Σάββατο, Νοεμβρίου 19, 2005

Tο δίκαιο του κατακτητή



«Ο Θαπατέρο παρουσιάζει την Ισπανία σαν ένα μεγάλο σκηνικό του Αλμοδόβαρ, με ομοφυλόφιλους που είναι πάντα φορείς του AIDS, ιερείς που είναι πάντα παιδεραστές, μητέρες που γίνονται πατέρες και αντιστρόφως. Την ώρα που υποχωρεί στους τρομοκράτες της αλ-Κάιντα και της ETA, ο πρωθυπουργός αναπαράγει την πολιτική της δεκαετίας του '30: συμμαχία με τους Καταλανούς και Βάσκους αυτονομιστές, σύγκρουση με την Εκκλησία. Με τον τρόπο αυτό πολώνει την κοινωνία και υψώνει ξανά το τείχος ανάμεσα στις δύο Ισπανίες που είχε καταρρεύσει την εποχή του Φράνκο. Στην εκστρατεία του αυτή, έχει τη στήριξη των διανοουμένων: της εφημερίδας «Ελ Παΐς», του Φερνάντο Σαμπατέρ, του Χαβιέρ Μαρίας. Κι όμως, αυτός που πρέπει να ζητήσει συγγνώμη είναι η Αριστερά, για τους χιλιάδες ιερείς που δολοφονήθηκαν όταν ήταν στην εξουσία».

Οι παραπάνω απόψεις - ή μάλλον το παραπάνω παραλήρημα - περιλαμβάνονται σ' ένα καινούργιο βιβλίο που κυκλοφόρησε στην Ισπανία με αφορμή τα 30 χρόνια από τον θάνατο του Φράνκο και έχει ήδη γίνει μπεστ σέλερ. Το έγραψε ένας πρώην κομμουνιστής, ο Πίο Μόα, και του έδωσε τον τίτλο «Φράνκο: μια ιστορική επισκόπηση» (Εκδ. Planeta). Ο συγγραφέας είναι φανερό ότι θέλει να λύσει τους προσωπικούς λογαριασμούς του με το παρελθόν. Έχει μετανιώσει για τη συμμετοχή του στην οργάνωση Grapo, με εντολή της οποίας σκότωσε τον Οκτώβριο του 1975 τέσσερις αστυνομικούς σε αντίποινα για τις εκτελέσεις του καθεστώτος. Και ποδοπατά όλα αυτά στα οποία κάποτε πίστευε. «Το μεγάλο μέρος των αντιπάλων του Φράνκο, εμού συμπεριλαμβανομένου, ονειρευόταν μια άλλη, πολύ χειρότερη δικτατορία», γράφει. Ας πρόσεχαν. Σε κάθε περίπτωση, οι προσωπικές αυταπάτες δεν αντισταθμίζονται με την αναθεώρηση της Ιστορίας.

«Ύστερα από τόσα χρόνια σιωπής, δεν πρέπει να φοβόμαστε τη γνώση», απαντά με το δικό του βιβλίο («Φράνκο: το πάθος της εξουσίας», Εκδ. Planeta) ένας πρώην συνταγματάρχης του ιππικού και στρατιωτικός ιστορικός, ο Κάρλος Μπλάνκο. Πώς κατάφερε ο Φράνκο να κερδίσει τον εμφύλιο πόλεμο; «Μα, χάρις στους ξένους, τους 85.000 Μαροκινούς, τη γερμανική και την ιταλική αεροπορία». Πώς μπόρεσε να παραμείνει για σαράντα χρόνια στην εξουσία; «Με την καταστολή. Και την επιβολή στους ηττημένους του δικαίου του κατακτητή». Ο Φράνκο ήταν ένας ψυχοπαθής, η παιδική του ηλικία ήταν ανάλογη μ' εκείνη του Χίτλερ και του Στάλιν. Δεν είχε ούτε ιδέες ούτε ιδεολογία: μετά το τέλος του πολέμου διέταξε τον τουφεκισμό 250.000 πολιτικών κρατουμένων.

Τον τελευταίο καιρό έχουν κυκλοφορήσει πολλές ακόμη βιογραφίες του Φράνκο (τουλάχιστον 27 μέτρησε ο ανταποκριτής της Κοριέρε ντέλα Σέρα), άλλες σοβαρές κι άλλες όχι, άλλες αποκαλυπτικές κι άλλες σκανδαλοθηρικές. Είναι φανερό ότι η Ισπανία έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς ενδοσκόπησης, το αυτομαστίγωμα είναι αλύπητο.

