Παρασκευή, Μαρτίου 17, 2006

Στην Aυλή των Θαυμάτων



Κοντά σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό στα νότια του Πεκίνου, σε ένα χωράφι μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, υπάρχει το Γραφείο Παραπόνων του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας. Εκεί μαζεύονται κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι για να εκφράσουν τα παράπονά τους.

Ο Σουν Μινγκ ήταν υπεύθυνος για την κυκλοφορία στην πόλη Σανγκτσιού της επαρχίας Χενάν. Όλα πήγαιναν καλά ώσπου μια μέρα τόλμησε να προτείνει στον διοικητή της τοπικής αστυνομίας να εξετάζονται οι υποψήφιοι οδηγοί από δύο άτομα, αντί για ένα, ώστε να καταπολεμηθεί η διαφθορά. Εκείνος θεώρησε ότι η πρόταση στρεφόταν εναντίον του κι έχωσε τον Σουν στη φυλακή, όπου τον κακοποιούσαν για μέρες. Όταν βγήκε, ήταν άνεργος, χρεοκοπημένος και έπασχε από την καρδιά του. Το δικαστήριο στο οποίο προσέφυγε τον δικαίωσε και διέταξε την επαναπρόσληψή του. Αλλά ο διοικητής αρνείται να το κάνει. Από τότε, ο Σουν έχει ανεβεί πολλές φορές στο Πεκίνο για να βρει το δίκιο του. Κάθεται για ώρες, πολλές φορές για μέρες, στο «χωριό των διαμαρτυρομένων», όπως αποκαλούν αυτή την Αυλή των Θαυμάτων που αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα της βαθιάς Κίνας. Μαζί του περιμένουν ανάπηροι σε καροτσάκια, ηλικιωμένες γυναίκες, θύματα εργατικών ατυχημάτων, κατεστραμμένοι αγρότες, θύματα αστυνομικής κακοποίησης, χιλιάδες απελπισμένοι άνθρωποι που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν.

Όταν εμφανίζεται ο δημοσιογράφος της Λιμπερασιόν, δεκάδες άτομα τρέχουν προς το μέρος του. «Μπορείτε να κάνετε κάτι για μας; Είστε η τελευταία μας ελπίδα. Δεν φοβόμαστε κανέναν πια, λέμε αυτό που θέλουμε». Δεκάδες φάκελοι περνούν από τα χέρια του επισκέπτη, μερικοί καταλαμβάνουν πάνω από 50 σελίδες, είναι φωτοτυπημένοι ή ξαναγραμμένοι με το χέρι εκατοντάδες φορές, κι έχουν σταλεί στις τοπικές αρχές, στην περιφερειακή διοίκηση, στην πρωτεύουσα, στον πρωθυπουργό, στους δικαστές, στους γραμματείς του κόμματος. Κανείς τους δεν έχει απαντήσει. H 70χρονη Λι Ζιτσίν έχει έλθει από το Τσενγκτσού. Ο γιος της, που ήταν διανοητικά καθυστερημένος, εκτελέστηκε το 2004 για το φόνο ενός ανθρώπου που η ταυτότητά του δεν ανακοινώθηκε ποτέ. Πριν από την ανακοίνωση της απόφασης, οι δικαστές και οι αστυνομικοί τής ζήτησαν ένα χρηματικό ποσό για να τον αθωώσουν. Αλλά εκείνη δεν είχε τα χρήματα, κι έτσι όχι μόνο τον εκτέλεσαν, αλλά πούλησαν και τα νεφρά του χωρίς να τη ρωτήσουν. Διόλου περίεργο: τα περισσότερα από τα όργανα που μεταμοσχεύονται στην Κίνα, 6.000 ώς 10.000 το χρόνο, προέρχονται από φυλακισμένους που εκτελέστηκαν.

