Πέμπτη, Δεκεμβρίου 01, 2005

Eίδος υπό εξαφάνιση



Ακούμε συχνά ότι πρέπει να λάβουμε μέτρα κατά του φαινομένου του θερμοκηπίου διότι κινδυνεύουν τα εγγόνια μας. Λάθος: δύο τουλάχιστον ανθρώπινες κοινότητες κινδυνεύουν άμεσα. Οι περιβαλλοντικοί πρόσφυγες βρίσκονται δίπλα μας, λίγο πιο κάτω.

H Σέιλα Ουοτ-Κλούτιερ είναι εκπρόσωπος των Ινουίτ (Εσκιμώων) της Αρκτικής. Μεγάλωσε τη δεκαετία του '60 στο Νουναβίκ του βόρειου Κεμπέκ κυνηγώντας φώκιες και καριμπού, όπως έκαναν για χιλιάδες χρόνια οι πρόγονοί της. Και ξαφνικά η ζωή της άλλαξε. Για την ίδια και 150.000 ακόμη Ινουίτ της περιοχής, η γη άρχισε να λειώνει κάτω από τα πόδια τους. «Είχαμε οκτώ εποχές και ξαφνικά σταμάτησαν», λέει. «Όλες οι γνώσεις μας για την επιβίωσή μας αποδεικνύονται άχρηστες, αφού όλα γύρω μας αλλάζουν. Δεν μπορούμε να κυνηγήσουμε. Δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε τη διατροφή μας. Τα είδη με τα οποία τρεφόμασταν πεθαίνουν. Τα σπίτια μας καταρρέουν, αφού το μόνιμο στρώμα πάγου λειώνει. Όλοι λένε ότι οι πολικές αρκούδες αποτελούν είδος υπό εξαφάνιση αλλά ένα τέτοιο είδος είμαστε κι εμείς».

Τα νησιά Τουβαλού είναι εννιά κοραλλιογενείς ατόλες που βρίσκονται στον Ειρηνικό Ωκεανό, βορείως των νησιών Φίτζι. Τα τελευταία χρόνια οι 10.000 κάτοικοι των νησιών αυτών βλέπουν τη στάθμη της θάλασσας να ανεβαίνει και τη χώρα τους σιγά σιγά να εξαφανίζεται. «Καθώς βρισκόμαστε μόλις τρία μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, είμαστε ιδιαίτερα εκτεθειμένοι στο φαινόμενο του θερμοκηπίου», εξηγεί ο κυβερνήτης της χώρας Τομάζι Ποπούα. Οι κάτοικοι έχουν ήδη αρχίσει να μεταναστεύουν στη Νέα Ζηλανδία. H εξαφάνιση της πατρίδας τους δεν είναι ζήτημα δεκαετιών αλλά ετών. Το μοναδικό ερώτημα, γράφει ο Γιόχαν Χάρι στην Ιντιπέντεντ, είναι αν τα νησιά Τουβαλού θα πνιγούν από χίλια μικρά κύματα ή ένα από τα όλο και συχνότερα ακραία καιρικά φαινόμενα θα τα σβήσουν από τον χάρτη - μαζί με τους τελευταίους πεισματάρηδες που θα έχουν απομείνει να τα φυλάνε.

Ο θάνατος του πολιτισμού των Ινουίτ και η εξαφάνιση των Τουβαλού δεν θα προκληθούν από κάποιες αόριστες φυσικές καταστροφές, αλλά από συγκεκριμένες ανθρώπινες ενέργειες, τις δικές μας ενέργειες, τα αυτοκίνητα που οδηγούμε, το πετρέλαιο που καταναλώνουμε, τον άκρατο καταναλωτισμό μας. Διεθνείς σύνοδοι όπως αυτή που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στο Μόντρεαλ έχουν περιορισμένες δυνατότητες, χρειάζονται πιο δραστικά μέτρα. Τα θύματα της υπερθέρμανσης του πλανήτη αποφάσισαν, έτσι, να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Οι Ινουίτ προσέφυγαν ήδη στη Διαμερικανική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κατηγορώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι καταστρέφουν το οικοσύστημά τους. Καθώς οι ΗΠΑ είναι μέλος αυτής της επιτροπής, μια καταδικαστική απόφαση θα ανοίξει τον δρόμο για τη μαζική υποβολή μηνύσεων εναντίον αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών.

