Δευτέρα, Μαρτίου 20, 2006

Συμμετοχή στην Ιστορία



Ελάχιστα κοινά σημεία με τον Μάη του ’68 έχει η εξέγερση κατά του Συμβολαίου Πρώτης Πρόσληψης. Μα με πόση χαρά φωνάζουν οι σημερινοί νέοι της Γαλλίας τα ίδια εκείνα συνθήματα, με πόση υπερηφάνεια γράφουν και πάλι «κάτω από το πλακόστρωτο, η παραλία»...

Τρεις ήταν οι αποδέκτες του μηνύματος που έστειλε την περασμένη εβδομάδα ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν προσπαθώντας να σώσει το νόμο του για την απασχόληση των νέων: οι οικογένειες, οι αποκλεισμένοι των προαστίων και εκείνοι που πιάνουν για πρώτη φορά δουλειά. Οπως δείχνουν οι διαδηλώσεις και οι δημοσκοπήσεις, και οι τρεις απέρριψαν το μήνυμα. Οσοι βρίσκονται από την «καλή» πλευρά της κοινωνικής διαχωριστικής γραμμής φοβούνται ότι πολύ εύκολα μπορεί να πέσουν στην άλλη. Κι όσοι βρίσκονται από την «κακή» πλευρά έχουν χάσει την πίστη τους στην κοινωνία. «Αρκετά προβλήματα είχαμε μέχρι τώρα με τα ρούχα που φοράμε, με τη γλώσσα μας και με την κουλτούρα μας, τώρα τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα», λέει ο 18χρονος Εντιλσον Μοντέιρο, που έχει παρατήσει το σχολείο και μένει σ’ένα γκρίζο προάστιο του Παρισιού. Ακόμη κι εκείνοι που βρίσκουν κάποια καλά στο νόμο, όπως η 19χρονη Αλεξάντρα που ψάχνει εδώ κι ένα χρόνο να βρει δουλειά, σπεύδουν να βεβαιώσουν ότι είναι με το μέρος των διαδηλωτών.

Το κίνημα κατά του Συμβολαίου Πρώτης Πρόσληψης, λέει στη Μοντ ο γάλλος κοινωνιολόγος Φρανσουά Ντυμπέ, είναι το αντίγραφο, στις μεσαίες τάξεις, της εξέγερσης που είχε σημειωθεί τον περασμένο Νοέμβριο στα banlieues. Οι δύο αυτοί κόσμοι χαρακτηρίζονται από αμοιβαία δυσπιστία: οι νέοι των προαστίων θεωρούν ότι οι φοιτητές έχουν καλύτερη μεταχείριση απ’αυτούς και οι φοιτητές φοβούνται ότι οι «ταραξίες» από τα προάστια θα καταστρέψουν τις διαδηλώσεις τους. Οι φόβοι τους όμως για το μέλλον είναι κοινοί. Αλλωστε, είτε η ανεργία σε ένα στρώμα του πληθυσμού είναι 25% είτε ξεπερνάει το 40%, η ποιοτική διαφορά είναι μικρή: το φαινόμενο είναι εξίσου απαράδεκτο για μια δυτική δημοκρατία. Φταίνε πολλοί: οι κυβερνήσεις, τα κόμματα, οι δάσκαλοι, οι εργοδότες, τα συνδικάτα. Αλλά δεν φταίνε οι νέοι.

Πέρα όμως από το αίσθημα ανασφάλειας, υπάρχει κι ένας άλλος λόγος που εξηγεί τη μαχητικότητα των διαδηλώσεων: η ανάγκη των νέων να λάβουν μέρος στην Ιστορία. Οι μπαμπάδες τους κατέλαβαν τη Σορβόννη κι έριξαν τον ντε Γκωλ, εκείνοι δεν πρέπει να επιδιώξουν κάτι ανάλογο; Από την άποψη αυτή, ο νόμος του ντε Βιλπέν δεν αποτελεί παρά ένα πρόσχημα, ένα σύμβολο. «CRS, SS», φωνάζουν οι διαδηλωτές στα ΜΑΤ, διεκδικώντας ένα μερίδιο από την αίγλη του παρελθόντος. Αλλά δύσκολα θα γράψουν σήμερα στους τοίχους «Η φαντασία στην εξουσία». Η ουτοπία είναι επιτρεπτή, ακόμη και επιθυμητή. Η αφέλεια όχι.

