Πέμπτη, Ιανουαρίου 26, 2006

Eπιστροφή στο Φαρ Ουέστ



«Από 'δώ και πέρα, οι διαρρήκτες γνωρίζουν ότι όταν μπαίνουν σε ένα σπίτι διατρέχουν έναν επιπλέον κίνδυνο. Και αυτό θα μειώσει τον αριθμό των διαρρήξεων».

Αυτό δήλωσε περιχαρής ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι μετά την υιοθέτηση από το ιταλικό κοινοβούλιο (με ψήφους 244 έναντι 175) πρότασης που επιτρέπει τη χρήση όπλων κατά των διαρρηκτών. H πρόταση, που υποβλήθηκε από τη Λέγκα του Βορρά και είναι διατυπωμένη σε ξενόφοβους τόνους, αναφέρει ότι το όπλο πρέπει να κατέχεται νομίμως και η χρήση του (ακόμη και αν οδηγεί σε θάνατο) πρέπει να είναι «ανάλογη» με την απειλή. Για επιστροφή στο Φαρ Ουέστ μιλά η Αριστερά, ενώ ο πρώην δικαστής και νυν πρόεδρος της Ιταλίας των Αξιών, Αντόνιο Ντι Πιέτρο, υποστηρίζει ότι ο νόμος είναι βάρβαρος, επικίνδυνος και θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη βία.

Το πρόβλημα είναι υπαρκτό: όταν κάποιος μπαίνει στο σπίτι σου για να σε ληστέψει, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να αντιδράσεις; Να προσπαθήσεις με κάθε τρόπο να τον σταματήσεις - κάτι ιδιαίτερα δύσκολο αν είσαι άρρωστος, αδύναμος ή ηλικιωμένος - ή να τον αφήσεις να κάνει ό,τι θέλει ελπίζοντας πως δεν θα σε πειράξει; H απάντηση μπορεί να αναζητηθεί στην εμπειρία μιας χώρας που υποστήριζε ανέκαθεν την αρχή «shoot first and ask questions later» (πρώτα να πυροβολείς και ύστερα να κάνεις ερωτήσεις). Οι Ηνωμένες Πολιτείες, γράφει ο Βιτόριο Τσουκόνι στη Ρεπούμπλικα, αποτελούν εδώ και αιώνες το κοινωνικό εργαστήρι όπου εφαρμόζεται το νόμιμο δικαίωμα της υπεράσπισης όχι μόνο της ζωής, αλλά και της ιδιοκτησίας. Και το βασικό συμπέρασμα που έχει εξαχθεί είναι ότι η ελεύθερη οπλοφορία και οπλοχρησία έχει οδηγήσει σε αύξηση, όχι μείωση, των θανάτων και των τραυματισμών - και εννοούμε θανάτους όχι των διαρρηκτών αλλά των νοικοκυραίων.

H Φλόριντα του Τζεμπ Μπους, όπου 350.000 πολίτες έχουν ζητήσει και αποκτήσει το δικαίωμα όχι μόνο να κατέχουν αλλά και να φέρουν πάνω τους όπλα, παραμένει εκεί που ήταν πάντα ως προς τον αριθμό των βιαίων εγκλημάτων: δεύτερη σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη Νότια Καρολίνα, όπου επίσης είναι διαδεδομένο το θέαμα οδηγών να κυκλοφορούν με τα όπλα στο πίσω παράθυρο. Στην Ιαπωνία κανείς δεν έχει όπλα, ωστόσο ο αριθμός των νεκρών από ληστείες είναι ο μικρότερος σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο.

Υπάρχει όμως ακόμη ένα, ιδιαίτερα σημαντικό δίδαγμα από την αμερικανική εμπειρία. Σύμφωνα με στοιχεία του FBI, η πιθανότητα ένας οικογενειάρχης που οπλοφορεί να σκοτώσει το παιδί του ή τη γυναίκα του από ατύχημα, απειρία, απροσεξία ή εκνευρισμό (!) είναι 22 φορές μεγαλύτερη από την πιθανότητα να χρησιμοποιήσει το όπλο του για να αντιμετωπίσει ένα διαρρήκτη. Γιατί ένα σαρανταπεντάρι δεν σε μεταμορφώνει αυτομάτως σε Τζων Γουέην...

8 Comments:

At 26/1/06 2:54 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Δες κι
εδώ για άλλα νομικά μαντάτα από την Ευρώπη.
Για σήμερα το σκορ είναι 3-1 λοιπόν...

 
At 26/1/06 4:56 μ.μ., Blogger sal.ló said...

Ζούμε σε περίεργο κόσμο... εκεί δηλαδή που ένας διαρρήκτης έμπαινε σε ένα σπίτι άοπλος, κάνοντας χίλιες δύο ταρζανιές, μπας και βρεί κάτι που μπορεί να κουβαλήσει τώρα θα μπαίνει εξοπλισμένος με ούζι και αλεξίσφαιρο..

