Σάββατο, Ιουλίου 09, 2005

Αθλητισμός εναντίον τρομοκρατίας

Το μεσημέρι της 12ης Μαρτίου 2004, όταν οι δείκτες έδειξαν δώδεκα, οι οδηγοί βγήκαν από τα αυτοκίνητά τους, οι μικροπωλητές σταμάτησαν να πουλάνε τα προϊόντα τους, οι βιομηχανικοί εργάτες έσβησαν τις μηχανές, οι ταμίες των σούπερ-μάρκετ σηκώθηκαν από τις θέσεις τους, οι δημοσιογράφοι έσβησαν τους υπολογιστές τους, κι όλοι μαζί τήρησαν ενός λεπτού σιγή για τα 191 θύματα των τρομοκρατών που είχαν κτυπήσει ένα 24ωρο νωρίτερα. Υστερα ξέσπασαν σε λυγμούς. Αλλά η απελπισία δεν κράτησε πολύ. Το βράδυ, εκατομμύρια άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους της Μαδρίτης, της Βαρκελώνης, του Μπιλμπάο, της Σεβίλλης, της Βαλένθια και όλων των άλλων πόλεων της Ισπανίας. Συνωστίστηκαν στα μετρό και στα λεωφορεία, προκαλώντας, σχεδόν προσκαλώντας τους τρομοκράτες να κτυπήσουν ξανά. «Εσείς αγαπάτε τη ζωή, εμείς αγαπάμε το θάνατο», είχε πει ο άνθρωπος της αλ-Κάιντα που ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις. «Εμείς αγαπάμε τη ζωή και θα σας νικήσουμε», απάντησαν με αποφασιστικότητα οι Ισπανοί.
Την ίδια μέρα, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο γήπεδο της Ρεάλ, ο Ντέηβιντ Μπέκαμ έστειλε το δικό του μήνυμα. «Όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα», τόνισε, «οι χώρες και οι λαοί ενώνονται. Είμαι Αγγλος και ζω στην Ισπανία, αλλά όλοι έχουν ενωθεί ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους, κι αυτό είναι καλό. Δείχνει τη δύναμη των ανθρώπων. Είναι σκληρό για όλους, αλλά είναι καλό να είσαι μέρος της κατάστασης». Ενας δημοσιογράφος βρισκόταν σ’ένα μπαρ του Λονδίνου γεμάτο με μεθυσμένους Βρετανούς, κι έγραψε πως την ώρα που μιλούσε ο Μπέκαμ επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Την επομένη, οι αγώνες του ισπανικού πρωταθλήματος, όπως και όλων των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, διεξήχθησαν κανονικά. Οι παίκτες φορούσαν μαύρα περιβραχιόνια, κράτησαν ενός λεπτού σιγή, αλλά έπαιξαν με πάθος. Όχι σαν να μην είχε συμβεί τίποτα – ακριβώς επειδή είχε συμβεί κάτι τραγικό, ακριβώς επειδή κάποιοι έσπειραν το θάνατο, εκείνοι έδειξαν ότι λατρεύουν τη ζωή.
Οι μαζικοί δολοφόνοι, γράφει ο Τζων Κάρλιν στην Ιντιπέντεντ, κάνουν αυτά που κάνουν επειδή είναι κλεισμένοι σε έναν κόσμο μολυσμένο με παρανοϊκές φαντασιώσεις καταπίεσης και εκδίκησης. Ο αθλητισμός, ένας κόσμος από τον οποίο εμπνέονται ακόμη και μερικές από αυτές τις χαμένες ψυχές, αντιπροσωπεύει την ακριβώς αντίθετη αντίληψη. Οι εκδικητικές θρησκείες και οι καταστροφικοί ανταγωνισμοί που οδηγούν τους τρομοκράτες διχάζουν, υποβιβάζουν και ευτελίζουν. Ο αθλητισμός ενώνει και εξυψώνει. Ορισμένοι άνθρωποι λατρεύουν τον Μωάμεθ, άλλοι τον Χριστό, κι άλλοι το Βούδα. Πολλοί λατρεύουν τις σημαίες, ακόμη περισσότεροι τα χρήματα. Ολες οι φυλές όμως, κι όλες οι θρησκείες, μπορούν να λατρέψουν τον Μπέκαμ, τον Ζινεντίν Ζιντάν, την Κέλυ Χολμς ή τον Χισάμ Ελ Γκερούζ.
Κι αυτό, οι τρομοκράτες δεν θα το καταλάβουν ποτέ.

