Σάββατο, Δεκεμβρίου 01, 2007

Το παράδειγμα του Βίσμαρκ



O Βίσμαρκ έκανε αρκετές δημόσιες ομιλίες, μεταξύ των οποίων κι εκείνη όπου είπε ότι τα γερμανικά κράτη θα ενωθούν «διά πυρός και σιδήρου». Σε γενικές γραμμές, όμως, προτιμούσε να λύνει τα προβλήματα με τη διπλωματική οδό και τις διαπραγματεύσεις. Έχει μείνει στην ιστορία η τακτική που ακολουθούσε όταν ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα βαλκανικά κράτη και μερικές από τις Μεγάλες Δυνάμεις απειλούσε να οδηγήσει σε έναν πανευρωπαϊκό πόλεμο. Καθώς τις δεκαετίες του 1870 και του 1880 οι στρατοί μπορούσαν να πολεμούν μόνο κατά τους ζεστούς μήνες του χρόνου, ο Βίσμαρκ επέλεγε εκείνη την περίοδο για να αποσύρεται στα εξοχικά του. Αρνιόταν να δεχθεί επισκέψεις και παρέπεμπε όλη την αλληλογραφία του στο υπουργείο Εξωτερικών. Μη γνωρίζοντας τις θέσεις του Βερολίνου, ούτε τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδρούσε σε τυχόν σύρραξη, οι άλλες δυνάμεις προτιμούσαν να υποχωρήσουν. Η ζέστη περνούσε, κι όταν έπιανε το κρύο ο πόλεμος ήταν πια αδύνατος.

Η εποχή εκείνη ήταν βέβαια μοναδική, γράφει ο ιστορικός Πωλ Κένεντυ στη Χέραλντ Τρίμπιουν. Η Γερμανία βρισκόταν στην καρδιά της Ευρώπης και ο Βίσμαρκ ήταν ένας δαιμόνιος παίκτης του πόκερ, ένας πραγματικός διπλωμάτης που δεν περιοριζόταν από το Κοινοβούλιο, την κοινή γνώμη ή τα μέσα ενημέρωσης. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς έναν σημερινό ηγέτη να εγκαταλείπει τα καθήκοντά του για δύο ή τρεις μήνες τον χρόνο. Δεν θα μπορούσε όμως τουλά- χιστον κάθε τόσο να σωπαίνει; Όχι για πολύ, για έναν μήνα, έστω για μια εβδομάδα. Για να παραφράσουμε τη μνημειώδη φράση του βασιλιά Χουάν Κάρλος προς τον Ούγκο Τσάβες, που μεταξύ άλλων έγινε από τα δημοφιλέστερα ring tones στα κινητά: «Ρor que no se callan?».

Οι χειρότεροι απ΄ όλους, σημειώνει ο Κένεντυ, είναι οι Αμερικανοί. Όλοι οι υποψήφιοι για το προεδρικό αξίωμα θεωρούν δικαίωμα και χρέος τους να μιλούν επί παντός επιστητού- κι έχουμε ακόμη έναν χρόνο μπροστά μας μέχρι τις εκλογές! Εξίσου κουραστικός είναι ο Λευκός Οίκος με τις καθημερινές του ανακοινώσεις, για να μη μιλήσουμε για τους αξιωματούχους που ταξιδεύουν καθημερινά σε διάφορες χώρες και μιλούν για τους Παλαιστίνιους, για τη Βόρεια Κορέα, για τα όπλα και για δεκάδες άλλα θέματα. Φλυαρία και αβάσταχτη υπερκινητικότητα χαρακτηρίζουν και τον Σαρκοζί. Πολύ καλύτερη εικόνα παρουσιάζει ο Πούτιν, παρά τις σφοδρές επιθέσεις που εξαπολύει κάθε τόσο εναντίον της Δύσης. Αλλά οι καλύτεροι μαθητές του Βίσμαρκ είναι οι Κινέζοι. Τις εσωτερικές τους διαφορές τις λύνουν κεκλεισμένων των θυρών. Και στις συνεδριάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, αρκεί ο υπαινιγμός ότι θα βάλουν βέτο για να αλλάξει αμέσως το περιεχόμενο ενός σχεδίου ψηφίσματος...

6 Comments:

At 2/12/07 7:01 μ.μ., Blogger Μαργαρίτα said...