13 Comments:

At 20/3/06 3:24 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλύτερα αφέλεια παρά "ξεπούλημα". Γιατί η πλειοψηφία των μπαμπάδων των σημερινών εξεγερμένων μια χαρούλα έχει (παρα)βολευτεί. Αλήθεια όταν οι μπαμπάδες έγραφαν το "Φαντασία στην εξουσία" μήπως φανταζόντουσαν την...εξουσία?

Ένας...αφελής.

 
At 20/3/06 3:46 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Παραείναι σύνθετα αυτά τα προβλήματα για να τα διαχειρίζονται οι πολιτικοί. Το μόνο που τους νοιάζει αυτούς είναι να περάσουν τις εισηγήσεις των λόμπις απ' όπου αντλούν την υποστήριξή τους.
Αλλά και οι συνδικαλιστές μήπως δεν είναι οι λιανοπωλητές και συγχρόνως εκβιαστές των πολιτικών;
-Βλέπεις (λένε) πόσους μπορώ να κινητοποιήσω; Ανέβασέ με λοιπόν πιο ψηλά στην ιεραρχία του κόματος.
Υπάρχει ελπίδα λοιπόν;
Μόνο από την τυχαία επιλογή μιας από τις αντίπαλες προτάσεις, η οποία θα τύχει να δουλεύει για κάμποσο διάστημα κι έτσι θα γίνει αποδεκτή.
Αν επικρατήσει η αντίληψη που δεν θα έχει το μέγιστο για την περίσταση δυνατό ώφελος, θα εκφυλιστεί σύμφωνα με τη Δαρβίνεια άποψη της επιλογής και θα τσουλήσουμε προς νέα ανισορροπία και στην επόμενη σύγκρουση.

 
At 20/3/06 4:09 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Βλέπω ότι και στα καθ' ημάς βρήκε έδαφος η προτροπή του Γιωργάκη για εξέγερση.
Αυτή θ' αρχίσει από τους ανθρώπους που "εργάζονται" 12-14 διδακτικές ώρες ανά εξάμηνο, για να μπορούν τις υπόλοιπες να παράγουν απερίσπαστοι το μνημειώδες ερευνητικό τους έργο!

 
At 20/3/06 4:29 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Rough winds do shake the darling buds of May..
William Shakespeare. Sonnet vxiii


O Μάης του '68, η Άνοιξη της Πράγας, το Τιεν Αν Μεν, το Πολυτεχνείο, Ο Ανεμος της Αλλαγής στο Βερολίνο το 1989, ανήκουν σ'αυτούς που τα έκαναν. Σε κανέναν άλλον.
Η συνεχής αυθαίρετη σύγκριση και η αβασάνιστη αναφορά στις σημαδιακές αυτές εξεγέρσεις, κάθε φορά που μια κοινωνική αναταραχή δημιουργείται κάπου, διαιωνίζει μεν την ιστορική τους μνήμη, υποτιμά δε την ιστορική τους αξία.
Οι εξεγέρσεις αυτές, είτε υπήρξαν μαχητικές και βίαιες είτε ειρηνικές και μαζικές, ήταν πρωτίστως ανατρεπτικές. Το αν ανέτρεψαν κάτι και γέννησαν κάτι άλλο είναι μια διαφορετική ιστορία.
Οι εξεγέρσεις αυτές δεν ήταν μερικές αλλά συνολικές. Δεν έγιναν για μερικά αιτήματα αλλά για συνολικά.
" Είμαστε ρεαλιστές. Τα θέλουμε όλα " ήταν ένα από τα συνθήματα στο Παρίσι το '68.

