Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006

Η χώρα της Βig Μother



Η Αμερική είναι η χώρα της ατομικής πρωτοβουλίας, της εφευρετικότητας και της επιβράβευσης των ιδεών. Η Αμερική είναι η χώρα της ανασφάλειας, της παρακολούθησης και των καρφωμάτων. Του Big Brother και τώρα της Big Mother.

Η Τζιλ Σταρισέφσκι ζει στη Νέα Υόρκη, έχει δύο παιδιά, είναι δικαστής και ειδικεύεται σε υποθέσεις σεξουαλικών εγκλημάτων και κακοποίησης παιδιών. Μια μέρα που περπατούσε σε ένα πάρκο του Μανχάταν είδε δύο κοριτσάκια που έπαιζαν χωρίς επιτήρηση. Παραξενεύτηκε, ανησύχησε και τα παρακολούθησε μέχρι που πήγαν και βρήκαν μια γυναίκα απορροφημένη στο βιβλίο της. Ήταν η γυναίκα που (υποτίθεται ότι) τα πρόσεχε. Η Τζιλ έγινε έξαλλη. Κι επειδή είναι πρακτικός άνθρωπος, όπως άλλωστε οι περισσότεροι Αμερικανοί, σκέφτηκε να αξιοποιήσει αυτή την εμπειρία αφενός για να κινητοποιήσει την κοινωνία, αφετέρου για να κερδίσει χρήματα.

Πριν από τρεις εβδομάδες, γράφει η Λιμπερασιόν, η Αμερικανίδα δικαστής εγκαινίασε την ιστοσελίδα howsmynanny. com. Πληρώνοντας ετήσια συνδρομή (50 δολάρια τον πρώτο χρόνο) οι γονείς παραλαμβάνουν μια πινακίδα με το όνομα του site και έναν αριθμό, την οποία προσαρμόζουν στο καροτσάκι του μωρού. Όποιος περαστικός διαπιστώσει επικριτέα συμπεριφορά της νταντάς, όπως για παράδειγμα ότι μιλάει πολλή ώρα στο τηλέφωνο, δεν έχει ντύσει το παιδί αρκετά ζεστά ή το τραβάει βίαια από το χέρι για να πάει πιο γρήγορα, μπορεί να το αναφέρει σε αυτή την ιστοσελίδα, μαζί με το όνομά του, την ημέρα και την ώρα της παρατήρησής του. Στη συνέχεια, οι γονείς λαμβάνουν σχετική «έκθεση» με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τους.

Η Διεθνής Ένωση Νταντάδων έσπευσε να καταγγείλει αυτή την πρωτοβουλία, εκφράζοντας την ανησυχία ότι πολλοί άνθρωποι θα χάσουν τη δουλειά τους. «Πού βρίσκονται τα όρια μιας επικριτέας συμπεριφοράς;» αναρωτιέται η πρόεδρος της Ένωσης Πατ Κάσιο. Η Σταρισέφσκι απαντά ότι η ιστοσελίδα της λειτουργεί περισσότερο με αποτρεπτικό τρόπο και συμβάλλει στον εποικοδομητικό διάλογο. Όπως ισχυρίζεται, το ότι τοποθετεί κάποιος αυτή την πινακίδα στο καροτσάκι του παιδιού του δεν σημαίνει ότι δεν εμπιστεύεται τη γυναίκα στην οποία έχει αναθέσει την επίβλεψή του. Όλοι οι εργαζόμενοι ελέγχονται: αν οι αστυνομικοί φορούν διακριτικά, γιατί όχι και οι νταντάδες; Όταν τη ρωτούν ποια είναι μέχρι στιγμής η ανταπόκριση των γονέων, αρνείται να απαντήσει επικαλούμενη το απόρρητο. Ήδη έχει αρχίσει, πάντως, να επεκτείνει την ιδέα της στο εξωτερικό: πολλές πινακίδες έχουν σταλεί στη Χιλή. Όλες με το ίδιο χαρακτηριστικό σύμβολο, ένα μάτι όπου τη θέση της κόρης κατέχει ένα καροτσάκι.

