Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007

Μια υπόκλιση στον αββά



«Φίλοι μου, βοηθήστε με! Μια γυναίκα πέθανε από το κρύο στις τρεις σήμερα το πρωί, στο πεζοδρόμιο της Λεωφόρου Σεβαστούπολης, σφίγγοντας στο χέρι της το έγγραφο με βάση το οποίο την είχαν διώξει την προηγουμένη από το σπίτι της».

Με την έκκληση εκείνη, που απηύθυνε το 1954 από το ραδιόφωνο προς τους συμπατριώτες του, ο αββάς Πιερ ξεκίνησε μια μακρά πορεία υπέρ των ανθρώπων χωρίς στέγη, χωρίς χαρτιά, χωρίς φωνή. Δεν σταμάτησε να μάχεται ποτέ. Δεν σταμάτησε να ταξιδεύει, από τη Γάζα και το Ισραήλ μέχρι τη Βοσνία και την Αφρική. Δεν σταμάτησε να τα βάζει με τους ισχυρούς, με τους υποκριτές, με τους ρατσιστές, είτε αυτοί ανήκαν στο κράτος είτε στην εκκλησία. Όταν τον κατηγόρησαν μια μέρα ότι ανήκε στην άκρα Αριστερά, απάντησε: «Δεξιά, Αριστερά, δεν γνωρίζω τίποτα απ' όλα αυτά. Το μόνο άκρο που αναγνωρίζω είναι εκεί ψηλά». Όταν τον ρώτησαν αν αυτός, ένας άνθρωπος της εκκλησίας, συμφωνεί με τη θέση της Καθολικής Εκκλησίας για τα προφυλακτικά, απάντησε: «Όποιος δεν χρησιμοποιεί προφυλακτικό είναι γουρούνι». Όταν η σοσιαλιστική κυβέρνηση του απένειμε τη Λεγεώνα της Τιμής το 1992, εκείνος απέρριψε τη διάκριση επειδή η κυβέρνηση δεν μπορούσε να βρει στέγη για μια ομάδα Αφρικανών λαθρομεταναστών.

Αυτός ο «κοσμικός άγιος» στερούνταν όλα τα στοιχεία που αποτελούν στην εποχή μας απαραίτητες προϋποθέσεις της επιτυχίας: νιάτα, χρήμα, τύχη, υγεία, ομορφιά. Και τότε πώς εξηγείται ότι εδώ και μισό αιώνα ήταν σταθερά ο δημοφιλέστερος Γάλλος, πάνω από τους καλλιτέχνες και τους ποδοσφαιριστές; Σύμφωνα με τον Ανρί Τενκ της Μοντ, υπάρχουν τρεις εξηγήσεις. Η πρώτη είναι κοινωνιολογικού χαρακτήρα: σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από το εφήμερο, τις μόδες, την ταχύτητα, την αλλαγή, ο αββάς Πιερ ενσάρκωνε έναν άλλο χρόνο, μια σταθερότητα, μια αιωνιότητα. Η δεύτερη εξήγηση είναι πολιτική. Από το 1954 έως το 2007, ο αββάς υπενθύμιζε με όλη του τη δύναμη ότι η φτώχεια και η δυστυχία παραμένουν, όπως παραμένει και η αδυναμία της πολιτικής τάξης. Δίπλα του στρατεύτηκαν γενιές ολόκληρες μαχητικών ανθρώπων, δεξιοί και αριστεροί, χριστιανοί και λαϊκοί, που προτιμούσαν τις πράξεις από τα μεγάλα λόγια, την αλληλεγγύη από τη ρητορεία, και έτειναν το χέρι προς τους κατατρεγμένους «χωρίς να φοβούνται την κούραση», όπως συνήθιζε να λέει ο εμπνευστής τους.

Ο τρίτος λόγος που εξηγεί τη σταθερή δημοτικότητα αυτού του σύγχρονου Φραγκίσκου της Ασσίζης είναι η επιβίωση μιας χριστιανικής αλληλεγγύης ακόμη και σε μια χώρα που δηλώνει όλο και λιγότερο θρήσκα. Στον πυρήνα της δράσης αυτού του λαϊκού ινδάλματος ήταν πάντα η πίστη. Ο αββάς Πιερ ήταν αντάρτης, ήταν ανεξάρτητος, αλλά δεν ήταν άπιστος. Και έδωσε με το παράδειγμα της ζωής του μια τέτοια αξία στην εκκλησία, ώστε ακόμη και οι πιο φανατικοί άθεοι είναι υποχρεωμένοι να υποκλιθούν.

8 Comments:

At 24/1/07 12:53 μ.μ., Blogger Πάνος said...

"Στον πυρήνα της δράσης αυτού του λαϊκού ινδάλματος ήταν πάντα η πίστη"

Τι σχέση έχει η πίστη, Μιχάλη; Ήταν κι άλλοι, πιο πιστοί, κι αντί να προσφέρουν, πήραν...

Αλλού είναι το κλειδί.

 
At 24/1/07 3:32 μ.μ., Blogger rockerblogger said...

Συμφωνώ με τον Πάνο.