«Οι άνθρωποι έρχονται εδώ με την ελπίδα να δουν τη δικαιοσύνη να θριαμβεύει και τα παρατάνε λίγα χρόνια αργότερα, κατεστραμμένοι και νικημένοι», λέει ο Σουν Μινγκ. Σύμφωνα με έναν ερευνητή της Ακαδημίας κοινωνικών επιστημών, μόνο δύο στις χίλιες καταγγελίες θεωρούνται άξιες να εξεταστούν. Κι απ' αυτές, η συντριπτική πλειοψηφία καταλήγει στα συρτάρια...

13 Comments:

At 17/3/06 3:35 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Ατυχής η πρόταση του Σουν: αν γινόταν δεκτή, απλώς το κόστος απόκτησης του διπλώματος οδήγησης θα διπλασιαζόταν, καθώς ο υποψήφιος θα έπρεπε να λαδώνει ΔΥΟ αντί για ΕΝΑΝ.

Ο Σουν έκανε το ίδιο λάθος που συνηθίζεται και εις τας Ευρώπας, στην Ελλάδα τουλάχιστον: για να αντιμετωπίσεις το τέρας, δημιουργείς ένα ακόμα από δίπλα - φτάχνεις τα ΚΕΠ, για παράδειγμα (τα οποία αργά ή γρήγορα θα έχουν τύχη των ...ΚΤΕΟ).

Μικρότερο κράτος, λοιπόν. Όχι οτι θα είναι καλύτερο, αλλά τουλάχιστον θα χρειάζονται λιγότερες μίζες για να κάνει ο καθένας τη δουλειά του!

 
At 17/3/06 4:15 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Αλλά εκείνη δεν είχε τα χρήματα, κι έτσι όχι μόνο τον εκτέλεσαν, αλλά πούλησαν και τα νεφρά του χωρίς να τη ρωτήσουν. Διόλου περίεργο: τα περισσότερα από τα όργανα που μεταμοσχεύονται στην Κίνα, 6.000 ώς 10.000 το χρόνο, προέρχονται από φυλακισμένους που εκτελέστηκαν.

Εγώ θα σταθώ στο πιο συκλονιστικό σημείο του άρθρου, γιατί όλα τα άλλα συμβαίνουν παντού με διάφορες παραλλαγές, όπως σωστά επισημαίνει ο Πάνος.

Η θανατική ποινή αποτελεί το μεγαλύτερο αίσχος, τη μεγαλύτερη ντροπή, το πλέον αποτρόπαιο έγκλημα που μπορεί να διαπράξει ένα οργανωμένο κράτος, μια συγκροτούμενη κοινωνία.

Δίπλα στην Κίνα, " πρωταθλητές " σ'αυτή την ασύλληπτη βαρβαρότητα είναι χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιραν, οι..ΗΠΑ, και άλλες 70 περίπου χώρες.

Το έχουμε ξανασυζητήσει το θέμα εδώ με αφορμή ένα άλλο άρθρο του Μιχάλη. Κάθε φορά όμως που συναντώ το θέμα μπροστά μου εξοργίζομαι. Πόσο μάλλον όταν τα όργανα των εκτελεσθέντων γίνονται αντικείμενο εμπορίου, και μάλιστα από το ίδιο το κράτος-εκτελεστής. Γιατί όταν το κράτος αποφασίζει για τις μεταμοσχεύσεις, φαντάζεται κανείς τι μίζες δίνονται από τους απελπισμένους δέκτες.

Εφιαλτικό.

 
At 17/3/06 4:54 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Πόση ελαφρότητα στο χαρακτηρισμό "διανοητικά καθυστερημένος"!Καί το ζητούμενο στίς μέρες μας βέβαια,όχι η θεραπεία τής ψυχής αλλά η πωληση της σε τιμή ευκαιρίας!Τα λεφτά στήν τσέπη!Εχω το δικαίωμα στήν οργή καί στήν σκέψη σε μία απορία,μήπως το πρόβλημα σήμερα τής μητέρας ήταν εν τέλει,στό γιατί δεν τήν ρώτησαν,έτσι ώστε να έχει μερίδιο στήν μοιρασιά!!