Ανάλογο δρόμο θα ακολουθήσουν και οι κάτοικοι των Τουβαλού. Χρειάζονται βέβαια και τη συμπαράστασή μας. H μεθαυριανή πορεία στο Λονδίνο θα αποτελέσει ένα πρώτο δείγμα.

8 Comments:

At 1/12/05 2:37 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Για την περιβαλοντική ευαισθησία των λοιπών Ευρωπαίων, ας μιλήσουν οι γνώστες.

Στα καθ΄ημάς όμως, η κατάσταση είναι θλιβερή - απόλυτη μακαριότης και παχυδερμική αδιαφορία!

Οι πολίτες δίνουν το μήνυμα και τα κόμματα ακολουθούν ευχαρίστως: η παράμετρος της προστασίας του περιβάλλοντος (το οποίο αποτελεί για την Ελλάδα ένα από τα σημαντικότερα πλουτοπαραγωγικά δεδομένα!) απουσιάζει από τη σκέψη τους - απαγγέλουν μερικούς δεκάρικους, έτσι για τα μάτια...

Στο μεταξύ τα ποτάμια, οι θάλασσες, οι κλειστοί κόλποι, οι παραθαλάσσιες περιοχές καταστρέφονται συστηματικά στο όνομα της ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης που μας δολώνει σήμερα, αλλά είναι ο σίγουρος δρόμος για την αυριανή φτώχεια. Και σε καθαρά οικονομικό επίπεδο!

 
At 1/12/05 3:26 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 1/12/05 3:30 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

συμφωνώ με τον Πάνο...
αλλά ειδικά στην Ελλάδα, δε βλέπω και καμμιά ανάπτυξη!
Τα συνολικά και ανησυχητικά προβλήματα του περιβάλλοντος, παίρνουν συγκεκριμένη μορφή σε κάθε χώρα. Για τη δική μας, έχουμε και λέμε:
φωτιές (οικοπεδοφαγικές και άλλες), μόλυνση της ατμόσφαιρας και των υδάτων (μεγάλες πόλεις), μόλυνση υδροφόρου ορίζοντα (κακή χρήση λιπασμάτων), διάβρωση (λόγω μη αναδάσωσης και άναρχης δόμησης), και τέλος αναιμική συμβολή στις παγκόσμιες προσπάθειες για τη μείωση των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου...
Δεν τα ξέρουμε όλοι;
Δεν ξέρουμε τι χρειάζεται να γίνει;
Εχουμε όλοι μερίδιο ευθύνης, αλλά (κυρίως) όχι γιατί οι μικρές, καθημερινές μας πράξεις δεν είναι φιλικές στο περιβάλλον.
Αξιος όποιος κυκλοφορεί με ποδήλατο στην Αθήνα - εγώ όμως δε θα ήμουν τόσο θαρραλέος...
Καταλαβαίνετε πού το πάω.
Στην πολιτική. Και στο "μηχανισμό" μέρος του οποίου είναι η καταστροφική συμπεριφορά σε σχέση με το περιβάλλον.
Από την άλλη, για να γίνει κάτι, δε χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα. Δράση χρειάζεται - επειγόντως.

 
At 1/12/05 4:35 μ.μ., Blogger kosmopolitis said...

