68: "η φαντασία στην εξουσία"

 
At 16/3/06 1:34 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

τί φοβάται; μήπως τα μπουκάλια κρασί είναι ετικέτας μουτόν νουάρ?

cesar, το 'ξανά' δεν κατάλαβα... δηλαδή πότε έχασε την επικαιρότητά του? (άσε που για να χάσεις κάτι, πρέπει πρώτα να το έχεις βρει).

-άλλος ανώνυμος-

 
At 16/3/06 4:14 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Προς ανώνυμους: τη θέση του φοβάται μη χάσει ο "ωραίος" ντε Βιλπέν, είναι φανερό.

 
At 16/3/06 7:21 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

"...διάφανος σάν τόν άνεμο κινδυνεύει να γίνει εκείνος πού νιώθει ότι ζεί τήν εμπειρία ενός χαμένου παιγνιδιού,ότι ερήμην του εκτυλίσσεται η υπόθεση τής ζωής του,ότι η τράπουλα είναι σημαδεμένη ,οι παίκτες στό τραπέζι αδιάφοροι,παγεροί,δεν σε κοιτάζουν κάν στα μάτια οταν ζητούν "τα ρέστα σου".Εποχή τών διάφανων σάν τον άνεμο ανθρώπων..."απόσπασμα από αρθρο στα ΝΕΑ τής Φωτεινής Τσαλίκογλου.Λυπάμαι πού δέν γνωρίζω τόν τρόπο να ανοίγει αυτόματα το link,γιά να το διαβάσει όποιος θέλει,ολόκληρο.
θα ήθελα επίσης να σημειώσω τήν τεραστία σημασία τής απουσίας συναισθηματικού δεσμού με τούς γονείς σε αυτή τήν ηλικία.
Όσο γιά τόν ωραίο ντε Βιλπέν,φαντάζομαι πώς όταν ξέρεις τήν αλήθεια είναι πάρα πολύ δύσκολο να πείς ψέμματα.
Κατά τα άλλα καταχάρηκα τα βιβλιακια τού Ντάνυ Κον Μπεντίτ,ξεπερασμένα πιά θά έλεγα.Καί νοίκιασα το αγαπημένο μου dvd, DREAMERS,τού Bertolucci...

 
At 16/3/06 9:06 μ.μ., Blogger doh said...

Τέρμα με την επανάσταση. Ήρθε η ώρα να πλουτίσουμε!"*
Ξέρω κάποιους που θα το φώναζαν με ευχαρίστηση στον Ντανιέλ Κον-Μπετίντ κατά τον οποίο η μεγάλη αξία της διαφωνίας, της διαμαρτυρίας,κ των διαδηλώσεων του Μάη του 68 είχε μεγάλη αξία για την χειραφετική κ βολονταριστική ενέργεια που έδινε στην κοινωνία της εποχής.Οι αναλογία του τότε Μάη με τον φετινό Μάρτη δε νομίζω
πως μπορεί να δώσει κάποιο αποτέλεσμα ιδιαίτερης σημασίας παρά μόνο για κάποιες φιλολογικού τύπου αναφορές ,που έχουν κ αυτές την αξία τους βέβαια.
Αυτό που "δείχνει" να υπάρχει κατά τη γνώμη μου σαν κοινός τόπος είναι
οι "τότε" κ "νυν", αντίμετωποι με τους "νυν" κ "μετά".Οι γενιά των baby boomers
με "όλο" το 68 δικό τους αλλά κ οι αντίστοιχη δική μας γενιά του Πολυτεχνείου,
φευγάτοι τότε αντιεξουσιαστές φτάσαν να γίνουν η "αόρατη γενιά" στη συνέχεια για εκείνους που έχουν ακόμα παραμείνει στην "τότε εποχή" επειδή οι πρώτοι με τον
ένα ή τον άλλο τρόπο ενσωματώθηκαν στα "πράγματα".Κ δε τους καταλογίζουν μόνο αυτό
αλλά επίσης πως τα
"μέλη" της γενιάς, εδώ κ αρκετά χρόνια αποτελούν το αντιπροσωπευτικό δείγμα της εξουσίας στη πολιτική κ την επιχειρηματικότητα, μέχρι το συνδικαλισμό κ τη γραφειοκρατία.
Εναι αλήθεια αυτό,αλλά δε μπορεί να αποτελεί κ πολιτική κατηγορία.Αυτό στην ουσία διεκδίκησαν ακόμα κ αν δε το γνώριζαν.
Ενώπιος ενωπίω λοιπόν, με τους "νυν" κ "μετά"¨:Tους σημερινούς εικοσάριδες που ζητούν εδώ κ τώρα την ελπίδα για το μέλλον.Κ καλά θα έκαναν να ζήταγαν όχι μόνο αυτά,αλλά τα "πάντα κ από παντού".Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο "πόσα", αλλά πρέπει να
είναι κ όσο το δυνατόν σε περισσότερους,κ κυρίως με περισσότερες ευκαιρίες..Κ
κατανοώ τις αντιδράσεις για το CPE, αλλά κ το τριανταπεντάωρο που εφαρμόστηκε στη Γαλλία κ την αναμενόμενη επιτυχία δεν είχε, κ από πολλούς της αριστεράς θεωρήθηκε
ως ημίμετρο.Από την άλλη τώρα, η κυβέρνηση Ντέ Βιλπέν με
το CPE προσπαθεί να αντιμετωπίσει έστω κ μερικώς,ένα πρόβλημα που το αντιμετωπίζουν όλες οι δυτικές οικονομίες,(κ που η κάθε χώρα προσαρμόζει αντίστοιχα προγράμματα με βάση τις δίκές της ανάγκες)
αυτό της "μαύρης εργασίας καθώς κ την "λιμνάζουσα" ανεργία στα νεώτερα ηλικιακά
στρώματα.Τώρα βέβαια όσο για τη Γαλλική αριστερά (που της μοιάζει πάρα πολύ κ η δική μας [η παραδοσιακή]-τι να κάνουμε,εκλεκτικές συγγένειες είναι αυτές!) φοβάμαι
πως βρίσκεται για άλλη μια φορά παγιδευμένη στο γνωστό ανέξοδο μανιερισμό. "Γιατί η οικονομία δεν υπακούει σε πολιτικές διαταγές ή βολονταρισμούς.Υπακούει κ προσαρμόζεται σε όσους γνωρίζουν τις οικονομικές λειτουργίες κ πετυχαίνουν να
συνταιριάξουν πολιτικές επιλογές,στόχους,κοινωνικές προσδοκίες,συγκεκριμένες
πραγματικότητες του κάθε τόπου για κάθε πρόβλημα,σωστή στάθμιση αυτής της
πραγματικότητας,κ ιδιαίτερα των ορίων κ των δυνατοτήτων που υπάρχουν,στρατηγικές
διαδρομές κ πετυχημένο μάνατζμεντ κ διακυβέρνηση" (Γιαννίτσης,Η Ελλάδα κ το Μέλλον/Πραγματισμός κ Ψευδαισθήσεις)
Οπότε ενώ ο κον-Μπετιντ επισημαίνει σωστά την αδυναμία της κυβέρνησης,κ του
Ντε Βιλπέν να επικοινωνήσει με τους φοιτητές,κινδυνεύει ίσως να ακούσει από κάποιους από αυτούς, το "you are a broken promise/you are not one of us"
(από το νέο track των M Stipe/Placebo)

