Τρίτη, Δεκεμβρίου 12, 2006

Αλαζόνας μέχρι το τέλος



«Ο θάνατος οποιουδήποτε ανθρώπου με μειώνει/ Γιατί είμαι μέρος της ανθρωπότητας. / Μη ρωτάς λοιπόν ποτέ/ Για ποιον κτυπούν οι καμπάνες, / Για σένα κτυπούν». Τζων Ντον

Τα τελευταία χρόνια του Πινοσέτ μοιάζουν με εκείνα του Φράνκο. Είδε τη χώρα του να απελευθερώνεται από τον ζυγό που της είχε επιβάλει και να κατακτά βήμα βήμα τη δημοκρατία. Αγωνίστηκε με λύσσα για να μην τιμωρηθεί για τα εγκλήματά του. Κάθε φορά που η δικαιοσύνη πλησίαζε τα αρχεία του καθεστώτος του ή τους τραπεζικούς του λογαριασμούς, αρρώσταινε βαριά. Οι Χιλιανοί είχαν κουραστεί να βλέπουν τον άνθρωπο που επί 17 χρόνια τούς φυλάκιζε, τους βασάνιζε και τους σκότωνε, να τους κοροϊδεύει ακόμη και από το κρεβάτι του. Τελικά πέθανε προτού δικαστεί. Αυτό όμως δεν αλλάζει τη θέση του στην Ιστορία: ένας προδότης του Συντάγματος το οποίο είχε ορκιστεί να σεβαστεί, ένας δικτάτορας που ευθύνεται για τον θάνατο άνω των 3.000 ανθρώπων και την εξορία χιλιάδων ακόμη. Στις 26 του περασμένου Νοεμβρίου, την ημέρα που συμπλήρωσε τα 91 χρόνια του, ανέλαβε με γραπτή δήλωσή του την πολιτική ευθύνη για όλα όσα έγιναν επί των ημερών του. Διακήρυξε ότι αγαπά την πατρίδα του περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και βεβαίωσε ότι δεν αισθάνεται... έχθρα για κανέναν. Δεν ζήτησε συγγνώμη από κανέναν, δεν μετάνιωσε για τίποτα. Όπως γράφει ο Κρίστοφερ Χίτσενς στο περιοδικό Slate, παρέμεινε αλαζόνας μέχρι το τέλος, σαν τον Μιλόσεβιτς και τον Σαντάμ (αν και για τον τελευταίο υπάρχουν ακόμη ελπίδες).

Εκείνος που τόλμησε να τα βάλει μαζί του και κατάφερε να τον νικήσει, ήταν συμπατριώτης του. Ο Χουάν Γκουσμάν υποστήριξε αρχικά το πραξικόπημα, καθώς προερχόταν από οικογένεια στρατιωτικών που θεωρούσαν τον Πινοσέτ σωτήρα. Το 1998, όμως, ανέλαβε να εκδικάσει τις πρώτες αγωγές που κατατέθηκαν εναντίον του πρώην δικτάτορα. Διαβάζοντας για όλες εκείνες τις εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, τους βιασμούς, άλλαξε στάση. Τον Ιούνιο του 1999 διέταξε τη σύλληψη πέντε απόστρατων αξιωματικών για τον φόνο 70 αντιπάλων του καθεστώτος τον Οκτώβριο του 1973. Για να το επιτύχει, στηρίχτηκε σε μια δική του ερμηνεία του νόμου για την αμνηστία: καθώς τα πτώματα πολλών από τα θύματα εξακολουθούσαν να αγνοούνται, το έγκλημα ήταν «διαρκές», άρα δεν καλυπτόταν από εκείνο τον νόμο. Λίγους μήνες αργότερα, έστειλε έναν κατάλογο ερωτήσεων στον Πινοσέτ, που ζούσε εξόριστος στο Λονδίνο. Εκείνος αρνήθηκε να απαντήσει, αλλά η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.