Η ιδέα θα μπορούσε να βρει μιμητές και σε άλλα επίμαχα πεδία. Τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά, για παράδειγμα, θα μπορούσαν να φέρουν μια πινακίδα όπως howsmydriver, που θα επιτρέπει τη βαθμολόγηση των οδηγών τους από άλλους οδηγούς ή περαστικούς. Θα μπορούσε μάλιστα να το δοκιμάσει πρώτη η δική μας κυβέρνηση, αφού η ιδέα για υπέρογκη αύξηση των προστίμων μάλλον δεν της περνάει.

34 Comments:

At 8/12/06 12:09 μ.μ., Blogger Spinoza said...

Γράφει η Λιμπερασιόν για την Αμερική... Σαν να λέμε γράφει ο Γιανναράς για τον Ντώκινς και τούμπαλιν...

Ξέρετε ή μάλλον εσείς δεν ξέρετε, με την έννοια ότι στη στήλη αυτή, κατά δήλωσίν σας, απλά καταγράφετε ( βέβαια ΔΕΝ καταγράφετε απλά, περνάτε και γνώμη αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης) η ουσία της ατομικής ευθύνης βρίσκεται ακριβώς εκεί.

Μια δικαστής, κάνει μια παπαριά ολκής. Αυτό δεν σημαίνει πως οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να ενστερνιστούν την ιδέα και να την εφαρμόσουν. Υπάρχουν και γονείς που έχουν βρει τρόπους να ελέγχουν τις νταντάδες και να μην εκχωρούν την υποχρέωση αυτή και την ευθύνη που εμπεριέχει μια τέτοια πράξη σε άλλους, άγνωστους, με αμφίβολα και πιθανώς διαφορετικά από τα δικά τους κριτήρια...

Στη Γαλλία το κράτος είναι ικανό να προσλάβει φύλακες των νταντάδων...Ε στην Αμερική το κάνουν κάποιοι ιδιώτες.

Αυτό που έκανε η κυρία δικαστής,είναι ότι πόνταρε επιχειρηματικά στην βαθειά ριζωμενη αντίληψη των ανθρώπων που έχουν ανάγκη από ένα νταβατζη για να λειτουργούν: Θεό, Κράτος, Προστάτη, κάποιον τέλος πάντων να τους σώζει από τις ατομικές τους ευθύνες.

Έγραψα πολλά; Σκεφτείτε και να μην βιαζόμουν τί θα έγραφα...

 
At 8/12/06 12:25 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Με κάλυψε ο Σπινόζα (ευτυχώς γιατί είναι και αργά), αλλά να προσθέσω το εξής: η ιδέα θα μπορούσε να βρεί και άλλα επίπεδα εφαρμογής, όπως το howsmyjournalist.com. Αυτό δε θα μας άρεσε μάλλον, ε;

 
At 8/12/06 12:45 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Και γιατί όχι howismyblog, tell me, O, big brotha??????

Φρίκη

 
At 8/12/06 12:59 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Δεν κατάλαβα τους δύο τελευταίους μπλογκοσυντρόφους. Η δημοσιογραφία είναι κάτι το δημόσιο και ο σκοπός των blogs είναι ακριβώς να ενθαρρύνουν τον διάλογο και τον έλεγχο. Μάλλον κάποιο λογοπαίγνιο κάνατε, έτσι δεν είναι;
Οσο για τη Spinoza, έχω μιλήσει για "μεταγραφή", όχι "καταγραφή", περιλαμβάνοντας έτσι και το σχόλιο. Οσο για τη Λιμπερασιόν, απλώς έκανε ρεπορτάζ.

 
At 8/12/06 2:12 μ.μ., Blogger Spinoza said...

Απλά να διευκρινισω ότι αυτό ακριβώς μου αρέσει: το να εκφράζει κάποιος γνώμη κι ας διαφωνώ, δεν είναι η σύμπτωση απόψεων το ζητούμενο όσο το να μπεις σε μια διαδικασία συλλογισμού και σκέψης κατι που το επιτρέπει κατεξοχήν η διαφωνία.

 
At 8/12/06 4:42 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

howsmymind.com ?

 
At 8/12/06 4:50 μ.μ., Blogger gb said...