Η δική μου εξήγηση είναι ότι ο abbe Pierre ήταν το άλλοθι για εκατομμύρια συνειδήσεις.
Πιστών κι απίστων.

 
At 24/1/07 6:24 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Προσωπικά πάντως με συγκινεί το γεγονός ότι είναι κάποιος πιστός που επέδειξε αυτού του είδους την αυτοθυσία για το κοινωνικό σύνολο.

Ο Ντώκινς λέει ότι η πίστη είναι μια εφηβική ασθένεια, ο εύκολος δρόμος που μπορεί να πάρει ο ανθρώπινος νους, από την άλλη όμως, τα πιο όμορφα και αναρχικά λόγια τα έχει πει ο μέγας Παύλος. Κατά βάθος οι περισσότεροι από μας, εύχονται να γινόντουσαν τα βατράχια πρίγκηπες, οι ιππότες να νικούσαν τα στοιχειά της φύσης για να ξυπνήσουν τις κοιμισμένες βασιλοπούλες, να έβλεπαν δίπλα τους στο μετρό μια Μικρή Γοργόνα, να είχε αντίκρυσμα το κήρυγμα της Αγάπης.

Ε ο Αββάς Πιέρ έκανε το κήρυγμα της Αγάπης του Παύλου να φαίνεται ως ένα πραγματικό ενδεχόμενο, αντίθετα από τα μαγεμένα βατράχια και τις μικρές γοργόνες που κατά βάθος ξέρουμε πως δεν υπάρχουν κι ας μας αρέσει να πιστεύουμε στην ύπαρξή τους.

 
At 24/1/07 8:08 μ.μ., Blogger Πάνος said...

"...τα πιο όμορφα και αναρχικά λόγια τα έχει πει ο μέγας Παύλος..."

Αυτό το έχεις ακουστά, φίλτατε Αθήναιε, ή προέκυψε από δική σου μελέτη του Παύλου; :-)

 
At 24/1/07 9:54 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Η αλήθεια είναι πως τις επιστολές του Παύλου να τις ξέρω απ'εξω δλδ μπορώ ανά πάσα στιγμή να απαγγείλω ολόκληρα χωρία από αυτές επειδή τις έχω διαβάσει άπειρες φορές, λέξη-λέξη. Τον Παύλο τον θεωρώ ίσως τη μεγαλύτερη φυσιογνωμία της ανθρώπινης ιστορίας. Αν σηκώσω το βλέμμα μου από την οθόνη προς στη βιβλιοθήκη απέναντί μου θα δω τη χαρακτηριστικότατη εβραιόφατσά του, να με κοιτάζει αυστηρά, σχεδόν θυμωμένα, μέσα από μια μικρή εικόνα του, τη μοναδική χριστιανική εικόνα που έχω στο σπίτι μου ( μαζί με του Ευφρόσυνου στην κουζίνα αλλά αυτή την έχω για φολκόρ).

Η άποψή που κατέγραψα παραπάνω, είναι η εντύπωση που έχω αποκομίσει διαβάζοντας το έργου του. Το κήρυγμά του ήταν ανατρεπτικό, αναρχικό και πανέμορφο. Με τον ξερό, κοφτό, δικανικό σχεδόν, λόγο του έδωσε την πλέον ανατρεπτική εκδοχή για τις ανθρώπινες σχέσεις, μόνο που έκανε ένα λάθος. Το σύμπαν του ήταν θεοκεντρικό και όχι ανθρωποκεντρικό όπως και ο Αββάς Πιέρ κατά βάση λειτουργούσε με γνώμονα ένα σύμπαν ανθρωποκεντρικό. Ο ίδιος δήλωνε πιστός, αυτό θα μας χαλάσει;

 
At 24/1/07 10:26 μ.μ., Blogger Πάνος said...

Δε μας χαλάει ο αββάς Πιέρ, βέβαια. Ο Παύλος όμως εμένα με χαλάει - πολύ! Δεν είναι ο κατάλληλος τόπος και χρόνος, οπότε ας το αφήσουμε για μιαν άλλη φορά!

 
At 24/1/07 10:56 μ.μ., Blogger passer-by said...

Η θρησκεία μπορεί και να ήταν η κινητήρια δύναμή του αββά, αλλά σίγουρα υπήρχε κάτι βαθύτερο, αλλιώς, με τόσους θρησκευόμενους, το πρόβλημα της αδικίας στον κόσμο θα είχε λυθεί προ πολλού.

Αντί να εξετάζουμε την "ετικέτα" του ανθρώπου αυτού, θα έλεγα να εξετάσουμε τη δράση του και να μην δώσουμε τόση βάση στην πίστη του (έστω κι αν γι'αυτόν ήταν πηγή ενέργειας), όση στο ότι συνειδητοποίησε σε τι κοσμο ζει, σκέφτηκε κάτι καλύτερο και είχε και τα κότσια να το κυνηγήσει.

Ο δικός του τρόπος ήταν η πίστη.
Των υπολοίπων;

 
At 25/1/07 12:59 π.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Υποκλίνομαι.

(Ενας άθεος)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home