Σάββατο, Φεβρουαρίου 05, 2011

Η αφύπνιση των Αράβων




Είµαι µια λιβανέζα απόγονος της γενιάς που έζησε την άνοδο και την πτώση του αραβικού εθνικισµού. Παρασυρµένοι από τον ιδεαλισµό της δεκαετίας του ’60, θεωρήσαµε τον Νάσερ προσωποποίηση των αξιών της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας που εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσµο, από την Κούβα µέχρι το Βιετνάµ.Μετά την πτώση του όµως και την ήττα από το Ισραήλ στον Πόλεµο των Εξι Ηµερών, τα όνειρα της ενότητας, της αυτοδιάθεσης και του εθνικισµού σιγά σιγά εξαφανίστηκαν. Επρεπε να έρθουν τα µέσα της δεκαετίας του ’90 για να παρουσιαστεί στους Αραβες µια ισχυρή φυσιογνωµία µε το όνοµα Χασάν Νασράλα. Ηταν ο ηγέτης της Χεζµπολάχ. Χάρη στον τερµατισµό της 25χρονης κατοχής του Νότιου Λιβάνου από το ΙΣραήλ, ο Νασράλα έγινε η πιο δηµοφιλής µορφή στηΜέση Ανατολή. Λόγω των σιιτικών του φρονηµάτων, όµως, των σχέσεών του µε το Ιράν και της πολυπλοκότητας της λιβανικής πολιτικής, οι νίκες της Χεζµπολάχ δεν µπόρεσαν να ανεβάσουν το ηθικό των Αράβων.

Αυτό, σε συνδυασµό µε τους αυταρχικούς ηγέτες, µονάρχες και δικτάτορες, µας έκανε να πιστέψουµε ότι δεν µπορούµε να ανήκουµε σε χώρες όπου κυριαρχούν η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η δηµιουργικότητα και η δηµοκρατία. Πιστέψαµε ότι αυτά δεν είναι αραβικά χαρακτηριστικά. Και δεχθήκαµε να γίνουµε γνωστοί για τους δικτάτορες, το πετρέλαιο, τον συντηρητισµό, τον θρησκευτικό φονταµενταλισµό, τον αναλφαβητισµό και τον υπερκαταναλωτισµό (αυτά τα Gucci κάτω από την µπούρκα). Αυτή είναι η "αραβική αµηχανία", για να χρησιµοποιήσω την έκφραση του λιβανέζου δηµοσιογράφου Σαµίρ Κασίρ από το αξιόλογο βιβλίο του «Τι σηµαίνει Αραβας». Είναι κάτι που διεισδύει στις καρδιές µας,στην ιστορία µας, κατατρώει την υπερηφάνειά µας, ακόµη και τη σχέση µας µε τα αραβικά. Στη χώρα µου, οι γονείς απευθύνονται στα παιδιά τους στα αγγλικά ή τα γαλλικά, αφήνοντας τα αραβικά για το σχολείο. Το αποτέλεσµα είναι ότι για πολλούς νέους Λιβανέζους τα αραβικά δεν είναι η γλώσσα της καρδιάς, αλλά µια επίσηµη, απρόσωπη γλώσσα που κάνει µόνο για την τηλεόραση και τα παλιά βιβλία.

Ετσι, οι επαναστάσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο – την αραβική χώρα µε τον µεγαλύτερο πληθυσµό και άλλοτε ηγέτιδα του παναραβισµού – αποτέλεσαν µια απίστευτη αφύπνιση για κάθε Αραβα, µια σεισµική µεταβολή του τρόπου µε τον οποίο αντιλαµβανόµαστε τον εαυτό µας. Πόσο λάθος µου ήταν να νοµίζω ότι ο Μοχάµεντ Μπουαζίζι, ο νεαρός Τυνήσιος που αυτοπυρπολήθηκε, ήταν απλώς άλλο ένα θύµα του ωµού καθεστώτος του Μπεν Αλι!∆εν είχα καταλάβει τότε ότι θα γινόταν ένας ήρωας της επανάστασης που ερχόταν. Παγιδευµένη στην αραβική αµηχανία µου, δεν µπορούσα να δω ότι γινόταν µια πραγµατική αλλαγή, µέχρι την ηµέρα που ο Μπεν Αλι εγκατέλειψε τη χώρα. Πόσο λάθος µου ήταν επίσης να αισθάνοµαι θλίψη και για τους Αιγύπτιους που αυτοπυρπολήθηκαν!

Ξαφνικά, αισθάνεσαι όµορφα που είσαι Αραβας αυτές τις ηµέρες.

(Απόσπασµα άρθρου της λιβανέζας φιλοσόφου Γκουφράν Μανσούρ στην εφηµερίδα «Guardian»)

5 Comments:

At 6/2/11 8:40 μ.μ., Blogger Michalis Melidonis said...

Αυτά από τη δεκαετία του 60,
τωρα μιλά η
απελευθερωμένη κοινωνία του διαδικτύου

Υ.Γ.

Τί καλά Μιχάλη αν είχες και ετικέτες στο blog, π.χ. για Αίγυπτο, Αραβες,
αξίζει νομίζω.

 
At 6/2/11 10:19 μ.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Εχεις απόλυτο δίκιο, αλλά ειλικρινά δεν έχω ούτε πέντε λεπτά χρόνο. Μια φίλη υποσχέθηκε να βοηθήσει για να βελτιωθεί η διαδικτυακή μου παρουσία, αλλά μ'έγραψε!
Πάντως είναι ωραίο να ακούς και τους παλιούς, έτσι δεν είναι;

 
At 7/2/11 9:00 π.μ., Blogger Αννα Δαμιανίδη said...

Πολύ διαφωτιστικά τα άρθρα για την εξέγερση στις αραβικές χώρες.
Εύχομαι να πάνε όλα καλά και να δικαιωθούν οι προσδοκίες των ανθρώπων για δημοκρατία. Εχουν ήδη χαθεί αρκετές ζωές

 
At 7/2/11 9:23 π.μ., Blogger Γιώργο Μπατζιλή said...

Οι Αραβες χρειάζεται να ανακαλύψουν τον κόσμο όπως εν πολλοίς κατάφερε να το πετύχει ο Σαμίρ Αμίν, δυστυχώς η Μανσούρ στο απόσπασμα της χρησιμοποιεί έναν αδιέξοδο σωβινιστικό καταιγισμό ονομάτων στο υπερβολικότατο ποσοστό τού 85%

 
At 7/2/11 11:09 π.μ., Blogger Μιχάλης Μητσός said...

Κι εγώ το εύχομαι, Αννα, αν και βλέπω μια προσπάθεια καπελλώματος του κινήματος από τους πολιτικούς. Ο αντιπρόεδρος Σουλεϊμάν δεν είναι καλύτερος από τον Μουμπάρακ, και ασφαλώς δεν αποτελεί λύση, ούτε καν μεταβατική.
Γιώργο, ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω αυτό που λες.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home