"παπαριά ολκής",
ή θεμιτή πρωτοβουλία;
Τί προκατάληψη είν' αυτή όταν πρόκειται για την οικονομία άυλων προϊόντων.
Η εξέλιξη των υπολογιστών και του Δικτύου μεταφέρεται από το hardware στους αλγόριθμους,
το ίδιο συμβαίνει σε όλους τους τομείς, πολλαπλασιάζονται τα άυλα προίόντα και μειώνονται τα υλικά.
Ερχόμαστε από ένα κόσμο του χθές όπου η ισχύς του περιορίζει και υποτιμά τα πνευματικά άυλα έργα, τα οποία συνήθως τα επιβραβεύει μετά την εξορία ή την αποδήμηση του δημιουργού.
Ε! αυτή η κατάσταση είναι ήδη παρελθόν και μόνο η αποδόμηση αυτής τής παρακμάζουσας μηχανικής εποχής δικαιολογεί μία επιθετική τακτική του κόσμου των ιδεών για να ανατρέψει τις προκαταλήψεις που κυβερνούν τον κόσμο.
Κάποτε οι αλγόριθμοι βγαίνουν απο τους υπολογιστές και πολιορκούν τους "χαλαρά" της Βαστίλλης.

 
At 8/12/06 5:00 μ.μ., Blogger gb said...

Ιχνηλάτη αυτή η ιστοσελίδα ανήκει σε ψυχολόγους και ξεκίνησε από ελλάδα!!
howsmymind.com ?
με τόσα φίλαθλα μυαλά στα κάγκελα ....χρυσές δουλειές!!

 
At 8/12/06 7:19 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

!!!

 
At 8/12/06 10:06 μ.μ., Blogger Anastasia Konstantakatou said...

Για μια Ελλάδα που αρνείται (η έστω, είναι σκεπτική απέναντι) σ/την αξιολόγηση για μείζονα ζητήματα κατανοώ πόσο κατακριτέα φαντάζει αυτή η -πραγματικά- ακραία στάση.

Η πρωτοβουλία της κυρίας Σταρισέφσκι με βρίσκει αντίθετη, το ξεκαθαρίζω, αλλά οφείλω να προσθέσω μια πολιτισμική παράμετρο, νομίζω χρήσιμη για τη συζήτηση μας: συνέπεια της υιοθέτησης του μοντέλου της πυρηνικής οικογένειας στην πιο απόλυτη μορφή του, οι γονείς, μην έχοντας τη δυνατότητα να στραφούν σε κάποια γιαγιά ή θεία δε διστάζουν να προσλάβουν ακόμα και τα παιδιά των γειτόνων τους για τις 2 ή 3 ώρες που θα λείψουν ένα βράδι.

Ο παράγοντας "εκτακτη ανάγκη" που δεν επιτρέπει στην κανονική νταντά να έρθει" εδώ και τώρα" σε συνδυασμό με τα "φτηνά εργατικά χέρια" (τα παιδιά ζητούν 9-10 δολλάρια μονάχα) σε συνδυασμό με τη νοοτροπία "η δουλειά είναι αρετή" κάνει πολλούς γονείς να εμπιστεύονται τα παιδιά τους σε μη καταρτισμένες/ους μπέιμπι σίτερ. Και ενώ οι μπέιμπι σίτερ αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία από τις νταντάδες, αναμφίβολα έχουν επηρεάσει την αμερικανική κοινωνία ως προς τα κριτήρια και τις δεξιοτητες που κρίνονται σήμερα αναγκαία προσόντα για τη διαφύλαξη ενός παιδιού.

Και αν αυτή η παρατήρηση μου δίνει μια άλλη διάσταση στην πρωτοβουλία της κυρίας Σταρισέφσκι, σίγουρα δε τη δικαιολογεί. Ωστόσο η ουσία και ο στόχος παραμένει η βελτίωση της παρούσας κατάστασης. Καταφέρομαι με τη σειρά μου εναντίον των δεσμοφυλάκων και του καθεστώτος επιτήρησης. Ωστόσο αναρωτιέμαι εάν και κατά πόσο είναι χρήσιμη η σκεπτική μου στάση αυτή προς κάθε είδος επιτήρησης τη στιγμή που μια υγιής και επικοδομητική κριτική μπορεί να συμβάλλει στην αποφυγή δυσάρεστων γεγονότων.