Αντιγράφω, με την άδεια του Μιχάλη και του Μαύρου Πρόβατου, μια παράγραφο από το σχετικό σχόλιο που έγραψα το πρωί στο μπλογκ του τελευταίου:

..Με πιάνει όμως μια μελαγχολία καθώς τα διαβάζω, διαισθανόμενος ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, και ότι πολλοί εναποθέτουμε όνειρα και ελπίδες σε τέτοια μάταια ξεσπάσματα οργής της γαλλικής νεολαίας, επιζητώντας τη δικαίωση των δικών μας χαμένων ιδανικών και οραμάτων, αναζητώντας μια οποιαδήποτε νίκη των άλλων για να διασκεδάσουμε τις δικές μας ήττες, σιγοψιθυρίζοντας τα σπαρακτικά λόγια του ποιητή ( Κώστα Τριπολίτη ) για την πόρνη την Ιστορία.
Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε.
Άλλαξαν, λέει, τα ανεμολόγια και οι ορίζοντες..

 
At 20/3/06 5:24 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Ο Μάης ήταν εξέγερση καλοζωισμένων παιδιών.Τότε υπήρχε ευημερία.Ενάντια στήν καταναλωτική κοινωνία ηταν ο Μάης του 68.Σήμερα οι εξεγερμένοι ακριβώς να καταναλώσουν θέλουν αλλά η εποχή δεν τούς δίνει τήν ευκαιρία."να είμαστε ρεαλιστές να ζητάμε το αδύνατο" αξίωναν τότε.Σήμερα η σκληρότητα τού απελπισμένου ζητάει το δυνατό.¨"θα έχουμε αυτό πού θα μπορέσουμε να πάρουμε".Ετσι έχουν μέχρι στιγμής τα πράγματα απο οτι διαβάζουμε.
Σαφώς άν είχαμε να διαλέξουμε θα διαλέγαμε να είμαστε πλούσιοι,υγιείς,νέοι καί ομορφοι..'η μήπως όχι?...
Η ζωή όμως είναι δύσκολη γιά όλους,μαύρο-ασπρο δέν φόρεσε ποτέ η ζωή.{Ε,καλά τώρα,καμιά φορά είναι και λίγο ασπρη!}.Δεν θα ήθελα να δώ τήν αφέλεια της φαντασίας στήν εξουσία να την διαδέχεται η γραφική καί μόνιμη οργή καί μιζέρια.Οχι,γιατί τότε θα είχε χαθεί το νόημα τής ζωής .


Πρός Μιχάλη.Αυτός ο διάλογος δέν θα ήθελα να γίνει με τα τυπικά ευχαριστώ και παρακαλώ.Οχι ,δεν φταίει ο Μιλόσεβιτς γιά τον χθεσινό σκοτεινό κύκλο πού άνοιξε,ούτε εγώ ,ούτε το μαυροπρόβατο.Ποιός φταίει άραγε?...

 
At 20/3/06 5:37 μ.μ., Blogger doh said...

"ένας άλλος λόγος που εξηγεί τη μαχητικότητα των διαδηλώσεων: η ανάγκη των νέων να λάβουν μέρος στην Ιστορία.."--ε,κ αυτό, εδώ που τα λέμε λίγο είναι?
Το ίδιο κατά βάθος θέλω κ εγώ,να πάρω τους δρόμους έτσι χωρίς λόγο,χωρίς προορισμό..μια βόλτα σένα ανεμοδαρμένο όνειρο,Ιχνηλάτη...Κ μη μελαγχολείς,έτσι γινόταν πάντα,μέχρι την επόμενη φορα..όμοφο...darling buds

 
At 20/3/06 5:40 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

ΥΓ,επειδή ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ,επειδή δέν θα ε΄χω μαζί μου το laptop σήμερα ,σάς απειλώ κανονικά και σάς λέω ,μήν γυρίσω το βράδυ και δώ γραμμένο ότι εννοώ πώς φταιει ο Μιχάλης!!!!{Θα έγραφα ΕΔΩ αν πίστευα τέτοια καί γιά ποιό λόγο άλλωστε?}

 
At 20/3/06 5:58 μ.μ., Blogger doh said...