 
At 17/3/06 6:37 μ.μ., Blogger doh said...

"Η θανατική ποινή αποτελεί το μεγαλύτερο αίσχος, τη μεγαλύτερη ντροπή, το πλέον αποτρόπαιο έγκλημα που μπορεί να διαπράξει ένα οργανωμένο κράτος, μια συγκροτούμενη κοινωνία.

Δίπλα στην Κίνα, " πρωταθλητές " σ'αυτή την ασύλληπτη βαρβαρότητα είναι χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιραν, οι..ΗΠΑ, και άλλες 70 περίπου χώρες."

Ιχνηλάτη τα είπες όλα

Πόσο άτιμη είναι η σκέψη που νομοθετεί τέτοιο νόμο,πως γίνεται
να υπακούει το χέρι σε κάτι τέτοιο?
Κ ανάμεσα στις χώρες αυτές κ οι ΗΠΑ
Εδώ γιατί δεν αντιδρά η πολιτισμένη Ευρώπη?...ούτε μια πορεία διαμαρτυρίας.Εδώ που δολοφονείται με τον πιο επίσημο τρόπο το πνεύμα του πολιτισμού...
"Αντίσταση τώρα κ για πάντα" λοιπόν..
Πάνος,ναι ασφαλώς μικρότερο κράτος,για λιγότερες μίζες,δίκιο έχεις κ εσύ.Κ όσο θυμάμαι εκείνον
το Ρεγκούζα..εγώ από την αρχή είδα την πρότασή του με συμπάθεια,δε κάνω πλάκα.Τουλάχιστον είναι πιο έντιμη από τη λαικίστικη επωδό του Καραμανλή "σεμνά κ ταπεινά" η το άλλο "συγκρουόμαστε με τη διαπλοκή".."ταπεινή σύγκρουση"-"σεμνή διαπλοκή"..

Μαρίελε,να που οι Κινέζοι φαίνεται,να έχουν καταλήξει σε ένα πολύ πρωτότυπο όσο κ αδιανόητο τρόπο για να συμπεριφέρονται απέναντι στους νεκρούς τους.Αφού τους εκτελούν μετά πουλάνε κ την τέφρα...
τώρα πως βρέθηκε άνθρωπος να αγοράσει τέφρα,,κ να την κάνει τι άραγε?.....

 
At 17/3/06 8:35 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"...τώρα πως βρέθηκε άνθρωπος να αγοράσει τέφρα,,κ να την κάνει τι άραγε?...."

Ίσως για να γυαλίσει τίποτα ασημικά. Που αγόρασε κάνοντας λαθρεμπόριο ΝΝΝεφρών... :)))

 
At 17/3/06 10:34 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Έπειτα απ' αυτά δεν πιστεύω να είναι κανείς ντοπαρισμένος στους ολυμπιακούς αγώνες στο Πεκίνο!

 
At 17/3/06 10:55 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Πόσο κοντά -μακριά είναι αυτή Κίνα
και αυτή η εξαθλιωμένη ζωή άραγε?Πόσο κοντά-μακριά είναι η οδύνη πού συνοδεύει αυτούς τούς ανθρώπους?Καί τί άλλο να σκεφτούν μέσα σε αυτή τήν εξαθλίωση?Τί άλλο από απατεωνιές και απατεώνες μπορεί να παράγει αυτό το σύστημα?Φυσικά κάθε απατεωνιά θα συμβαδίζει με τήν εποχή της καί όλα θα περιστρέφονται γύρω από τόν θάνατο ,αυτόν τόν Αλλο θάνατο,τον θάνατο εν ζωή..