( άσετο εντελώς παιδιά )

Ευτυχώς δηλαδή που διαβάζω κι άλλες εφημερίδες για να ενημερωθώ !
Και μάλιστα για το αντικείμενο της διατριβής μου, το Μεσανατολικό.
Ούτε λέξη, Μιχάλη, για το πολιτικό μνημόσυνο του Αραφάτ που έγινε χθες στην Αθήνα ? !
Μαθαίνω από την Ελευθεροτυπία, την Καθημερινή, τον Ελεύθερο Τύπο ( με φωτό το ρεπορτάζ, παρακαλώ ), το Ριζοσπάστη, το ΑΠΕ,κλπ, ότι μίλησαν για τον Αραφάτ με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Αλληλεγγύης με τον Παλαιστινιακό Λαό βουλευτές όλων των ελληνικών κομμάτων, και οι Νίκος Κωνσταντόπουλος, Νικόλας Βουλέλης και Πέτρος Παπακωνσταντίνου.
Τι να υποθέσω τώρα εγώ που θεωρούσα ότι ΤΑ ΝΕΑ έχουν την καλύτερη κάλυψη στα διεθνή ( χάρη στη δική σου παρουσία εκεί, για να μην το πάρεις προσωπικά ) ?

 
At 1/12/05 4:54 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Να παρατηρήσω κι εγώ οτι πολλοί νιώθουν άβολα στην επίκληση της μνήμης του Αραφάτ, στους καιρούς που μόνη πιθανή εξέλιξη, μετά την (κατά πάσαν ένδειξη από τον/με τις ευλογίες του Σαρόν)εξόντωσή του, είναι η "άδικη ειρήνη" των Σαρόν και Πέρεζ...
Ας σκεφτούμε όμως, χωρίς καμμία μηδενιστική διάθεση, πόσο σταθερή είναι η λύση της περιχαράκωσης της Παλαιστίνης στα όρια ενός μη βιώσιμου κράτους, με τη λωρίδα της Γάζας και ολίγη από Δυτική όχθη...
Ceci dit, αυτοί είναι οι συσχετισμοί δύναμης σήμερα. Αλλά ωσότου να γίνει βιώσιμος ο βίος των παλαιστίνιων, η μνήμη του Αραφάτ θα είναι επίκαιρη - και θα ενοχλεί.

 
At 1/12/05 5:13 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Μιας και ανοίξαμε την κουβέντα, κι ας μην έχει σχέση με το θέμα: το θέμα δεν είναι, Κοσμοπολίτη, ότι μίλησαν για τον Αραφάτ αυτοί οι άνθρωποι. Το θέμα είναι τι είπαν. Αν είπαν κάτι ενδιαφέρον, και δεν το έγραψαν ΤΑ ΝΕΑ, να με εγκαλέσεις, εμένα ή όποιον είναι αρμόδιος τέλος πάντων. Εφημερίδα είναι ΤΑ ΝΕΑ, και δημοσιεύει ειδήσεις, ρεπορτάζ ή αναλύσεις που θεωρεί ότι ενδιαφέρουν τους αναγνώστες. Δεν είναι το ΑΠΕ, που μεταδίδει τα πάντα, κι αφήνει τους συνδρομητές του να κάνουν την επιλογή τους. Δεν είναι τηλεοπτικό κανάλι, που μεταδίδει μόνο αυτά για τα οποία έχει εικόνα. Ειπώθηκε λοιπόν κάτι σ'αυτή την εκδήλωση που πιστεύεις ότι έπρεπε να γραφτεί; Η θεωρείς ότι η δημοσίευση μιας φωτογραφίας των βουλευτών ή των ομιλητών αποτελεί τον αρμόζοντα φόρο τιμής στον Αραφάτ;

 
At 1/12/05 7:43 μ.μ., Blogger kosmopolitis said...

Εφημερίδα είναι ΤΑ ΝΕΑ, και δημοσιεύει ειδήσεις, ρεπορτάζ ή αναλύσεις που θεωρεί ότι ενδιαφέρουν τους αναγνώστες.

α- Το τι ενδιαφέρει τους αναγνώστες το κρίνουν οι αναγνώστες.
Η μεγαλύτερη εφημερίδα ( οφείλει να ) είναι εκείνη που προσφέρει τη μεγαλύτερη ενημέρωση. Ακριβώς για να κρίνουν οι αναγνώστες τι τους ενδιαφέρει.