13 Comments:

At 19/11/05 7:16 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Άντε, και στα δικά μας!

 
At 19/11/05 8:55 μ.μ., Blogger erva_cidreira said...

Καθόλου σε φάση ενδοσκόπησης δεν έχει μπει η Ισπανία. Αντιθέτως, αν κρίνουμε από τα όσα συμβαίνουν με την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων (γάμος, υιοθεσία κλπ), μάλλον σε επαναστατική φάση βρίσκεται. Αρκεί να συμφωνούμε στον ορισμό της επανάστασης. Ο Πίο Μόα, για παράδειγμα, ευθαρσώς δηλώνει τα σημεία της διαφωνίας του. Εμείς, οι υπόλοιποι, είναι σίγουρο ότι συμφωνούμε με την πολιτική Θαπατέρο ή απλά καιροσκοπούμε πολιτικά εκ του ασφαλούς, από μακριά και δια αντιπροσώπου;

 
At 20/11/05 12:16 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Αλήθεια, φαντάζεστε τι θα γινόταν αν κάποιος έθετε εδώ θέμα γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων; Και παρεμπιπτόντως, ακούσατε τις πρόσφατες δηλώσεις Βενιζέλου που εγκαλεί τον Κακλαμάνη για έλλειψη "ανδροπρέπειας" και "ελαττώματα"; Μα κανείς δεν βρέθηκε να τον κράξει;

 
At 20/11/05 8:03 π.μ., Blogger erva_cidreira said...

Και τις ακούσαμε στο ραδιόφωνο και τις είδαμε στην τηλεόραση και τις διαβάσαμε σε όλες τις εφημερίδες. Και την εκκωφαντική συναινετική σιωπή των περισσότερων συμπολιτών μας καταγράψαμε και την ανδροπρεπή επικρότηση των απόψεων Βενιζέλου από κάποιους άλλους, πιο θαρραλέους και ειλικρινείς, σημειώσαμε και την έλλειψη πολιτικής τοποθέτησης των ελληνικών κομμάτων, ακόμη και εκείνων που νομίζουν ότι εκφράζονται από την πολιτική Θαπατέρο, σε θέματα κοινωνικού ρατσισμού επιβεβαιώσαμε για ακόμη μια φορά.
Και λοιπόν; Στη χώρα μας, προφανώς, αν κάποιους κράζουν, είναι μόνον τις «αδερφές».

 
At 20/11/05 9:47 π.μ., Blogger ΤΑΣΟΣ said...

Ο Φράνκο εκτέλεσε χιλιάδες μετά τη νίκη του. Περισσότεροι θανατώθηκαν μετά παρά κατά τη διάρκεια του εμφυλίου
Κάτι που ισχύει και στην Ελλάδα που οι νικητές δεν επέδειξαν καμία επιείκεια και καμιά συγχώρηση προς τους ηττημένους.
Μήπως και σήμερα δεν έχομε αντιλήψεις racism στην πολιτική από τους κερδισμένους.

Περισσότερα στο
http://olonos.blogspot.com/2005_08_01_olonos_archive.html

Archive
Friday, August 05, 2005
"στρατιώτες της Σαλαμίνας" - SOLDATOS DE SALAMINA

 
At 20/11/05 1:11 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Δεν είναι τυχαίο οτι κανείς δε βρέθηκε να κράξει το Βενιζέλο για τα "υπονοούμενα" που αμόλησε.
Υπενθυμίζω οτι επίσης κανείς δε βρέθηκε να πει μια κουβέντα για τις κορώνες του φιλελεύθερου κατά τα άλλα Γιωργάκη, οτι "(η Ελλάδα)... χρειάζεται στρατηγική για το μέλλον, γιατί (αλλιώς) κινδυνεύει η επιβίωσή μας ως έθνος".Ισως γιατί δεν ταιριάζουν με την εικόνα του "ανοιχτού" και του "εκσυγχρονιστή" με την οποία θέλει (και) παρουσιάζεται.
Παρεμπιπτόντως, το ίδιο φαινόμενο "γνωστικής ασυμφωνίας" προκύπτει όποτε το ΠΑΣΟΚ μιλάει (και το κάνει συχνά τελευταία) για χωρισμό εκκλησίας-κράτους, όταν όλη θυμόμαστε την τύχη του μακαρίτη του Τρίτση και του νομοσχεδίου του για την εκκλησιαστική περιουσία...
Για το Φράνκο τώρα, βιογραφίες υπάρχουν πολλές, αλλά μια (λογοτεχνικού χαρακτήρα) που μ'εντυπωσίασε ήταν του Μανουέλ Βάσκες Μονταλμπάν (τίτλος:"Εγώ ο Φράνκο" - δεν ξέρω αν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά).
Οσο για το Ζαπατέρο, μου δίνει την εντύπωση τολμηρού στα "επιμέρους" που δεν επιφέρουν καμμία ορατή αλλαγή στη ζωή των Ισπανών, σε σχέση με τις μέρες του Αθνάρ. Τέλος πάντων, μάζεψε το ασκέρι από το Ιράκ - και μόνον αυτό, είναι σημαντικό...