Εξηγούμαι. Μία άλλη οπτική γωνία από την οποία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει κανείς το ζήτημα αφορά τη σημασία της συλλογικότητας και της συλλογικής ευθύνης για την επίτευξη ενός δεδομένου στόχου. Αυτή η οπτική γωνία ενδεχομένως δεν διαφαίνεται επαρκώς στη πρωτοβουλία της κας Σταρισέφσκι αλλά καθίσταται σαφής στο ακόλουθο παράδειγμα: Στη Πόλη του Μεξικού που είχα βρεθεί πέρσι παρατήρησα τα φορτηγά που έφεραν πινακίδες του τύπου "Βοηθήστε με να βελτιώσω την οδηγική μου συμπεριφορά". Αντιπαραβάλλοντας την πρωτοβουλία των Μεξικάνων με τη σωρεία των ατυχημάτων στους ελληνικούς δρόμους προκύπτουν νομίζω τα ωφέλη μιας παρομοιας απόφασης.

Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά: όταν οι πινακίδες και το τηλέφωνο παραπέμπουν στην ίδια την εταιρεία και όχι στην αστυνομία, σκοπός δεν είναι η ποινικοποίηση αλλά η βελτίωση του οδηγού. Ένα τηλεφώνημα δεν πρέπει να εκλαμβανεται ως αιτία απόλυσης αλλά ως δυνατότητα βελτίωσης. Αλλά αυτό βέβαια προϋποθέτει την αποδοχή της μη-τελειότητα μας...

Όσο κατακριτέα για μένα είναι η αλλαζονεία της μη αποδοχής του λάθους μας άλλο τόσο είναι και οι παρωπίδες που συχνά φοράμε και δυστυχώς συχνά μας εμποδίζουν όλους μας να βλέπουμε πέρα από τη μια "βερσιόν" που μας λανσάρεται...

 
At 8/12/06 10:33 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Μιχάλη, φυσικά και δεν είναι δυνατόν τα blog να μην υπόκεινται και τα ίδια σε έλεγχο κάποιου είδους, αλλά ποιού είδους; Και ποιός θα είναι ο ελεγκτής; Ο φύλαξ; Και ποιός θα μάς φυλάξει από τον Φύλακα;

Αυτό είναι το ερώτημα, εδώ και κάμποσους αιώνες....

 
At 9/12/06 1:19 π.μ., Blogger trofonios said...

Κύριοι σας έφτιαξα μια ιστοσελίδα (www.thisismyroufiania.gr). Μπορείτε να στέλνεται όποια ρουφιανιά θέλεται. Μπορείτε!!!

 
At 9/12/06 1:19 π.μ., Blogger trofonios said...

Κύριοι σας έφτιαξα μια ιστοσελίδα (www.thisismyroufiania.gr). Μπορείτε να στέλνεται όποια ρουφιανιά θέλεται. Μπορείτε!!!

 
At 9/12/06 1:41 π.μ., Blogger Spinoza said...

@Αναστασία:

Δεν ξέρω αν πρόκειται για πρωτοβουλία ή απλά για επιχειρηματική δραστηριότητα που θα πετύχει επειδή θα καλύψει μια υπαρκτή ανάγκη. Υποθέτω το δεύτερο και αυτό δεν το θεωρώ κακό. Περισσότερο απο την κυρία αυτη, με εντυπωσιάσουν οι γονείς που θα καταφύγουν στην υπηρεσία αυτή. Βέβαια, δεν έχω παιδιά αλλά η δουλειά μου είναι οι άνθρωποι και έχουν διαπιστώσει πως ο χειρότερος τρόπος για να διαχειριστής ανθρώπινο δυναμικό είναι αυτού του τύπου ο έλεγχος. Σε κοινωνίες που δεν ευνοούν τη δουλειά της ομάδας ( όπως είναι η Ελλάδα, μην παρεξηγηθώ κι εγώ αντιμετωπίζω τεράστιες δυσκολίες να λειτουργήσω σε ομάδα επειδή είμαι συγκεντρωτική)οι αναφορές φαντάζουν σε εργοδότες ως αποτελεσματικός τρόπος μάνατζμεντ.

Έπειτα κι εδώ όπως επισημαίνετε υπεισέρχεται τό ζήτημα της κουλτούρας. Στη χώρα μας, ακόμη κι όταν γινόμαστε μάρτυρες μιας κατάφωρης παραβίασης του κωδικα που θέτει σε κίνδυνο τις ζωές όλων μας, το θεωρούμε "κάρφωμα" να ειδοποιήσουμε τις αρχές.