 
At 17/3/06 11:15 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

αγαπητέ doh ΄μόλις διάβασα το χθεσινό σου μήνυμα .Ο Οδυσσέας Ελύτης λέει πώς," εχει τόν καιρό να ακολουθήσει η πραγματικότητα.Προηγουμένως πρέπει να πλαστεί από τήν σκέψη.¨"

 
At 17/3/06 11:55 μ.μ., Blogger doh said...

μμ..κάπως existentialiste,μου κάνει αυτό μαριέλε, ή κάνω λάθος?το θέμα όμως είναι ότι συχνά η δική μου σκέψη με εξαπατά..μια σκέψη "φάρσα"..

 
At 18/3/06 12:13 π.μ., Blogger Μαριέλε said...

πρός doh.΄Μπορείτε να σκεφτείτε το γιατί?Είναι άραγε η αληθινά δική σας σκέψη?........Θεωρώ ότι δέν επιτρέπεται η προσωπική συζήτηση στο blog αλλά μισώ και τη σιωπή,γι αυτό σταματώ εδώ και πάω να δώ αν πήρε βράση το γλυκό νεραντζι..

 
At 18/3/06 2:57 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 18/3/06 3:55 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Οντως το ρεπορτάζ της Λιμπε είναι συγκλονιστικό. Δεν έχω πάντως καταλάβει γιατί κολλάτε τόσο στην (πράγματι απαράδεκτη!) θανατική ποινή. Το Κράτος δεν θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα να σκοτώνει - είναι απλό. Καταρχήν αυτό σημαίνει ένα πράγμα: το Κράτος δεν θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα να κανει πόλεμο. Και αν δεν είστε τόσο ανάρχες, τουλάχιστο ας συμφωνήσουμε στο οτι το Κράτος δεν θα έπρεπε να έχει δικαίωμα να κάνει πόλεμο επιθετικό - έξω από τα εδάφη του.
Εμένα από το ρεπορτάζ αυτό πιό πολύ με συγκλόνισε μια πιό "μπανάλ" ιστορία: σ'ένα χωριό, ο αρχηγός/κοινοτάρχης/κομματάρχης, έχει βουτήξει το κοινοτικό ανθρακωρυχείο με το έτσι θέλω, κι έχει βάλει τους χωριανούς να δουλεύουν για πάρτη του! Κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Φαντάσου να περάσει κι αυτός ο νόμος για την ιδιωτική ιδιοκτησία - πάλι αναβλήθηκε η ψήφισή του από την κινεζική εθνοσυνέλευση.
Να σημειώσω οτι η Λιμπέ είχε τη μεθεπόμενη ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ από Κίνα - αυτή τη φορά για κάποιους κινέζους χωρικούς που διαδηλώνουν γιατί η γή τους απαλλοτροιώθηκε χωρίς αποζημίωση, για κάποιο αναπτυξιακό πρότζεκτ... Αυτό που διαφαίνεται είναι οτι εις πείσμα των χοντροκομμένων ρατσιστικών/αυτολιβανιστήριων "δυτικών" θεωρήσεων, η Κίνα βράζει, και η Κίνα κατοικείται από ανθρώπους που σκέφτονται κι έχουν τα ίδια δίκια, τις ίδιες επιθυμίες και τα ίδια συμφέροντα με τους λαούς όλου του κόσμου. Αυτό δε είναι το πιό αισιόδοξο μήνυμα για την πρόοδο και την ανάπτυξη της δημοκρατίας στην τεράστια αυτή χώρα.

ΥΓ Μιχάλη, αυτά που ήξερες και... δεν έγραψες, τα είδα στην εφημερίδα σου, από τον (πανάξιο) συνάδελφο. Κρίμα σου, και μπράβο του!

 
At 18/3/06 9:37 π.μ., Blogger Πάνος said...

Ο "πανάξιος" έπιασε την αλήθεια και τη λογική και τις βίασε αλύπητα... αλληλοδιαδόχως!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home