 
At 20/11/05 3:32 μ.μ., Blogger kosmopolitis said...

Tάσο, " ουαί τοις ηττημένοις ".

Ισχύει παντού και πάντα.

 
At 20/11/05 5:33 μ.μ., Blogger erva_cidreira said...

"Οσο για το Ζαπατέρο, μου δίνει την εντύπωση τολμηρού στα "επιμέρους" που δεν επιφέρουν καμμία ορατή αλλαγή στη ζωή των Ισπανών"

Αγαπητό Μαύρο πρόβατο, αν και ουδείς ψόγος φυσικά, φαίνεται όμως ότι είστε ετεροφυλόφιλος. Ξέρετε, δεν συμβαίνει το ίδιο και με όλους τους Ισπανούς. Μην κρίνετε πάντα τα αλλότρια εξ ιδίων.

 
At 20/11/05 9:11 μ.μ., Blogger thripas said...

ΠΩΣ μπορείτε να βάζετε στο ίδιο τσουβάλι τον φασισμό και τον υπαρκτό σοσιαλισμό που παρά της αδυναμίες του έβγαλε έναν κόσμο από την φτώχεια τον μόρφωσε και του πρόσφερε τα πάντα στην Σοβιετική ένωση..
Δεν ντρέπεστε να συγκρίνετε τον Στάλιν με τον Χίτλερ ,όπου ο πρώτος κατάφερε μόνο με το λαό του να αποτρέψει τον φασισμό σε όλο τον πολιτισμένο δυτικό κόσμο μας .
με τμή Θόδωρας

 
At 21/11/05 10:49 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

erva_cidreira, μπορώ να μάθω τι τολμηρό στο "καθόλον" κι όχι στο "επιμέρους" έκανε για τους ομοφυλόφιλους ο Ζαπατέρο;

thodoras, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα (στα καθεστωτικά ΜΜΕ): "αν δεν υπήρχε Στάλιν, δε θα υπήρχε Χίτλερ", σου λένε (όχι εντελώς λάθος, δεδομένου οτι ο κύριος εχθρός των ναζί ήταν η Σοβιετική ένωση) - συμπέρασμα: ο Στάλιν φταίει και για το Χίτλερ!
Την ίδια στιγμή, τα ετοιμοθάνατα αποβράσματα των τοπικών ΕςΕς παρελαύνουν στη Ρίγα, το Βίλνιους και το Ταλίνν, στις χώρες της ΕΕ δηλ. που απαγορεύονται τα κομμουνιστικά κόμματα. Γι αυτούς τους σκελετούς στο ντουλάπι της ΕΕ, να ελπίζω οτι κάποτε θα γράψει κάτι ο Μιχάλης;

 
At 21/11/05 2:09 μ.μ., Blogger erva_cidreira said...

Πρόσφερε ισονομία και ισοπολιτεία στο 10% των μέχρι πρόσφατα β' κατηγορίας πολίτων της χώρας του, και ανάγκασε όλους τους Ισπανούς να μπουν στη διαδικασία να επαναπροσδιορίσουν την αντίληψη τους για το τι είναι οικογένεια, ποιοι έχουν δικαίωμα να αναθρέφουν παιδιά και με τι πρότυπα. Ακόμη και στους ξένους έστειλε το μήνυμα ελπίδας ότι μια δικαιότερη κοινωνία είναι δυνατή.
Μπορώ όμως να ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου: Αν «μάζεψε το ασκέρι από το Ιράκ - και μόνον αυτό, είναι σημαντικό...», τότε το έργο των ελληνικών κυβερνήσεων που αρνήθηκαν να στείλουν στρατιώτες στο Ιράκ θα πρέπει να θεωρηθεί σημαντικότατο;

 
At 22/11/05 3:09 π.μ., Blogger JustAnotherGoneOff said...