Ανακεφαλαιώνοντας, προσωπικά το αντιμετωπίζω ως ζήτημα που άπτεται της ατομικής ευθύνης και της αυτενέργειας. Δεν εκχωρώ τα δικαιώματά μου αλλά και τις υποχρεωσεις μου σε κανένα.

 
At 9/12/06 1:43 π.μ., Blogger Spinoza said...

Μάλλον νυστάζω γιατί βλέπω πολλά typos. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να τα διορθώzzzzzzzz

 
At 9/12/06 2:28 π.μ., Blogger Reactor69 said...

@Μαύρος Γάτος,

"Και ποιός θα είναι ο ελεγκτής; Ο φύλαξ; Και ποιός θα μάς φυλάξει από τον Φύλακα;"

Φαύλος κύκλος.
Ο μόνος τρόπος είναι να γίνουμε οι ίδιοι φύλακες του εαυτού μας και να αποφασίσουμε τελικά, όχι τι κοινωνία θέλουμε, αλλά τι κοινωνία αντέχουμε.

Συμφωνώ πως δεν μπορείς να αφήνεις το παιδί σου στον οποιονδήποτε, διαφωνώ με τη λογική, όπως πολύ σωστά επεσήμανε η Αναστασία, πως η εργασία, και η ατομική καταξίωση μέσω αυτής, πρέπει να είναι πάνω από την ανατροφή των παιδιών, των αυριανών πολιτών, των μελλοντικών λόγων επιπλέον μέτρων "ασφάλειας" κ.ο.κ...

Συμφωνώ πως η ανάγκη μας για διασφάλιση της ακεραιότητας των παιδιών μας είναι επιτακτική, διαφωνώ με την επιβολή μέτρων που παραβιάζουν το απόρρητο της προσωπικής μας ζωής, ακόμα κι αν αυτή επαφίεται και επηρρεάζει τρίτους(εκείνοι το διάλεξαν), και είμαι κάθετος ως προς τα φαινόμενα εμπορικής εκμετάλευσής της.

Θα μου πείτε, πως να μείνει σπίτι ο ένας γονιός για να μεγαλώσει τα παιδιά, τη στιγμή που, για τους περισσότερους, δεν φτάνει ούτε ο ένας μισθός;

Δεν ξέρω.
Πάντως η διάσπαση του πυρήνα της κοινωνίας, όσο πασέ κι αν αυτό ακούγεται, οδηγεί σε αποδιοργάνωση και επιβολή νόμων ως αναμόρφωση και επιβολή, όχι καλλιέργεια, συνοχής.

Με λίγα λόγια, είναι σαν να παίρνεις φόρα, να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, και μετά να παίρνεις ασπιρίνη!

 
At 9/12/06 8:38 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Εξοχος ο διάλογος Anastasia - Spinoza. Είδατε τι γίνεται όταν μπαίνουν στο blog οι γυναίκες; Ο Μαυροπρόβατος, ο Πάνος και ο Ιχνηλάτης τώρα θα λέγανε διάφορες περισπούδαστες μπούρδες.
Πάντως, με διάφορες μαμάδες που το συζήτησα, όλες ήταν υπέρ της πρωτοβουλίας της κυρίας δικαστού!

 
At 9/12/06 9:19 π.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

peer to peer ρουφιάνεμα! Ο μόνος τρόπος να μην υποβάλεσσαι σ'αυτό, είναι να είσαι άχρηστος για την κοινωνία... κάτι σαν αφεντικό ας πούμε.

 
At 9/12/06 9:29 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Σας το'πα εγώ; Σας το'πα;

 
At 9/12/06 9:45 π.μ., Blogger Spinoza said...

Νομίζω πως θα λανσάρω το διάλογο α λα μανιέρ ντε Νίκο Δήμου που στο μπλογκ του καλημερίζονται και καληνυχτίζονται! ΛΟΛ!

Ξέχασα να το γράψω χθες βράδυ αλλά το σκεφτόμουν όμως νωρίτερα. Πριν από χρόνια, στη Γαλλία είχε ξεκινήσει μια καμπάνια για τα παιδιά ( εννοώ τα μικρά παιδάκια) που είναι χρήστες ναρκωτικών.

Το κεντρικό σύνθημα της καμπάνιας ήταν το " Ευχαριστούμε που ανακατεύεστε" κι ήταν αυτό το ρήμα meler ( νομίζω πως το γράφω σωστά), ανακατεύομαι στα του οίκου του άλλου όταν διαπιστώνω πως ενα παιδί υποφέρει.