Άσχετο, αλλά διάβασα προχτές κάτι αρκετά αισιόδοξο στην taz
Μακάρι να αποτελέσει μία καλή αρχή για γενναιότερες μεταρρυθμισεις. Α, και επειδή δεν μπορείς να είσαι και η linguaphone: το άρθρο αναφέρεται σε οδηγία για παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων που απορρέουν από την κοινοτική ιθαγένεια και σε εξω-κοινοτικούς υπό αρκετά αυστηρές ακόμη προϋποθέσεις.

 
At 26/1/06 9:24 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Καλή η φιλοσοφική θεώρηση των πραγμάτων, όσο και η αριθμητική απόδειξη της αποτυχίσς τέτοιων μέτρων, αλλά μη σου λάχει και μπείς στο σπίτι σου την ώρα που σε κλέβουν...
Όχι πιστολιά αλλά και cruise missile του ρίχνεις!

 
At 26/1/06 9:45 μ.μ., Blogger Ημίαιμος-Imiaimos said...

Και το ότι δε σχολιάζω μερικά από τα άρθρα οφείλεται στην αμηχανία μου μπροστά σε τέτοιο πλούτο επιχειρημάτων και κοινωνικοιστορικοπολιτικών δεδομένων και λεπτομερειών. Εντάξει, είπαμε να μορφωθούμε αλλά εσείς πάτε από Ημίαιμο να με κάνετε Golden Retriever δι αλληλογραφίας. Σας μελετάω λοιπόν και θα προσπαθήσω με νύχια και με δόντια να παραμείνω στην επιφάνεια της γής.

 
At 26/1/06 10:04 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Αχ, δεν μπορώ αυτή την Ημίαιμη (ψευτο)σεμνότητα! (κάτι υποσχέθηκες...)

 
At 26/1/06 10:12 μ.μ., Anonymous nik-athenian said...

Σωστός κατά βάση ο προβληματισμός σου Μιχάλη.
Αφενός ο εξοπλισμός των ιδιοκτητών σπιτιών και καταστημάτων, γεννά το αντίπαλο δέος και φέρνει κάποια αναστολή στον εισβάλοντα.
Αφετέρου όμως η αφθονία των όπλων που κυκλοφορούν, αυξάνει την πιθανότητα χρήσης τους και σε άλλες περιπτώσεις. Δες π.χ. σχολεία (περίπτωση Columbine), Χούλιγκανς στα γήπεδα κ.λ.π.
Δύσκολο να πεις αν το δέος υπερτερεί της σκόπιμης χρήσης τους σε άσχετες περιπτώσεις.
Το τι θα επικρατήσει τελικά εξαρτάται και από άλλους παράγοντες όπως:
Αν η χώρα για την οποία μιλάμε έχει μια ομοιογένεια φυλετική,
Αν η κοινωνία είναι ανεκτική προς τους ξένους ή ο ξένος θεωρείται a priori επικίνδυνος,
Αν είναι εδραιωμένη επίσης μια κυρίαρχη κουλτούρα σεβασμού προς τον Άνθρωπο ή όχι.
Για τους Γιαπωνέζους με την ιστορική τους παράδοση στα όπλα και στις πολεμικές τέχνες, μου φαίνεται περίεργο.

 
At 26/1/06 10:16 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Λες, Μιχάλη;

ΑΥΤΟ θα ήθελα να το δω!

*

Το βασίλειό μου για ένα βίντεο!

Μάκβεθ; Ερρίκος Γ'; Που είσαι, μίστερ "Κ";

*

Σήμερα αποφεύγω σχόλιο επί της ουσίας - να συνέλθω πρώτα από τα χθεσινά...

 
At 27/1/06 12:13 π.μ., Blogger Αθήναιος said...

Δεν βρίσκετε λίγο απλοικό να εξισώνουμε τα gun rights στις ΗΠΑ, ένα δικαίωμα που για πολλούς πηγάζει από το ίδιο το σύνταγμα της χώρας (second amendment) με το νόμο που πάει να περάσει την Ιταλία;

Κ τα δύο στρατόπεδα στις ΗΠΑ προβάλουν πολλά κ καλά επιχειρήματα.

Πάντως μου αρέσει να φέρνω σε αμηχανία αμερικανούς φίλους που υποστηρίζουν την οπλοκατοχή ρωτώντας τους πότε είναι η τελευταία φορά στην Ιστορία των ΗΠΑ που έγινε χρήση όπλου για να παταχθεί η αυθαιρεσία κάποιου κρατικού λειτουργού σε βάρος πολίτη,για να δικαιολογηθεί δηλαδή ο λόγος για τον οποίο υπάρχει η συγκεκριμένη συνταγματική επιταγή στις ΗΠΑ.

Δεν έχω πάρει απάντηση ακόμη.

Πώς πάει το τσιτάτο; The catridge box versus the ballot box? Είναι αργά κ βαριέμαι να γκουκλίσω.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home