Μην ξεχνάτε πως η Ισπανία περνάει μια φάση (μάλλον βιαστικής) κοινωνικής ωρίμανσης μετά την απατεωνιά του Αθνάρ στο μακελειό της Μαδρίτης. Αυτό ήταν το κομβικό σημείο όπου το ποτήρι ξεχείλησε και οι Ισπανοί δέχονται πλέον να ανοιχτούν και να δεχτούν σημαντικές κοινωνικές αλλαγές, μια εξ αυτών και ο γάμος των ομοφυλόφιλων.

Ένα άλλο σημείο που παραλείψατε να αναφερθείτε είναι πως ο Πέδρο Αλμοδοβάρ, καθ' ότι δηλωμένος ομοφυλόφιλος, έχει γίνει πλέον εμβληματική μορφή και κάθε έκφανση του χαρακτήρα και των συμπεριφορών του γίνονται αποδεκτά από την ισπανική κοινωνία και συνεπώς ενσωματώνονται στην ανοχή της.

Γι αυτό δεν με εκπλήσσει που ο Θαπατέρο νομιμοποίησε το γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων κι ας κάνουν "κρα" οι συνήθεις οπισθοδρομικοί. Οι ίδιοι που πολέμησαν τον, επίσης ομοφυλόφιλο, Λόρκα είναι και οι ίδιοι που βύθισαν τη χώρα σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας της.

Εδώ στο γελλαδιστάν, εδώ γελάμε. Ακόμη στη λίθινη εποχή της "ανδροπρέπειας" ζούμε, όπου το "δίκαιο του κατακτητή" (για να δανειστώ τον τίτλο του κου Μητσού) είναι αυτό που ένας άνδρας θέλει τη γυναίκα του να του θυμίζει τη μάνα του (απορία: δλδ στη μάνα του τι της έκανε;), ένας προπονητής να εκσφενδονίζει μπουκάλια με νερό στα κεφάλια των παικτών του και να χειροδικεί βάναυσα, κι έπειτα πανηγυρικά εκλέγεται βουλευτής, ένας Δημοσιογράφος (ο ένας και Μοναδικός!) θεωρεί δημόσιο συμφέρον να παγιδεύει γνωστά πρόσωπα χρησιμοποιώντας "ανήλικες" με μικροκάμερες, ένας ιερέας που έχει ιερότερο το σκοπό του να εξυπηρετεί πρώτα τον εαυτό του και τελευταίο το ποίμνιο του και... και... και...

 
At 22/11/05 9:45 π.μ., Blogger erva_cidreira said...

Κι όμως, για να επιστρέψουμε στον Πιο Μότα, που κάθε άλλο παρά παραληρεί, στην Ισπανία διακρίνονται και πάλι με σαφήνεια τα δυο μέτωπα της προόδου και της συντήρησης, που συγκρούονται ευθαρσώς για το ποιο μέλλον θα έχει η χώρα.
Το πρόβλημα βρίσκεται στους «προοδευτικούς» της Ελλάδας, που «άλλα λεν τα χείλη τους και άλλα η καρδιά τους». Αν και, όπως είδαμε και στην περίπτωση Βενιζέλου, συχνά χείλη και καρδιά συμφωνούν απόλυτα.
Όσο για τον «πατερούλη» Στάλιν και την απρέπεια να συγκρίνεται με τον Φράνκο, αν μου το επέτρεπε ο κ. Μητσός, θα είχα να παραθέσω πολλά links για τα ατιμώρητα κι εν πολλοίς άγνωστα εγκλήματα του κατά των ομοφυλοφίλων της χώρας του, που θα έκαναν να ωχριούν μπροστά τους τα αντίστοιχα ιβηρικά, των του Σαλαζάρ συμπεριλαμβανομένων.
Αφήστε που στην Ισπανία τα θύματα του φρανκικού νόμου για τους «maleantes y vagabundos», έστω και καθυστερημένα, σήμερα έχουν αναγνωρισθεί ως τέτοια και οι επιζώντες συνταξιοδοτούνται. Αν πάλι δεν γνωρίζετε τις σχετικές λεπτομέρειες είναι γιατί οι ελληνικές εφημερίδες λογοκρίνουν συστηματικά τις «επιμέρους» ειδήσεις, για να χρησιμοποιήσω τον όρο του Μαύρου Πρόβατου.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home