Το ότι οι μαμάδες που ρωτήσατε είναι υπέρ, δεν μου λέει τίποτε γιατί όλες μου οι φίλες έκαναν παιδί αφού πρώτα εξασφάλισαν τη συνδρομή της μαμάς τους στο ντάντεμα! Μόνο συμβόλαιο δεν τις έβαλαν να υπογράψουν!!

Η ευκολία, είναι το σήμα κατατεθέν των ημερών.Δεν το κατακρίνω απλά θεωρώ δυσβάσταχτο το κόστος της ευκολίας, επί της ουσίας.

 
At 9/12/06 9:51 π.μ., Blogger Spinoza said...

Α ναι, δεν θα κάνω στον μονσιέ πγοβατό, τη χάρη ν'απαντήσω για το πόσο άχρηστα είναι τα αφεντικά. Αυτές τις συζητήσεις μου αρέσει να τις κάνω σε τραπέζι με πιάτα της γαλλικής ντεκαντάνς ( με την καλή έννοια, μου αρέσει η γαστρονομική ντεκαντάνς) σ'όλο της το μεγαλείο. Να ρουφάμε το καμπερναί, όπως ρουφώ εγώ το αίμα των συνεργατών μου και να ακούω το πγοβατό ν'αγορεύει εναντίον της ελεύθερης αγοράς, των αφεντικών, του καπιταλισμού κου του λου που...

Είναι κι αυτή μια από τις απολαύσεις της άρχουσας τάξης: να διασκεδάζει βλέποντας τους αριστερούληδες να κάνουν την επαναστατική τους γυμναστική...

 
At 9/12/06 11:50 π.μ., Blogger gb said...

... φαντάζομαι! οι ρουφιανιές, μέσω δικτύου,
να απασχόλησαν και τους λουδιστές
την εποχή που ξεκινούσαν οι εφημερίδες.

Επίσης μερικοί θεωρούν τους εαυτούς τους αρμοδιότερους για υπονοούμενα και δεν αντέχουν τη κριτική και τον διάλογο.

Α, ναί!!
η άγνοια και το προσπέρασμα της ρουφιανιάς τριγύρω μας δε σημαίνει
ότι αυτή η λέξη ξεχωρίζει απο την ανάγκη της για "συμμορίες" ή παρεούλες που φτιάχνουν ιστορίες, ρουφιανιά και συμμορία αδιαίρετες αξιοποιούναι η μία την άλλη.
Λογικό το βρίσκω οι μαφίες να θεωρούν αρετή την ομερτά.

 
At 9/12/06 12:51 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 9/12/06 12:55 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

(Μιχάλη, πρώτη φορά χαίρομαι που δεν αναφέρομαι πουθενά στα σχόλιά σου Σ;+)

Οι "περισπούδαστες μπούρδες" ήταν πάντα δικό μας αντρικό προνόμιο. Οι γυναίκες ήταν πάντα πιό πρακτικές. Αυτό είναι μάλλον πλεονέκτημα όσον αφορά την καθημερινότητα, αλλά όσον αφορά την επιστήμη και τη διανόηση, μάλλον δεν θα πηγαίναμε πουθενά χωρίς "περισπούδαστες μπούρδες'....

Ο άντρας: Μέσα στα μάτια σου βλέπω τη θάλασσα, στα μαλλιά σου λάμπει ο ήλιος που περίμενα τόσα χρόνια να φωτίσει τη ζωή μου...

Η γυναίκα (από μέσα της): "Μα πότε θα αφήσει επιτέλους τις μαλακίες και θα μού την πέσει;"

 
At 9/12/06 1:43 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Κι επειδή το προηγούμενό μου σχόλιο μπορεί να εκληφθεί ως σεξιστικό: ας εκληφθεί. Είναι επίσης και ρεαλιστικό.

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν πολύ αξιόλογες γυναίκες διανοούμενες και επιστήμονες.

 
At 9/12/06 6:58 μ.μ., Blogger siamalis said...

molis esteila tin akolouthi roufiania sto en logw site:

eida tin ntanta up'arithmo ### apo to google earth na diastavrwnei me kokkino.