*Τίτλος από το άρθρο του Ανάντ Ζιρινταράντας, αναδημ/νο στο www.ppol.gr...
....... για εκείνο το θαρραλέο κ αλησμόνητο
"δε θέλω Ου!"-Στη μνήμη του Γ.Ράλλη

 
At 16/3/06 9:33 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

αγαπητέ doh,εμμέσως βάλατε ένα θέμα τό οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό.Πώς αντιμετωπίζουμε σήμερα το θάνατο και τούς νεκρούς.Δέν θα ήθελα τώρα να το συζητήσω ,αλλά αν δέν το θεωρείτε υπερβολικό ,γιά τόν σημερινό νεκρό άς διαλέξουμε τίς "ιστορίες γιά μικρά παιδιά" {εκδόσεις Ποταμός},που έγραψε γιά τα εγγόνια του ,καί ας τίς διαβάσουμε στή μνήμη ενός συνανθρώπου.

 
At 16/3/06 9:46 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Και το κυριότερο: χωρίς αρχηγούς.

Πολύ φοβάμαι, αγαπητέ Μιχάλη, ότι σύντομα θα εμφανιστούν πολλοί αυτόκλητοι αρχηγοί.

ΥΓ
Χαίρομαι ιδιαίτερα που έπεισα τους doh και μαριελε να κατοχυρώσουν την ταυτότητα τους στο μπλογκερ.
Αξιόλογα σχόλια, αξιόλογοι άνθρωποι.

 
At 16/3/06 9:58 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Ευχαριστώ ,ιχνηλάτη...υπάρχει κάτι αξιόλογο στο να βρίσκεις κάποιον αξιόλογο.{'ασχετα αν οι διαδικασίες δέν ήταν καθόλου ,μα καθόλου δημοκρατικές!!!!!!!}

 
At 16/3/06 11:17 μ.μ., Blogger doh said...

αγαπητή μαριέλε,μεγάλο θέμα πράγματι,το πως αντιμετωπίζουμε το θάνατο,δεν το σκέφτηκα καν την ώρα που το έγραφα,αλλά αυτή είναι η γοητεία του διαλόγου, να να ξεδιπλώνει κάποιος άλλος τη "συνέχεια",όσο για τις "ιστορίες για μικρά παιδιά",ακόμα κ να τις γνώριζα μάλλον δε θα διάλεγα τον δικό σου τρόπο,γιατί δε 8α μπορούσα να τον σκεφτώ ίσως.Επειδή όμως πρέπει να παραδεχτώ ότι ειναι πιο "έντιμος" τρόπος,μπορεί ίσως να μου αρέσει κ περισσότερο, τον υιοθετώ κ συμφωνώ μαζί σου

Αααχ Ιχνηλάτη,με φορτώνεις με βαριές ευθύνες με τα καλά σου λόγια
κ αγχώνομαι..΄:-) κ κάτι άλλο,εχτες επισκέφτηκα το blog του φίλου Πάνου,που μου είπες, κ διάβασα τον Aθανάσιο,πολύ καλό,αλλά μόλις διάβασα αυτό του Άρη Αλεξάνδρου "επάνω" στο frame του blog,σηκώθηκα όρθιος κ το κοίταζα για αρκετή ώρα στην οθόνη από ψηλά ( τι "συντριπτικές" λέξεις!)....κ ήμουν "άτυχος" γιατί μόλις ετοιμαζόμουν να κάτσω,έβαλε στο ράδιο το "seignior" του Bob Dylan,που είχα πολύ καιρό να το ακούσω κ έμεινα για άλλο τόσο όρθιος...taanx...(Μπράβο κ στον Πάνο)

 
At 16/3/06 11:21 μ.μ., Blogger CAESAR said...

"Des milliers et des milliers d' annees/Ne sauraient suffire/Pour dire/La petite seconde d' eternite/Ou tu m' as embrasse'/Ou je t'ambrassee/Un matin dans la lumiere de l'hiver/Au parc Montsouris a Paris/A Paris/Sur la terre/La terre qui est un astre."
(Paroles) J.P.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home