β- ΌΛΕΣ οι άλλες που το δημοσίευσαν τι είναι ; Δεν είναι εφημερίδες ; ( γιατί κάνεις τη σύγκριση μόνο με το ΑΠΕ ; ). Με τι κριτήρια λειτούργησαν οι υπόλοιπες δηλαδή ; Ως φερέφωνα του..φαντάσματος του Αραφάτ ;

γ- Καμία εφημερίδα δεν είναι υποχρεωμένη να αποτίσει φόρο τιμής σε κανένα. Εγώ δεν μίλησα για απότιση φόρου τιμής. Μίλησα για ενημέρωση.

δ- Για το αν ειπώθηκαν ενδιαφέροντα πράγματα χθες εκεί, περίμενα να διαβάσω ΤΑ ΝΕΑ για να το μάθω και να κρίνω.

ε- Η βράβευση ενός γερμανού σεφ στην Ιταλία θεωρήθηκε προφανώς σημαντικότερη είδηση για τις σελίδες των διεθνών στο σημερινό φύλλο.

 
At 1/12/05 9:22 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Κοσμοπολίτη, έγραψες χθές οτι σε δέκα χρόνια δεν θα υπάρχουν εφημερίδες.

Ίσως προηγούμαι της εποχής μου, αλλά για μένα (προφανώς και για πολλούς άλλους) ήδη εφημερίδες δεν υπάρχουν!

(μιλάω για τις ελληνικές, να μην παρεξηγούμαστε...)

Οι "μπουτίκ" που παριστάνουν τις εφημερίδες είναι θλιβεροί ορισμοί του πως δεν πρέπει να είναι μια εφημερίδα!

Αυτά τα γράφω μετά λύπης, γιατί διάβαζα ανελλιπώς εφημερίδες από τα δεκατρία μου ως τα σαράντα περίπου- και ούτε περνούσε ποτέ από το μυαλό μου οτι θα τις "έκοβα", χωρίς κιόλας να το καταλάβω: απλώς κάποια στιγμή έπαψαν να έχουν στα μάτια μου την παραμικρή αξιοπιστία / ελκυστικότητα/ λόγο ύπαρξης - και απόχτησαν τις ακριβώς αντίθετες ιδιότητες!

Λυπάμαι που τα γράφω αυτά στη σελίδα ενός επαγγελματία δημοσιογράφου. Αλλά φίλος μεν ο Μιχάλης, φιλτάτη δε η αλήθεια. Εννοώ η δική μου αλήθεια - η οποία θα χαιρόμουν πρώτος εγώ αν στο μέλλον αποδειχτεί "ψέμα"

*

Και, ας το πούμε κι αυτό: οι εφημερίδες που χύνουν κορκοδείλεια δάκρυα για το περιβάλλον, αυτές πρώτες το καταστρέφουν - όταν χρειάζονται μισό δέντρο η καθεμία, για να γεμίσουν άπειρες ιλουστρασιόν σελίδες με σαχλαμαρίτσες και διαφημίσεις!

Τέλος, σας θυμίζω πόσο ευαίσθητες έχουν αποδειχτεί απέναντι στα ...εργολαβικά συμφέροντα - σε κραυγαλέες περιπτώσεις, με πιο πρόσφατη την επαπειλούμενη επέκταση του διαδρόμου 10/28 μέσα στο Θερμαϊκό: άκρα του τάφου σιωπή, για ένα περιβαλλοντικό έγκλημα εφάμιλλο μονάχα με την εκτροπή του Αχελώου.

*

Μαύρο πρόβατο: έχεις απόλυτο δίκιο για την "ανάπτυξη" - εκ παραδρομής δεν έβαλα οχτώ εισαγωγικά στην αρχή και το τέλος της λέξης, ξέχασα κιόλας τον προσδιορισμό: ψευδώνυμη!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home