Μαριέλε δεν αρνήθηκαν ούτε το 68 το πνεύμα της καταναλωτικής κοινωνίας που ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής ανάπτυξης,το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση κ στην ελευθερία ζήτησαν που τους έδινε η οικονομική ευημερία αλλα τους το αρνιόταν η παλιά τάξη πραγμάτων

 
At 20/3/06 6:03 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Μιχάλη, η τελευταία παράγραφος, δηλαδή:

Πέρα όμως από το αίσθημα ανασφάλειας, υπάρχει κι ένας άλλος λόγος που εξηγεί τη μαχητικότητα των διαδηλώσεων: η ανάγκη των νέων να λάβουν μέρος στην Ιστορία. Οι μπαμπάδες τους κατέλαβαν τη Σορβόννη κι έριξαν τον ντε Γκωλ, εκείνοι δεν πρέπει να επιδιώξουν κάτι ανάλογο; Από την άποψη αυτή, ο νόμος του ντε Βιλπέν δεν αποτελεί παρά ένα πρόσχημα, ένα σύμβολο. «CRS, SS», φωνάζουν οι διαδηλωτές στα ΜΑΤ, διεκδικώντας ένα μερίδιο από την αίγλη του παρελθόντος. Αλλά δύσκολα θα γράψουν σήμερα στους τοίχους «Η φαντασία στην εξουσία». Η ουτοπία είναι επιτρεπτή, ακόμη και επιθυμητή. Η αφέλεια όχι.

...δε μου έκατσε καλά. Ο,τιδήποτε θετικό έγινε στην κοινωνική ζωή (εκτός από τις επιπτώσεις των τεχνολογικών εφαρμογών) υπήρξε έργο των "αφελών". Και πάντα, οι "σεσηπότες" τους λοιδορούσαν "επί αφελεία...". Αλλά, δεν είναι της ώρας να το ζαλίσουμε κι άλλο...

*

μαριέλε, είναι προφανές οτι ο μόνος που φταίει είναι ο Χατζηπετρής...

*

Ιχνηλάτη, νομίζω πως είμαστε εντάξει πλέον... Αν υπάρχει λευκή σελίδα, αλλά αριστερά φαίνεται η στήλη με τα "περιεχόμενα" απλώς πρέπει να ρολάρεις προς τα κάτω μέχρι να συνατήσεις τα ποστ...

*

Αναθεματισμένη τεχνολογία...

(...τι θα κάναμε χωρίς εσένα)

 
At 20/3/06 11:05 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Το ποιός φταίει, νομίζω οτι το περιγράφει πολύ καλά ο Κ. Βάρναλης, μέσ' στην υπόγεια την ταβέρνα...

 
At 20/3/06 11:08 μ.μ., Blogger Μαριέλε said...

Αλήθεια ,γιατί τόσο ενόχλησε η τελευταία φράση?Μία μικρή,διαταρακτική λέξη..αφελής..
Φανταστείτε τήν τελευταία παράγραφο να τήν διαβάζει ο Μιχάλης ήρεμα...γιατί άραγε φανταστήκαμε να τήν λέει οργισμένα,βίαια?..Μα βεβαίως ,οι εξεγερμένοι δέν είναι καθόλου μα καθόλου αφελείς..Λεφτά ζητάνε...τι άλλο?κι εγώ αυτό ήρεμα το λέω ,δέν τούς κατηγορώ.Απλά έτσι είναι....Τούς πραγματικά αφελείς ,ο Μιχάλης έχει τήν τάση να τούς προστατεύει...