Διάβασα ότι ο Βίσμαρκ θεμελίωσε δυναμικά τον χωρισμό θρησκείας - κράτους το 1871, για να αντιμετωπίσει την οργάνωση της παπικής εκκλησίας που απειλούσε την νεοαποκτημένη εθνική συνείδηση. (σύνδεση με το άρθρο "η επανίδρυση της κοινωνίας των Αράβων" και συγκεκριμένα με αναφορά στην ανάγκη διαχωρισμού θρησκείας - κράτους).
Επομένως οι Άραβες βρίσκονται ενάμιση αιώνα πίσω.

 
At 2/12/07 11:00 μ.μ., Blogger speaker said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 2/12/07 11:02 μ.μ., Blogger speaker said...

Χα χα χα… ο κόσμος έχει αλλάξει κάπως ξέρεις από την εποχή του Βίσμαρκ, Μιχάλη μου!

Η τηλεόραση φταίει βέβαια. Με τη συνεχή και υπερβολική έκθεση των ηγετών – ακόμα και στις πιο ιδιωτικές και ανθρώπινες στιγμές τους – τους απομυθοποιεί εντελώς, με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός μιας χώρας να αποκαλείται από τον απλό πολίτη «Κωστάκης» και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης «Γιωργάκης», κι ας εξαρτάται η χώρα από τις αποφάσεις τους!

Στην προ-τιβί εποχή, ο ηγέτης μπορούσε εύκολα να δημιουργήσει ένα μύθο γύρω από το πρόσωπο του. Ελάχιστοι τον έβλεπαν. Ελάχιστοι τον γνώριζαν προσωπικά. Ο απλός πολίτης δεν τον έβλεπε ποτέ σε ολόκληρη τη ζωή του. Μπορεί να μην ήξερε καν τη φυσιογνωμία του.

Βέβαια, αυτή η τηλεοπτική υπερ-έκθεση έχει και τα καλά της. Πως αλλιώς θα γνωρίζαμε τι καραγκιόζης είναι ο Σαρκό;

Υγ

@Μαργαρίτα,

Οι άραβες βρίσκονται κάπου δύο αιώνες πίσω θα έλεγα εγώ, δεδομένου ότι ο διαχωρισμός θρησκείας-κράτους σε Ευρώπη και Αμερική εδραιώθηκε την περίοδο του Διαφωτισμού.

Δεν ξέρω όμως πόσους αιώνες πίσω βρίσκονται οι Ισραηλινοί, αν λάβει κανείς υπόψη τον όρο που έθεσε ο Ολμέρτ στον Αμπάς την περασμένη βδομάδα για την έκδοση κοινής διακήρυξης στην Αννάπολη. Ως γνωστόν, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έθεσε ως προυπόθεση την αναγνώριση του Ισραήλ ως «εβραικό κράτος». Αντικειμενικά, δηλαδή, οι Ισραηλινοί όχι μόνο δεν επιθυμούν το διαχωρισμό κράτους-θρησκείας αλλά απαιτούν την απόλυτη ταύτιση τους..

Αν δεν κάνω λάθος, αυτό συνέβαινε κάπου εκεί γύρω στον Μεσαίωνα..

 
At 3/12/07 8:36 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Πάντως οι ηγέτες μιλούν σήμερα το ίδιο και λιγότερο απ'ό,τι την εποχή του Μπίσμαρκ. Το υπόλοιπο της παρουσίας τους στα μέσα είναι επικοινωνία...

 
At 3/12/07 8:38 π.μ., Blogger apasxolisi said...

Τo blog του απολυμένου από την ΓΣΕΕ Δημοσιογράφου για θέματα εργασίας και ότι άλλο κάτσει…
Ενημέρωσε Άτομα Που Επικοινωνείς Για Τo Blog http://apasxolisi.wordpress.com Χρησιμοποίησε Αυτό Το Blog Να Καταγγείλεις Η Να Ενημερωθείς Για Εργασιακά Θέματα Επικοινωνήστε μαζί μου με τα email:apasxolisi_blog@yahoo.gr Είναι Μια Ανοικτή Και Online Social Network Σελίδα Διαμαρτυρίας Και Αποκάλυψης Στη Κοινή Γνώμη .. Της Πρωτοφανούς Απόλυσής Μου!

 
At 3/12/07 3:01 μ.μ., Blogger Μαργαρίτα said...

@Speaker:
Ευχαριστώ για τις επισημάνσεις και πληροφορίες. Τα σχόλιά σου πολύ εύστοχα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home