Παρασκευή, Οκτωβρίου 16, 2009

Οι ψείρες και ο Σίσυφος





Δεν είναι μόνο η γρίπη των χοίρων που απασχολεί αυτόν τον καιρό τις οικογένειες, και κυρίως όσες έχουν παιδιά στο σχολείο. Ένα άλλο πανευρωπαϊκό, αν όχι παγκόσμιο πρόβλημα είναι οι ψείρες.

Είναι άριστα προετοιμασμένες απέναντι σε όλες τις επιθέσεις που μπορεί να δεχθούν, είτε αυτές λέγονται χτενάκι είτε ειδικό σαμπουάν είτε το απλό ξίδι της κουζίνας. Δεν κάνουν διακρίσεις ανάμεσα σε τάξειςπάνε παντού, σε ιδιωτικά και δημόσια σχολεία, σε φτωχά και πλούσια παιδιά - χρώματα, γλώσσες ή θρησκείες. Αρπάζουν όποια ευκαιρία βρουν για να προσκολληθούν, είναι ευέλικτες και φυσικά είναι δωρεάν. Με την έννοια αυτή, ίσως να αποτελούν το πραγματικό, το απόλυτο, το ανώτατο έμβλημα της Δημοκρατίας. Αλλά χρησιμεύουν σε κάτι; Κι αν όχι, γιατί η θεωρία της εξέλιξης δεν τις έχει οδηγήσει σε εξαφάνιση, αλλά περνούν με τόση άνεση από γενιά σε γενιά;

Οι ψείρες συμβάλλουν ασφαλώς στην ευημερία ενός μέρους της φαρμακευτικής βιομηχανίας, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό σ΄ αυτή την εποχή της οικονομικής κρίσης. Όπως επισημαίνει όμως ο Γάλλος φιλόσοφος Ολιβιέ Αμπέλ στη Λιμπερασιόν, η εξήγηση αυτή δεν είναι αρκετή. Ο Καντ, για να περιγράψει την τελεολογία της φύσης, έλεγε ότι οι ψείρες χρησιμεύουν για να υποχρεώνουν τους ανθρώπους να πλένουν το κεφάλι τους, αλλά κι αυτό στην εποχή μας δεν ακούγεται πολύ πειστικό, υπάρχουν και καλύτερα επιχειρήματα για να κάνουμε ντους. Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι ψείρες δεν είναι το πιο ευχάριστο πράγμα. Για την ακρίβεια, είναι η κόλαση η ίδια. Όχι μόνο απαιτούν έναν πόλεμο χωρίς τέλος, αλλά συμπυκνώνουν την ολέθρια ουσία του πολέμου: πρέπει να καταστραφείς εσύ ο ίδιος για να τις καταστρέψεις. Ξύνεσαι, ξύνεσαι, μέχρι τελικής πτώσεως.

Μερικές φορές, βέβαια, είναι ευχάριστο να ξύνεσαι. Πολλά παιδιά ζητούν από τους γονείς τους να τους ξύσουν την πλάτη πριν κοιμηθούν. Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για έναν «επικουρισμό του ξυσίματος». Με τις ψείρες όμως είναι διαφορετικά, όσο ξύνεσαι τόσο η φαγούρα μεγαλώνει, μαζί και η απελπισία. Επιπλέον, τα παράσιτα αυτά θέτουν το πανάρχαιο ηθικό ερώτημα: πρέπει να μιλάμε γι΄ αυτά ή όχι; Πρέπει να μοιραζόμαστε το πρόβλημα με τους άλλους ή να σφυρίζουμε αδιάφορα; Μήπως θα έπρεπε κάποια μαχητική δασκάλα, ή μάλλον μια διευθύντρια σχολείου, αν όχι ένας δήμαρχος, για να μην πούμε ένας Σαρκοζί ή ένας Ομπάμα, να πάρει το θέμα πάνω του και να ορίσει μια συγκεκριμένη ημερομηνία όπου όλες οι ψείρες του κόσμου θα καταστραφούν συλλογικά; Μετά τα πυρηνικά όπλα, μήπως ο επόμενος στόχος πρέπει να είναι ένας κόσμος απαλλαγμένος από ψείρες;

Μπα, ακούγεται αφελές, απαντά ο Γάλλος φιλόσοφος. Αυτό που μας μαθαίνουν οι ψείρες, με την ταπεινή και βλακώδη επιμονή τους, είναι ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί τους. Κάθε φορά να ξεκινάμε τη δοκιμασία από την αρχή, όπως ο Σίσυφος.

7 Comments:

At 16/10/09 2:39 μ.μ., Blogger FaneZan said...

Άλλη μια αξιόλογη ανάρτηση. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση - να θυμίσω και ένα σχετικό βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου, "Ψειρολογία" για περαιτέρω ενημέρωση.

 
At 16/10/09 6:26 μ.μ., Blogger Teo... said...

Η γιαγιά μου μια φορά με έλουσε με πετρέλαιο όταν ήμουν μικρούλης και από τότε με τις ψείρες μονό εγκυκλοπαιδικά συναντιόμαστε. Όχι δεν είμαι καραφλούλης αν αναρωτιέστε. Όσο για το διδακτικό κομμάτι της ιστορίας θα ήθελα να πω ότι οι Γάλλοι φίλοι μας θα πρέπει να ανακαλύψουν το μαγικό κόσμο του μπάνιου μετά ξεπλύματος της σαπουνάδας (έχω συζήσει με Γάλλους και προς έκπληξη μου, συνήθιζαν να μην ξεπλένονται).