 
At 9/12/06 7:28 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Α ναι, δεν θα κάνω στον μονσιέ πγοβατό, τη χάρη ν'απαντήσω

γιατί, ερωτήθης; Έχουμε πρόβλημα εδώ...

Αυτές τις συζητήσεις μου αρέσει να τις κάνω σε τραπέζι με πιάτα της γαλλικής ντεκαντάνς

...μεγάλο...


Είναι κι αυτή μια από τις απολαύσεις της άρχουσας τάξης:

...ωχ... αν η κάθε Μπαρούχα περνιέται για άρχουσα τάξη... υπάρχει κρίση στον ορίζοντα!

 
At 10/12/06 2:02 μ.μ., Blogger Spinoza said...

Μονσιέ πγοβατό νουάρ: Μπαρούχ στα εβραϊκά σημαίνει "δώρο Θεού", "θεϊκή ευλογία".

Αν τα εβραϊκά ονόματα σας προκαλούν αηδία, μπορείτε στα πλαίσια της διαδικτυακής σύμβασης να με αποκαλείτε "Βενέδικτο" που σημαίνει ακριβώς το ίδιο.

In-what's in a name-mode.

Y.Γ. Μονσιέ Γατός Νουάρ: Η ερώτηση που τίθεται--ευλόγως κατά τη γνώμη μου-- δεν είναι "πότε θα μου την πέσει;" αλλά "Μα γιατί δεν μου την πέφτει".

Μα κι εσείς, είναι ανάγκη να το πείτε "όλο το ποίημα" πριν; Φυλάξτε και κανένα στίχο για μετά...

In-"Η ποίηση πρέπει να εμπεριέχει κάτι άγριο και βαρβαρικό" που έλεγε και Ντιντερώ-mode

 
At 10/12/06 6:37 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Αγαπητέ Μπαρούχ-Ασπαρούχ-Βενέδικτε, αν αυτά τα ήξερα όταν ήμουν δεκάξι χρονών... Αν μού τα είχε πει κανείς...

όλη μου η ζωή θα ήταν διαφορετική.

Τώρα ξέρω, αλλά...

 
At 10/12/06 9:35 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

>>αν η κάθε Μπαρούχα περνιέται για άρχουσα τάξη...

>Μπαρούχ στα εβραϊκά σημαίνει

και για δασκάλα (μου)...
άσε, ξενέρωσα.

Τουλάχιστο, οι "εκρηκτικές" περσόνες, έχουν πλάκα.

 
At 10/12/06 11:26 μ.μ., Blogger gb said...

λευκές περιστερές
και πάπιες
τα μαύρα ζώα
μουλάρωσαν.

 
At 11/12/06 11:01 π.μ., Blogger Spinoza said...

Παρατηρώ ότι οι σχολιαστές γένους αρσενικού έχουν κακές σχέσεις με το χιούμορ.Mais pourquoi?

Μονσιέ Πγοβατό, "να και μας Κωστής Παλαμάς αν ξενερώσατε". Τον ανερμάτιστο αριστερίστικο λόγο είναι που έχω βάλει στο μάτι, όχι τα πρόσωπα.

 
At 11/12/06 5:43 μ.μ., Blogger ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ said...

Όταν δίνουμε τα παιδιά μας σε αγνώστου προελεύσεως και προδιαγραφών λαθρομετανάστες, μέχρι που αναγκαζόμαστε στο τέλος να βάζουμε βιντεοκάμερες σπίτι μας... (Είδαμε και στην τηλεόραση περιπτώσεις...)

Ο "Σπινόζα" υπερασπίζεται την ιδιωτική πρωτοβουλία (βιντεοκάμερες, ρουφιανιά), η οποία είναι όντως θεμιτή και αναγκαία. Εδώ που φτάσαμε, έτσι που κατήντησε την ανθρωπότητα η πολιτική του αστοκαπιταλομαρξισμού, ναι, τώρα, καταντήσαμε να είναι θεμιτή και αναγκαία η ρουφιανιά!

 
At 11/12/06 6:14 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Όταν δίνουμε τα παιδιά μας σε αγνώστου προελεύσεως και προδιαγραφών λαθρομετανάστες,

Καλλίμαχε, την εποχή της Φ(ρειδε)ρίκης δεν υπήρχαν βιντεοκάμερες.

Κατά τα άλλα, με τη Μπαρούχα κάνετε μια ωραία... πολυτονεία! :-)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home