Πέμπτη, Δεκεμβρίου 07, 2006

Η συγγνώμη της Αντριάνα



Ήταν ηγετικό στέλεχος των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Και όταν αποφάσισε να αποκηρύξει τη βία, δεν πρόδωσε τους παλιούς συντρόφους της. Αλλά η διαδικασία της κάθαρσης είναι μακρά, δεν εξαντλείται σε μια συγγνώμη.

Η Αντριάνα Φαράντα άρχισε να καταλαβαίνει ότι είχε πάρει λάθος δρόμο μετά τη δολοφονία του Άλντο Μόρο. Είχε λάβει μέρος στην απαγωγή του Ιταλού πολιτικού το 1978, αλλά ήταν αντίθετη με την εξόντωσή του. Ένα χρόνο αργότερα συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, αλλά είχε αρχίσει ήδη να μετανιώνει. Είχε συνειδητοποιήσει ότι η ένοπλη πάλη δεν είναι το κατάλληλο εργαλείο για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας. Είχε πάψει να πιστεύει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Άλλωστε, η κατάσταση χειροτέρευε. Τα περιθώρια ελευθερίας στένευαν, αντί να διευρύνονται. Η εργατική τάξη δυσκολευόταν όλο και περισσότερο να εκφραστεί. Όπως λέει σε συνέντευξή της στην Ελ Παΐς, «η ένοπλη πάλη είχε μετατραπεί σε ιδιωτικό πόλεμο ανάμεσα σε μια οργάνωση που πίστευε στη δικτατορία του προλεταριάτου και το κράτος, χωρίς αυτός ο πόλεμος να έχει σχέση με τις ελπίδες και τις συνθήκες διαβίωσης εκείνων που υποτίθεται ότι ήθελε να βοηθήσει». Το παραμύθι έπρεπε να λάβει τέλος, αρκετό αίμα είχε χυθεί. Και υπήρχαν δύο τρόποι να γίνει αυτό: η συνεργασία με τις αρχές και η «διαφοροποίηση».

Η Φαράντα και πολλοί συγκρατούμενοί της διάλεξαν τον δεύτερο δρόμο. Αναγνώρισαν τις ατομικές τους ευθύνες αλλά δεν έδωσαν ονόματα των συντρόφων τους, πιστεύοντας πως το ζήτημα πρέπει να λυθεί με πολιτικό, όχι με στρατιωτικό τρόπο. Δέχθηκαν βέβαια απειλές από τους «αδιάλλακτους», στις φυλακές άρχισε ένα «κυνήγι προδοτών», δεν έλειψαν και οι δολοφονίες συνεργατών στα κελιά τους, αλλά εκείνοι που «διαφοροποιήθηκαν» δεν είχαν σοβαρά προβλήματα, μόνο ένας κρατούμενος δολοφονήθηκε (αλλά μπορεί να ήταν λάθος) και μια γυναίκα δέχθηκε επίθεση (αλλά επέζησε). Η οργάνωση διασπάστηκε, οι αδιάλλακτοι πέρασαν στη μειοψηφία και οι υπόλοιποι προσπάθησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να τα βρουν με τον εαυτό τους και με την κοινωνία.

Η Φαράντα έβγαλε ένα βιβλίο, το «Πέταγμα της πεταλούδας». Ήξερε όμως ότι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσει ήταν να μιλήσει με τις οικογένειες των θυμάτων. «Όταν συνειδητοποιείς ότι έχεις κάνει ανεπανόρθωτα λάθη και έχεις προκαλέσει τεράστιο πόνο σε άλλους ανθρώπους, έχεις ανάγκη να εκφράσεις τη συντριβή σου. Όχι ζητώντας συγγνώμη από τα θύματα, αυτό θα αποτελούσε μια νέα μορφή βίας. Το να θέσεις τον άλλο μπροστά στο δίλημμα να σε συγχωρήσει ή να μη σε συγχωρήσει θα πρόσθετε κι άλλο πόνο στον πόνο. Ίσως είναι καλύτερα να τον αφήσεις να ξεσπάσει». Ούτε αυτό όμως της φαινόταν αρκετό. Καθώς ήξερε ότι το κράτος δεν είχε δώσει τις αποζημιώσεις που είχε υποσχεθεί, πούλησε ένα σπίτι που είχε και έδωσε το ποσό σε μια φιλανθρωπική οργάνωση για να μοιραστεί με ανώνυμο τρόπο στις οικογένειες των θυμάτων της τρομοκρατίας.

9 Comments:

At 7/12/06 2:04 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Η ατομική τρομοκρατία υπήρξε η μεγαλύτερη τροχοπέδη στη διεύρυνση της δημοκρατικής αριστεράς στις ανεπτυγμένες δυτικές κοινωνίες.
Πρόσφερε το καλύτερο άλλοθι στο κράτος της δεξιάς.

Η Αντριάνα το κατάλαβε, αλλά λίγο αργά.
Η συμμετοχή της δεν ήταν ουσιαστική.
Η Δημοκρατία φάνηκε γενναιόδωρη μαζί της.
Της εύχομαι να φανεί το ίδιο γενναιόδωρη μαζί της κι η ατομική λύτρωση.