 
At 20/3/06 11:21 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Σήμερα οι εκπρόσωποι των εργοδοτών στη Γαλλία, συναντήθηκαν με τον Ντε Βιλπεν για να τον νουθετήσουν με πιο συμβιβαστικές προτάσεις:
..."Οι εκπρόσωποι των επιχειρηματιών δήλωσαν ότι στην πλειονότητά τους αντιμετωπίζουν ευνοϊκά μία συμβιβαστική λύση με την οποία θα είναι απαραίτητη η δικαιολόγηση της απόλυσης ενός νεοπροσλαμβανόμενου και θα μειώνεται ο χρόνος της δοκιμαστικής απασχόλησής του σε ένα έτος, δήλωσε ένας από τους συμμετέχοντες στην συνάντηση."

Για να δούμε, έχουν ανάλογη ευελιξία και οι εκπρόσωποι των νεολαιΐστικων οργανώσεων, ή πιστεύουν ότι με την αρχική τους οργή μπορούν να πορευτούν μέχρι τέλους και να τους πάρουν και τα σώβρακα...

 
At 21/3/06 1:52 π.μ., Blogger doh said...

"θα φανεί...πως οι κάτοικοι της Ουτοπίας είναι ένας πράος κ καρτερικός λαός που εύκολα άγεται κ φέρεται κ που είναι πρόθυμος να θυσιάσει τον κοινό νου στο ναό του λόγου,όταν κάποιος φιλόσοφος αναφαίνεται κ τους παρασυρει...πείθοντάς τους ότι οι υπάρχοντες θεσμοί τους δε βασίζονται πάνω στις αυστηρότερες αρχές της ηθικότητας" Samuel Butler

επειδή κ μένα μου αρέσει να ζω στα
"ανεμοδαρμένα όνειρα" όπως έγραψα πιο πάνω,,,αλλά πρέπει να ξέρουμε κ τις μας γίνεται,,ή αλλιώς να είμαστε έτοιμοι για τις συνέπειες,,για να είμαστε τουλάχιστον έντιμοι με τους εαυτούς μας...αλλά τι γίνεται τότε..όταν ο λόγος μας μετατρέπεται σε πράξη...πως "αφοπλίζει" κανείς το΄"όριο" της "τρέλας" όταν το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό κ όταν αυτό πέφτει κ πάνω στους άλλους...........
......"...Με νεφελώδεις διακηρύξεις για φιλολαικές δήθεν-αλλά αδιευκρίνιστες συνήθως-εναλλακτικές επιλογές,το μέτωπο της υποτιθέμενης προόδου σχηματίζει μέτωπα αντίδρασης ενάντιον κάθε κίνησης ξεβολέματος από το κοινωνικό τέλμα του χθες.Δεν είναι, βέβαια, τυχαίος ο θαυμασμός κ η συμπαράσταση με τις θέσεις αντίδρασης τμημάτων των πιο προβληματικών πλέον ευρωπαικών κοινωνιών απέναντι σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού των δομών κ των θεσμών τους.Στη Γαλλία κ τη Γερμανία, η ελληνική "προοδευτική" πρωτοπορία βρίσκει εκφραστές της στους οπαδούς του "όχι" στο Ευρωσύνταγμα, στις θέσεις αντίδρασης, απέναντι σε κάθε κίνηση αλλαγής του Λαφοντέν κ στους νέους αμφισβητίες των νέων εργασιακών ρυθμίσεων στη Γαλλία που, ενδεχόμενα, να μπορούσαν να δώσουν λύση στο τραγικό πρόβλημα ανεργίας των νέων κ στη σημερινή περιθωριοποίηση των παιδιών των μεταναστών..." Α. Ανδριανόπουλος
(από την Ημερησία 18/03/06)

Ναι υπάρχει αφέλεια στην "Place De La Précarité" .Κ υπάρχει αφέλεια όταν δεν υπάρχει επίγνωση
Την έχω βιώσει άλλωστε κ εγώ..

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home