Το σοβαρότερο έγκλημά του ήταν η Επιχείρηση Κόνδορας, ένα δίκτυο στο οποίο συνεργάζονταν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Χιλής, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης, της Παραγουάης, του Ισημερινού και της Βραζιλίας με στόχο τη δολοφονία πολιτικών εξορίστων σε όλο τον κόσμο. Στην Ιταλία δολοφονήθηκε ο χριστιανοδημοκράτης Μπερνάρντο Λέιτον, στην Ουάσινγκτον ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Ορλάντο Λετελιέρ. Μαύρα χρόνια για όλη τη Λατινική Αμερική, ένας εφιάλτης που εκατομμύρια άνθρωποι αδυνατούν ακόμη να τον ξεπεράσουν.

11 Comments:

At 12/12/06 1:56 μ.μ., Blogger Spinoza said...

Ελπίζω στις ΗΠΑ να μην ξεχάσουν ποτέ την 11η Σεπτεμβρίου του '73.

Όταν ζούσα στην Αγγλία, ο φίλος μου ήταν ψυχίατρος και είχε ειδικευθεί στην υποστήριξη ανθρώπων που είχαν υποστεί βασανιστήρια. Εκείνος όμως δεν υποστήριζε ψυχολογικά τους βασανισμένους αλλά τους...ψυχολόγους και ψυχοθεραπευτές που υποστήριζαν Χιλιανούς που είχαν βασανιστεί από το καθεστώς Πινοτσέτ. Οι ψυχολόγοι που ασχολούνταν με τους ανθρώπους αυτούς, χρειάζονταν κι αυτοί με τη σειρά τους ψυχολογική υποστήριξη για να αντέξουν τη φρίκη. Το συνειδητοποείτε αυτό;

Μου έλεγε τότε ( αλλά δεν έχω στοιχεία να αποδείξω αυτό τον ισχυρισμό οπότε, πάρτε το ως ανέκδοτο) ότι 7 στους 10 χιλιανούς που έφταναν για βοήθεια στη Μ.Β δεν συνέρχονταν ποτέ. Παρέμεναν ψυχικά ασθενείς για το υπόλοιπο της ζωής τους κι απ'ό,τι φαίνεται έπαιρναν κι άλλους μαζί τους.

 
At 12/12/06 2:25 μ.μ., Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Είχα δει την εκπομπή του Κούλογλου για την άλλη 11η Σεπτεμβρίου, αυτή που δεν έλαβε δυστυχώς τέτοιες διαστάσεις...και είχα σοκαριστεί.

 
At 12/12/06 3:49 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Θα ήθελα να ήξερα τι έχει απομείνει από τα ανταλλάγματα που πήραν τότε τα υψηλά και μεσαία στελέχη που υπηρέτησαν το καθεστώς.
Ακόμα και για τα μέλη της οικογένειας του Πινοτσετ δεν έχει ακουστεί ιδιαίτερος πλούτος.
Δεν ξέρω αν μεγάλο μέρος των ανθρώπων του καθεστώτος έχουν σήμερα μεγάλη οικονομική επιφάνεια.
Πάντως αν κρίνω από τα καθ' ημάς της 21ης, ελάχιστοι ανταμείφθηκαν με τρόπο που να είχε διάρκεια στις δεκαετίες που ακολούθησαν.
Πιστεύω ότι οι ωφελημένοι σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι από το χώρο των επιχειρηματιών, οι οποίοι όμως συντηρούν και αυξάνουν την περιουσία τους μόνο επειδή υπηρετούν και στηρίζουν και τα μετέπειτα "δημοκρατικά αφεντικά."

 
At 12/12/06 5:18 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Όχι δάκρυα για ένα δολοφόνο.

 
At 12/12/06 6:02 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Δεν θέλω άλλη συναίνεση. Κάποιος να με βρίσει για την αναφορά στον Μιλόσεβιτς, επιτέλους ο Μαυροπρόβατος και ο Πάνος δεν απαντούν σε προβοκάτσιες;

 
At 12/12/06 6:29 μ.μ., Blogger Anastasia Konstantakatou said...