 
At 7/12/06 6:35 μ.μ., Blogger Άβατον said...

Η Αντριάνα να ζητήσει συγνώμη πρώτα απ'όλα από τον εαυτό της για την στάση της απέναντι στις υποτιθέμενες αξίες και πιστεύω που είχε. Αφού όμως αλλαξοπίστησε μπροστά την ελεημοσύνη του Μεγάλου Αδερφού, τα βρήκε με τον εαυτό της και με το σύστημα βγάζοντας και ένα βιβλιαράκι ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές.

 
At 7/12/06 7:16 μ.μ., Blogger gb said...

Πουθενά αλλού δεν στρατολογούνται τόσο εύκολα θύματα για να τα μετατρέψουν σε θύτες.
Δεν ξέρω άν ομολόγησαν ότι υπήρξαν ευκολόπιστοι και παρασύρθηκαν.
Noμίζω ότι η πραγματική συγνώμη και ζόρικη αφορά την ανακάλυψη των ηθικών αυτουργών που οφελήθηκαν πολιτικά απο τη χειραγώγηση τους.

 
At 7/12/06 8:42 μ.μ., Blogger CAESAR said...

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι και το φίλμ "Ανθρωποκτονία" σχετικά πρόσφατο και, πράγματι έχει πολλά να πεί !!

 
At 7/12/06 10:52 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Μόνο αηδία μπορώ να νιώσω για τους ανθρώπους που κάνουν στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών, από το ένα άκρο στο άλλο.

¨οποιο κι αν είναι το αρχικό άκρο.

Είμαι υπρβολικά αυστηρός; ϊσως

Και η επιείκια όμως τί προσφέρει;

 
At 7/12/06 10:52 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

επιείκεια δλδ

 
At 7/12/06 11:09 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Στη Δίκη της 17 Ν, η Ντόρα Μπακογιάννη, αποκάλεσε τους δολοφόνους "πολιτικά αναλφάβητους" κι ήταν ο καλυτερος χαρακτηρισμός που έχω ακούσει για τους τρομοκράτες.

Αν οι τρομοκράτες είχαν στοιχειώδη πολιτική κουλτούρα, δεν θα κατέφευγαν ποτέ στη βία. Αν αυτού του είδους η βία έφερνε κάποιο αποτέλεσμα, θα το είχαν διαπιστώσει πριν από αυτούς άνθρωποι εξυπνότεροι και ικανότεροι στη διαχείριση των κοινών.

Αν δεν ήταν αναλφάβητοι, μπορεί και να είχαν διαβάσει και κανένα βιβλιαράκι, κανα "Προμηθέα Δεσμώτη" ας πούμε και να έβλεπαν το Κράτος αντάμα με την αδελφούλα του τη Βία.

Αλλά αν είχαν ασχοληθεί με την τραγωδία, θα γνώριζαν την τελετουργική σημασία της Δίκης για μια κοινωνία. Αυτοί προχωρούσαν κατευθείαν στην εκτέλεση, χωρίς Δίκη.

Είναι αυτονόητο ότι περιφρονώ την Τρομοκρατία,είναι α-πολιτική και άξεστη. Περισσότερο όμως περιφρονώ από τα βάθη της καρδιάς μου, όσους δικαιολογούν την Τρομοκρατία, όσοι βρίσκουν δικαιολογία για την εκτέλεση άνευ δίκης.Κι όλως τυχαίως όλοι αυτοί είναι κάτι θρησκόληπτοι αριστεριστές του κώλου.

Μέχρι να διαβάσω τις τελευταίες γραμμές του άρθρου, κάγχαζα κι εγώ. Πούλησε όμως το σπίτι της. Άφησε κατά μέρος τη χριστιανική μπουρδολογία περί συγχώρεσης και πέρασε στην πράξη. Αξίζει το σεβασμό μας.

Ωραίο άρθρο.

 
At 7/12/06 11:17 μ.μ., Blogger gb said...

στροφή 180 μοιρών; @μ.γάτο,
σαν τον Σαούλ που έγινε Απ Παύλος;
δλδ δεν ισχύει, στερνή μου γνώση να σ' είχα απο πρώτα, τότε πως διορθώνονται τα λάθη.
Αν υποθέσουμε ότι πρώτα είχε παρασυρθεί από μυστικές υπηρεσίες δεν πρέπει να κάνει στροφή;
μεταφυσικές ηθικές και σαδομαζοχισμός συνήθως σημαίνουν λιγότερη αξιοπρέπεια.

 
At 8/12/06 12:46 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Η αξιοπρέπεια είναι και να μην αλλάζεις τις πεποιθήσεις σαν τα πουκάμισα. Και μάλιστα από το ένα άκλρο στο άλλο. Δεν θα με εξέπληττε αν γινόταν στα γερατιά της μια καλή χριστιανή, η κυριούλα αυτή.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home