6 Comments:

At 8/7/05 11:40 μ.μ., Blogger Μαύρο πρόβατο said...

Αχα! Από βραδύς για να φεύγουμε;
Καλές διακοπές!

 
At 9/7/05 3:24 π.μ., Anonymous Κώστας Κεντέρης said...

Πράγματι, ο κόσμος λατρεύει εμάς τους αγνούς αθλητές.

 
At 9/7/05 2:42 μ.μ., Blogger ΤΑΣΟΣ said...

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ: ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο αθλητισμός είναι υπόθεση όλων μας, όλων των ηλικιών όλων των φύλων. Πρέπει να γίνεται σε δημοσια γυμναστήρια (διασκορπισμένα σε όλες τις συνοικίες και τις γειτονιές) η πάρκα με την παρακολούθηση γιατρών και γυμναστών. Δεν πρέπει να αποσκοπεί στην κερδοσκοπία στον ανταγωνισμό (εκμηδένιση του αντιπάλου) αλλά στην ευρωστία, την ευφορία, τη βελτίωση της αντοχής γενικά στη διατήρηση της υγείας αλλά και στην ψυχαγωγία (αγωγής της ψυχής) των θεατών.
Ο επαγγελματικός και εμπορευματικός αθλητισμός αποτελεί νοσηρό κοινωνικό φαινόμενο, βλαβερό και επικίνδυνο για τους αθλητές, οδηγεί σε βίαιες και ζημιογόνες για τους πολίτες εκδηλώσεις. Η αγορά ποδοσφαιρικών ή άλλων ομάδων αποτελούν «πολιτικές επενδύσεις» και με κύριο σκοπό να επιτύχουν μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες «λαϊκά ερείσματα»
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαιότητα οδηγούσαν σε βάναυσες αναμετρήσεις με νεκρούς και ανάπηρους χωρίς να επιτρέπουν τη συμμετοχή των γυναικών, δούλων κα , υπήρχε χρηματισμός και δωροδοκία. Σήμερα χαρακτηρίζονται από τον αμοραλισμό των στελεχών της ΔΟΕ, δεν αφορούν τους πολίτες αλλά τα συμφέροντα των πολυεθνικών εταιρειών και τη διαφήμιση.
Η διοργάνωση τους στην Αθήνα φαλκίδευσε τα οικονομικά της χώρας, τσιμεντοποιήθηκε και την τελευταία σπιθαμή εδάφους που υπήρχε στο Λεκανοπέδιο, κατασκευάσθηκαν μεγάλα και άχρηστα στάδια και κτίρια και άφησαν την πικρία «αγώνων χημείας».

 
At 9/7/05 11:49 μ.μ., Anonymous κατερίνα θάνου said...

Μόνο εμείς λατρευόμαστε από τον λαό. Αλλά θα διαφωνήσω σε ένα σημείο με τον κ. Μητσό : εκτός από τον λαό μας λατρεύουν και οι τρομοκράτες.

 
At 10/7/05 6:04 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Kala to Mauro probato einai o allos sou euatos? Se oti les simfonei kai oti kaneis to xerei apo prin.
Geia sou re Kenteri pedara!

 
At 10/7/05 11:17 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Συμφωνώ μαζί σας. Ο αθλητισμός είναι πηγή θέλησης, δύναμης και τελικά μάλλον εξυψώνει τον άνθρωπο σωματικά και ψυχικά. Είναι μία δήλωση θέλησης για ζωή. Εκτός όμως από αυτούς που τρομοκρατούν υπακούοντας σε κάποιο απόλυτο νόμο, σε ένα όπιο που τους τυφλώνει υπάρχουν και αυτοί που έχουν χάσει τη θέληση τους για ζωή γιατί εμείς δεν τους αφήσαμε ούτε ένα περιθώριο, μία μικρή χαραμάδα για να αναπνεύσουν. Είτε ζουν στην Παλαιστίνη, στο Σουδάν, στη Σόμαλία ή ακόμη και δίπλα μας χωρίς εμείς να το γνωρίζουμε αν θέλουμε να σταματήσουμε αυτή την παράνοια θρηνώντας συνανθρώπους μας πρέπει να μοιραστούμε μαζί τους της θέληση μας για να ζήσουμε.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home