Δε θέλω να αναφερθώ στον Πινοτσέτ και στα εγκλήματα του, παρά μονο να κάνω μια μικρή παρατήρηση για τον Δικαστή Γκουσμάν. Χαίρομαι που αναφερθήκατε σε αυτόν το σπουδαίο άνθρωπο. Τον Γκουσμάν τον συνάντησα και τον άκουσα πέρσι και πρόκειται πραγματικά για έναν σημαντικό άνθρωπο. Γνωρίζοντας τα πεπραγμένα στη Βίλα Γκριμάλντι [τόπος βασανιστηρίων και φυλάκισης] μιλούσε χωρίς έπαρση, χωρίς πάθος αλλά με απόλυτη συνείδηση της ευθύνης. Ο Πινοτσέτ πέθανε, αλλά το αρχίζει το δεύτερο κεφάλαιο της ιστορίας, πώς δηλαδή οι Χιλιανοί θα αφομοιώσουν και θα εισπράξουν τον κύκλο αυτό της ιστορίας που κλείνει, συμβολικά και μόνο, με το θάνατο του δικτάτορα.

 
At 12/12/06 8:09 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Μιχάλη, δεν έχεις καλή μνήμη! Για θυμίσου τι είχα γράψει για τον Μιλόσεβιτς - και είχε γίνει ο σύντροφος εκ Παρισίων Τούρκος...

*

Νομίζω οτι η πορεία του Φράνκο (στο τέλος) ήταν διαφορετική από του Πινοτσέτ. Οι αλλαγές και ο εκδημοκρατισμός στην Ισπανία άρχισαν ΜΕΤΑ το θάνατό του. Δεν είμαι απολύτως σίγουρος - ήμουν και πιτσιρικάς τότε...

*

Οπωσδήποτε είναι άσχημο που ο μακαρίτης απήλθε χωρίς να λογοδοτήσει. Ο μόνος λόγος που συνέβη αυτό είναι επειδή διατηρούσε ως το τέλος μια μειοψηφική μεν, αλλά συμπαγή υποστήριξη μεταξύ των Χιλιανών. Ο μόνος; Όχι... Ίσως ο κυριότερος λόγος να ήταν η αποτελεσματική προστασία που του προσέφεραν οι δυό μεγάλες δημοκρατικές χώρες, οι οποίες υπήρξαν οι κορυφαίες πολιτικές του σύμμαχοι: ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο.

*

Είναι οι ίδιες "μεγάλες δημοκρατίες" που φέρνουν βόλτα τον ...δημοκρατικό κοσμοπολιτισμό - που έλεγε κάποια ψυχή εψές...

*

Υπάρχουν "ελπίδες" για το Σαντάμ; Ίσως - αλλά δε μου αρέσει το χιούμορ όταν αφορά κατεστραμένους/ νικημένους ανθρώπους. Σε δικτάτορες εν ενεργεία, βεβαίως ναι!

 
At 12/12/06 8:30 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Καλά ρε Πάνο, στον ύπνο σου με έβλεπες εψές;!

Δείξε μου έστω ΜΙΑ αναφορά, έστω ΜΙΑ δήλωση, ΕΝΟΣ έστω εκπροσπώπου ή αξιωματούχου των δύο "μεγάλων δημοκρατιών" που να περιλαμβάνει τον όρο "Δημοκρατικός Κοσμοπολιτισμός"!

Μη μου στερείς τη δόξα λοιπόν!
Κι αφού σου άρεσε τόσο ο όρος, δεν τη γλυτώνεις. Ετοιμάζω αναλυτική επεξήγηση, αλλά για το μπλογκ σου :))))))))

 
At 12/12/06 10:03 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Ιχνηλάτη, η καλύβα στη διάθεσή σου.

 
At 12/12/06 11:22 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Εδώ ένα καλύτερο ποστ για το θέμα!

 
At 13/12/06 1:06 π.μ., Blogger Πάνος said...

Στo (πολύ ενδιαφέρον) ποστ που μας υπέδειξε το μαύρο πρόβατο φαίνεται οτι η "μειοψηφία" των Χιλιανών που τον υποστήριζε πολιτικά, δεν είναι και τόσο περιορισμένη, τελικά... Πράγμα που σημαίνει οτι το τέλος της ιστορίας για τη Χιλή αργεί πολύ ακόμα...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home