"Οι ψείρες συμβάλλουν ασφαλώς στην ευημερία ενός μέρους της φαρμακευτικής βιομηχανίας, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό σ΄ αυτή την εποχή της οικονομικής κρίσης." Οι φαρμακευτικές εταιρίες είναι μια παραγωγική δύναμη που καθορίζει πάρα πολύ την μικρή οικονομία. Όταν ένα μεγάλο μέρος των εξόδων του εκάστοτε νοικοκυριού πηγαίνει σε φαρμακευτική αγωγή που δεν είναι πάντα απαραίτητη αλλά υφίσταται και είναι πάντα στις προτεραιότητες της, μου φαίνεται τραγικό να μιλάμε για την οικονομική κρίση που μπορεί να έχουν οι φαρμακοβιομηχανίες όταν οι μικρές επιχειρήσεις και γενικότερα η μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου όσο και να υποφέρει οικονομικά, το φαρμακευτικό προϊόν θα το πάρει.

 
At 17/10/09 3:10 μ.μ., Blogger sissa ben dahir said...

Υπήρχε κάποτε κάποιος ο οποίος είχε ψείρες. Ρώτησε λοιπόν ένα γνωστό του πως θα απαλλαχτεί από αυτές.
Θα πας στο σπίτι σου και θα ανοίξεις τον φούρνο, θα βάλεις το κεφάλι σου μέσα και θα τον ανάψεις στους 200 βαθμούς.Με τόση ζέστη οι ψείρες θα αναγκαστούνε να φύγουνε. Πήγε λοιπόν ο τύπος και έκανε ότι ακριβώς του είπε ο φίλος του. Καθώς ψηνότανε το κεφάλι του, κατεβαίνει στη μύτη του η αρχηγός ψείρα και του λέει.
-Αστα μεγάλε, εδώ περνάμε φίνα. Κάνουμε μπάνιο, σάουνα, χαμάμ. Και γαμώ τις διακοπές...
Την επομένη λέει στο φίλο του τι έγινε.
-Η συνταγή που θα σου δώσω τώρα είναι αλάνθαστη. Θα πας σπίτι και θα ανοίξεις τον καταψύκτη, και θα βάλεις το κεφάλι σου μέσα. Ε...με τόσο κρύο σίγουρα θα φύγουν.
Πήγε λοιπόν σπίτι και έκανε πάλι ότι του είπε. Και ενώ το κεφάλι του είχε σχεδόν παγώσει, κατεβαίνει πάλι η αρχηγός ψείρα και του λέει.
-Πως πάει ρε μεγάλε...Εμείς εδώ είμαστε σε χειμερινές διακοπές...Κάνουμε σκι, παίζουμε χιονοπόλεμο, φτιάχνουμε χιονάνθρωπους.... και γαμώ τις ζωές.
Τι να κάνει λοιπόν, πάει στο φίλο του και του λέει πάλι τι έγινε.
-Αυτή τη φορά όμως, του λέει, δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχουμε. Τώρα που θα φύγεις αποδώ, τον πρώτο που θα συναντήσεις με πολλά μαλλιά και γένια, να έχει και κάνα χρόνο να κάνει μπάνιο, θα τον αρχίσεις στο ξύλο...μπουνιές, κλωτσιές, και προπάντων κεφαλιές. Έτσι θα φύγουν απ το δικό σου κεφάλι και θα πάνε στο δικό του.
Βρίσκει λοιπόν κάποιον με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, και χωρίς δεύτερη κουβέντα τον αρχίζει στο ξύλο...Μπουνιές, κουτουλιές...τον αφήνει αιμόφυρτο και αναίσθητο κάτω. Κατεβαίνει λοιπόν πάλι η αρχηγός ψείρα στη μύτη του και του λέει...
-Μπράβο ρε μεγάλε...τον σάπισες τον πούστη στο ξύλο...αλλά και εμείς δεν κάτσαμε με σταυρωμένα τα χέρια. Όση ώρα τον έδερνες εσύ, εμείς του πήραμε 100 ομήρους.....

 
At 18/10/09 12:32 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Απαιχτο το ανέκδοτο.
Ρε συ, Teo, αυτά συνέβαιναν στο παρελθόν, τότε που κι οι Αγγλοι είχαν στα σπίτια τους μπανιέρες με χωριστούς σωλήνες για το κρύο και το ζεστό. Εκτοτε έχουν αλλάξει τα πράγματα, μήπως εμείς πλενόμαστε λιγότερο από τους εταίρους μας.

 
At 18/10/09 9:59 μ.μ., Blogger Teo... said...

Κύριε Μιχάλη μάλλον δεν έχετε μείνει σε σπίτια του Poitiers :-)

Όσο για τους αγαπητούς μας Άγγλους μιας και τους αναφέρατε τι να σας πω... είναι κι αυτοί με την ρετσινιά... ίσως να φταίω κι εγώ αλλά όπως λένε και στο χωριό μου, πρώτα σου βγαίνει το μάτι και μετά το κουσούρι.

 
At 21/8/17 10:39 π.μ., Blogger raybanoutlet001 said...

gucci sito ufficiale
polo ralph lauren
rolex replica
oakley sunglasses
ugg boots
skechers shoes
ugg outlet
atlanta falcons jerseys
dolphins jerseys
saics running shoes

 
At 2/11/17 10:28 π.μ., Blogger jeje said...

kobe 11
mlb jerseys
kobe shoes
reebok outlet
air jordan
links of london sale
air jordans
nike kyrie 3
kobe byrant shoes
ferragamo belt

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home